Archive | December, 2012

உறம்பறைச் சங்கிலி

27 Dec

penguin

நாட்ராய முதலியாருக்கு
ஆறு பிள்ளைகள்,
நாலு பெண்டுகள்.
நிமிர்ந்து நடந்தாரானால்
கைகட்டி நிற்கும் தெரு.
ரெண்டாவது பிள்ளை
ரத்னவேல் முதலியார்
எனக்கு தாத்தா.

தொண்ணூற்றாறு வயதில்
ஏதோ ஒரு ஏகாதசி நாளில்
நாட்ராய முதலியார்
நாள் கணக்கை முடித்தபோது,
நெய்ப்பந்தம் பிடித்தவர்கள்
ஐம்பத்திரண்டு பேர்.
அப்போது நான்
அம்மாவின் கருவறையில்.

தாத்தாவின் மச்சுவீடு முழுவதும்
எள்ளுப் போல
இறைந்து கிடந்தார்களாம்
சொந்தக்காரர்கள்-
சாமியாராய்ப் போன
சாமிநாத சித்தப்பா
மாய்ந்து மாய்ந்து சொல்லுவார்.

ரத்தினவேல் முதலியாருக்கு
என் அப்பா
இரண்டாவது பிள்ளை.
மூத்தவர் ராமநாத பெரியப்பா
மிலிட்டரியில் ஹவில்தாராகி
சீனப்போரில் காணாமல் போக,
திருச்சி அத்தையும் மதுரை அத்தையும்
ஓடி வந்து வைத்த ஒப்பாரி பார்த்து
ஊரே கூடி திண்ணையில் அழுதது.

ரத்தினத் தாத்தா
சொர்க்க ரதம் ஏறிய போது
மாமன், மச்சான், சம்பந்தி என்று,
அம்மாபட்டியே அல்லோகலப்பட்டது.
திருச்சி அத்தை கல்யாணத்தில்
நான்கு நாள் போட்ட விருந்தை
தூக்கிச் சாப்பிட்டது
தாத்தாவின் பயணம்.

அக்கா தங்கச்சியோடு
என்னையும் சேர்த்து
அம்மா அப்பாவுக்கு
மூணு குழந்தைகள்.
அளவான குடும்பப் பிரசாரம்
அப்போதுதான்
துவங்கியிருந்தது.

சும்மா சொல்லக் கூடாது –
முப்பது ரூபாய் மாசச் சம்பளத்தில்
மூணு பேரையும் படிக்கவைத்து,
சேலத்துக்கு அக்காவையும்
தங்கச்சியை தர்மபுரிக்கும்
கட்டிக் கொடுத்தார் அப்பா.
வாழ்க்கைப் படகில்
நானும் ஏறினேன்.

அரைக்காசு வேலையானாலும்
அரசாங்க வேலை.
ஆசைக்கு ஒண்ணு,
ஆஸ்திக்கு ஒண்ணு.
மறு பேச்சில்லாத மனையாள்,
அரசியல் பேசும் அப்பா,
பேரனைக் கொஞ்சும் அம்மா.
காலம் என்னமாய் ஓடிவிட்டது!…

கடவுளருளால்
ஈரோட்டில் பேத்தி வீட்டில்
கால்நீட்டி அமர்ந்தபடி
வெற்றிலை இடிக்கிறாள் அம்மா.
காலை படித்த பேப்பரை
மறுபடி படிக்கும் அப்பாவின்
மூக்குக் கண்ணாடியைப் பிடுங்குகிறான்
கொள்ளுப் பேரன் கோபி.

ஓடி விளையாட
கூட ஒரு பாப்பா
இருக்கலாம் தான்.
ஆபீஸ் சென்று திரும்பும் அலுப்பில்
மகனுக்கும் மருமகளுக்கும்
ஏது நேரம் ரசனைக்கு?
ஒன்று பெற்றால் ஒளிமயமாம்.
இவனிடம் விவாதம் புரிய
எனக்கு ஏது தெம்பு?

இருந்தாலும்
இதயத்தின் ஓரத்தில்
நெருஞ்சிமுள் உறுத்துகிறது…
நாட்ராய முதலியாரின்
பரம்பரைச் சங்கிலி
கோபியின் துருதுருப்பில்
குடியிருப்பது வாஸ்தவம் தான்.
ஆனால்-
தாத்தாக்களின்
உறம்பறைச் சங்கிலி?
கோபியின் தனிமை
துடிதுடிக்கிறது.

நன்றி: விஜயபாரதம்
(பொங்கல் மலர்- 2002 )

.

//

Advertisements

எனது நோக்கில் சுவாமி விவேகானந்தர்

25 Dec

Vivekanandha

ஓங்கி உயர்ந்த பலிபீடம்
கையில் கத்தியுடன்
அருகிலேயே நரி.
கீழே
கழுத்தைச் சிலிர்த்துக்கொண்டு
செம்மறி ஆட்டு மந்தையாய்
இந்தியர்கள்.

எல்லோரும் பலிபீடத்தை
புகழ்ந்து கொண்டிருக்கிறார்கள்.
தாங்கள் தான் வெட்டப் படுவோம்
என அறியாமலேயே
பலிபீடத்தை
வணங்கிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

அனைவர் கண்ணிலும்
ஓர் ஒப்பற்ற பரவசம்.
ஒ! அடிமையாய் இருப்பதில் தான்
எத்தனை ஆனந்தம்!

செம்மறி ஆடுகள்
குழுக் குழுவாய் கூடிக் குலாவி
ஆடிக் கொண்டிருக்கின்றன.
திடீரென
இருளைக் கிழித்துக் கொண்டு
ஒரு பேரொலி:

‘ஏ, அடிமைகளே!
கொஞ்சம் சிந்தியுங்கள்!
சிங்கமென சீறுங்கள்!’

செம்மறி ஆடுகள்
நிமிர்ந்து பார்க்கின்றன-
யாருக்கோ, யாரோ, சொல்வதோ?

‘ஏ, சிங்கங்களே
உங்கள் மூதாதையரை
சற்றே நினைந்து பாருங்கள்!’

மந்தை மனிதர்களின்
மனம் சிறிது
சிந்திக்க ஆரம்பிக்கிறது-
நம்மிடம் தான் சொல்கிறார்கள்-
யார் சொல்கிறார்கள்?

‘ஏ, இந்தியர்களே!
நீங்கள்
கடவுளின் குழந்தைகள்!
அழியாத ஆன்மாவின்
அன்பு வடிவங்கள்!
நீங்கள் ஏன்
அந்நியரை அடி பணிகிறீர்கள்?’
பேரொலி உறுமுகிறது.

ஒரு தேசபக்திச் சுழற்காற்று
எண்திசைகளிலும் விரிகிறது-
அக்னிக் குஞ்சுகள்
தம் சிறகுகளை அசைக்க,
ஒரு புதிய ஒலி எங்கும் பாய,
அந்நிய மேலாண்மை
அரண்டு போகிறது.

பேரொலியும் புரட்சி வேகமும்
பின்னிப் பிணைந்தாட
சுவாமி விவேகானந்தரின்
அசரீரி முடிந்து போகிறது;
அது முடிகிற போது,
ஒரு தேசம் ஆரம்பமாகிறது.

-மாணவர் சக்தி
(ஜனவரி 1999 )
குறிப்பு: இன்று (டிச. 25), சுவாமி விவேகானந்தர் குமரி முனையில் உள்ள ஸ்ரீபாத பாறையில் தவம் செய்த நாள். ‘சுவாமி விவேகானந்தர் -150’ ஆண்டு விழாவுக்கான சங்கல்ப தினம் இன்று.
.

ஒரு பாறையின் மகத்தான சரித்திரம்

24 Dec

Vivekananda Rock2

நாட்டின் சரித்திரத்தையே மாற்றி எழுதும் ஆற்றல் ஒரு பாறைக்கு உண்டா? உண்டு என்று நிரூபித்திருக்கிறார் ஒரு வீரத்துறவி. அதுவும் அந்தப் பாறை, நமது தமிழகத்தில் உள்ள பாறை என்றால் ஆச்சரியமாகத் தான் இருக்கும்.

தேசத்தின் தென்கோடியில் கன்னியாகுமரியில் கடலின் நடுவே உள்ள ஒரு சிறு பாறைத்தீவு இன்று நாட்டின் கௌரவச் சின்னமாகக் காட்சி தருகிறது. அங்கிருக்கும் விவேகானந்தர் நினைவு மண்டபத்தைத் தரிசிக்க நாடு  முழுவதிலுமிருந்து- ஏன் உலகம் முழுவதிலுமிருந்து- மக்கள் வந்து செல்கிறார்கள். அந்தப் பாறையில் அப்படி என்ன விசேஷம்?

இதைத் தெரிந்துகொள்ள 120 ஆண்டுகளுக்கு முந்தைய சரித்திரத்துக்கு பயணம் செய்ய வேண்டும்.

1892, டிசம்பர் 24-ஆம் தேதி, காவியுடை உடுத்த சந்நியாசி ஒருவர் கடல் நடுவே இருந்த இந்தப் பாறைக்குச் செல்ல உதவுமாறு அங்கிருந்த மீனவர்களை வேண்டினார். ஆனால் மீனவர்கள் யாரும் உதவவில்லை. அதனால் இளம் சந்நியாசி சலிப்படையவில்லை; கடலில் குதித்து நீத்தியே அந்தப் பாறையை அடைந்தார். அங்கு டிச. 24, 25, 26 ஆகிய தேதிகளில், மூன்று நாட்கள் அன்ன ஆகாரமின்றி தவத்தில் ஆழ்ந்தார்.

அந்தத் தவத்தின் இறுதியில், அவருக்குள் ஒரு புதிய ஞான ஒளி உதித்தது. புத்தருக்கு போதிமரம் போல, அந்த இளம் துறவிக்கு ஞானம் வாய்த்தது அந்தப் பாறையில். அவர்தான் பின்னாளில் ‘சுவாமி விவேகானந்தர்’ என்ற நாமகரணத்துடன் உலகையே தனது அறிவாலும் பேச்சாலும் வென்றவர்.

அவரது பெருமையை நினைவுகூரும் விதமாக பிரமாண்டமாக அங்கு நினைவாலயம் எழும்பி இருக்கிறது. அதன் நிழலில் விவேகானந்த கேந்திரம் என்ற அமைப்பு பல சேவைகளை ஆர்ப்பாட்டமின்றி நிகழ்த்திக் கொண்டிருக்கிறது. இந்தப் பாறை மகத்தான பாறையானதன் பின்னணியில் அந்த இளம் துறவியின் மாபெரும் தவ வாழ்க்கை புதைந்திருக்கிறது.

வரும் ஆண்டு, சுவாமி விவேகானந்தரின் 150-ஆவது ஆண்டு பிறந்த தின ஆண்டு. இந்த ஆண்டிலேயே இதற்கான கொண்டாட்டங்கள் துவங்கிவிட்டன. 1863, ஜனவரி 12-ஆம் தேதி புவனேஸ்வரி அம்மையாரின் கருவறையில் உதித்த நரேந்திரன் என்ற அந்த பாலன், அடிமைப்பட்டிருந்த தேசம் மீது படர்ந்திருந்த சாம்பலையும் சோம்பலையும் போக்க வந்த துறவியாக மலர்ந்தது நமது தேசத்தின் பெரும் பேறு.

நாடு விடுதலைக்காக தன்னைத் தயார்ப்படுத்திக் கொண்டுவந்த அந்தக் காலகட்டத்தில், ஸ்ரீ ராமகிருஷ்ணரின் சீடராக, ஆன்மிக ஒளிவிளக்காக உதித்த சுவாமி விவேகானந்தரின் உபதேசங்கள் பல தலைவர்களை உருவாக்கின. அவர் வாழ்ந்த காலம் மிகவும் குறுகியது; ஆனால் தான் மறைவதற்குள், பல நூறு ஆண்டுகளில் சாதிக்க வேண்டியதை 39 ஆண்டுகளில் சாதித்துத் திரும்பினார்.

அவருக்கு அந்த உத்வேகத்தை அளித்தது எது? குமரிமுனையில் அவர் தவம் செய்த பாறையில் அவருக்கு ஞான ஒளி கிடைக்கக் காரணமானது எது?

1888-ஆம் ஆண்டு துவங்கி 1893 வரை நாட்டின் பல பகுதிகளிலும் அவர் நிகழ்த்திய ‘பரிவ்ராஜக’ சுற்றுப்பயணமே அந்த ஞானத்துக்குக் காரணம். நடந்தும், வண்டியிலும், ரயிலிலும் பல்லாயிரம் மைல்களைக் கடந்து தேசத்தை வலம் வந்தபோது, அவர் எண்ணற்ற மக்களைச் சந்தித்தார்; அவர்களது இன்ப துன்பங்களை நேரில் கண்டார்.

இடையே 1892, டிசம்பரில் குமரிமுனை வந்தார். அங்கு குமரிமுனை பாறையில் அவர் செய்த தவம் என்பது, மேற்படி பயணத்தில் பெற்ற அனுபவங்களை அசை போடுவதாகவே அமைந்தது. அப்போதுதான் நமது நாட்டின் வீழ்ச்சிக்கும் சீரழிவுக்கும் காரணம் புரிந்தது. அது மட்டுமல்ல, அந்தப் பிரச்னைகளுக்குத் தீர்வு காணும் திட்டமும் மனதில் உதித்தது.

இதை அவரே தனது உரையில் இவ்வாறு குறிப்பிடுகிறார்:

“குமரி முனையில், தென்கோடி முனையில் உள்ள பாறையில் தான் எனக்கு அந்த யோசனை உதித்தது. நம்மிடையே எண்ணற்ற துறவிகள் இருக்கின்றனர். அவர்கள் பல உபதேசங்களைச் செய்கின்றனர். இருந்தும் அனைத்தும் வீணாகின்றன. அப்போதுதான் எனது குருதேவரின் உபதேசம் நினைவில் வந்தது. பசியால் துடிப்பவனுக்கு மத போதனை தேவையில்லை என்பதுதான் அது. நாடு என்ற முறையில் நாம் நமது தனித்தன்மையை இழந்திருக்கிறோம். அதுவே இந்தியாவின் குளறுபடிகளுக்கெல்லாம் காரணம். நாம் மக்களை இணைத்தாக வேண்டும்”

இதுவே அந்தத் துறவி கண்டறிந்த உண்மை. நாட்டை உள்ளன்போடு வலம் வந்ததன் விளைவாகத் திரண்ட ஞானம் அது. அங்கிருந்து தான், அமெரிக்காவின் சிகாகோவில் நடைபெற்ற சர்வ சமயப் பேரவையில் வெற்றிக்கொடி நாட்டும் வேகத்துடன் அந்தப் புயல் கிளம்பிச் சென்றது. பின்னர் நடந்ததை சரித்திரம் பதிவு செய்திருக்கிறது.

இதுவே ‘விவேகானந்தர் பாறை’ என்று அழைக்கப்படும் பாறையின் வெற்றிக்கதை. நாட்டையும் மக்களையும் நம்மாலும் நேசிக்க முடிந்தால், கல்லும் கனியும்;  வெற்றுப் பாறையும் புனிதமாகும். சக மனிதனை நேசிக்கும் அன்பே மதத்தின் ஆணிவேர் என்பது புலப்பட்டுவிட்டால், நாம் அனைவரும் அந்த வீரத்துறவி கனவு கண்ட வீரர்களாக மாற முடியும்.

ஒரு மகத்தான சரித்திரத்தின் 120 ஆண்டுகள் நிறைவடைந்த நிலையில், விவேகானந்தரின் 150- ஆவது ஆண்டுக் கொண்டாட்டங்கள் நிகழ உள்ள நிலையில், அவரது அறைகூவலை கடலலைகளுக்கு நிகராக ஒலித்தபடி இருக்கிறது அந்தப் பாறை. அது உங்கள் காதுகளுக்குக் கேட்கிறதா?

தினமணி (24.12.2012)
.

ஊசல்

20 Dec

Pen writing

புரிபடாத படிமத்திற்கும்
மலினமான மடக்கு வரிகளுக்கும்
இடையே ஊசலாடுகிறது
கவிதை.

புரிபடாத உருவகத்தைக் கொண்டாடும்
அறிவுலகத்துக்கும்,
எழுதுவதெல்லாம் கவியென்ற
எளியவர்களுக்கும்
இடையே ஊசலாடுகிறது
கவிதை.

இரண்டும் வேண்டாம் என்ற
தனிப்பாட்டை
எனது.

காலத்தை வெல்வது தான் கவிதை.
காலம் பதில் சொல்லும்.
.