Archive | September, 2015

சத்துணவு ஊழியர்களின் கவலைகள்

28 Sep

noonmeals

சத்துணவு ஊழியராகப் பணியாற்றி ஓய்வு பெற்ற பெண் ஒருவர், கோவை அருகே நிராதரவாக தெருவில் இறந்து கிடந்ததாக அண்மையில் செய்தி வெளியானது. அப்போதுதான், லட்சக் கணக்கான பள்ளிக் குழந்தைகளுக்கு தினந்தோறும் உணவளிக்கும் இவர்களின் வாழ்க்கை திருப்திகரமாக இல்லை என்பது பலருக்கும் தெரியவந்தது.

தமிழகத்திலுள்ள சத்துணவு மைய ஊழியர்கள் சுமார் 97,000 பேர் தங்கள் ஊதியத்தை காலமுறைப்படுத்த வலியுறுத்திப் போராடி வருகின்றனர். தங்களுக்கு கெüரவமான ஓய்வூதியத்தை அரசு நிர்ணயிக்க வேண்டும் என்பதும் இவர்களது பல்லாண்டு காலக் கோரிக்கை.

காமராஜர் முதல்வராக இருந்தபோது, ஏழைக் குழந்தைகளின் கல்விக்காக மதிய உணவுத் திட்டத்தை 1955-இல் கொண்டுவந்தார். அந்தத் திட்டம் 1982-இல் சத்துணவுத் திட்டமாக அப்போதைய முதல்வர் எம்.ஜி.ஆ.ரால் மாற்றம் பெற்றது. 25-க்கும் மேற்பட்ட குழந்தைகள் பயிலும் ஒவ்வொரு பள்ளியிலும் சத்துணவு மையங்கள் உருவாக்கப்பட்டன.

தமிழகம் முழுவதும் சமூக நலத் துறையின் கீழ் 42,700 சத்துணவு மையங்கள் இயங்குகின்றன. இவற்றில் நாள்தோறும் சுமார் 55 லட்சம் ஏழை மாணவர்கள் பசியாறுகின்றனர். இதற்காக ஒவ்வொரு மையத்துக்கும் சத்துணவு அமைப்பாளர், சமையலர், உதவியாளர் பணியிடங்கள் ஏற்படுத்தப்பட்டன. இவ்வாறாக, மாநிலம் முழுவதும் ஒரு லட்சத்து 27 ஆயிரம் பேர் நியமிக்கப்பட்டனர்.  இவர்களில் பலர் கணவரால் கைவிடப்பட்ட பெண்கள், விதவைகள், ஏழ்மைக் குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர்கள்.

ஆரம்பத்தில் இவர்களின் ஊதியம் மிகவும் குறைவாகவே இருந்தது. ஆயினும், அரசு சார்புப் பணி என்ற மயக்கத்தில் பலர் இந்தப் பணியில் சேர்ந்தனர். ஆனால், 32 ஆண்டுகள் பணிபுரிந்தும் இவர்களின் ஊதியம் போதிய அளவு அதிகரிக்கவில்லை என்பது கசப்பான உண்மை.

சத்துணவு அமைப்பாளர்கள் அடிப்படை ஊதியம் ரூ. 2,500 மற்றும் இதர படிகளுடன் பெறும் மாதாந்திர ஊதியம் அதிகபட்சம் ரூ. 9,000 மட்டுமே. அதேபோல, சமையலர்கள் அதிகபட்சமாக ரூ. 4,500-ம், உதவியாளர்கள் ரூ. 3,500-ம் பெறுகின்றனர். இதுவும் சிறப்பு காலமுறை ஊதியமாகவே அளிக்கப்படுகிறது.

சத்துணவு ஊழியர்கள் அரசுப் பள்ளிகள், அரசு உதவி பெறும் பள்ளிகளில் பணிபுரிந்தபோதும், பிற அரசு ஊழியர்கள் போலக் கருதப்படுவதில்லை. அவர்கள் பெறும் எந்தச் சலுகைகளையும் இவர்கள் பெற முடிவதில்லை. எனவே, தங்கள் ஊதியத்தை காலமுறை ஊதியமாக வரன்முறைப்படுத்த வேண்டும் என்று சத்துணவு ஊழியர்கள் கோருகின்றனர்.

சத்துணவு விநியோகத்திலும்கூட பலத்த மாற்றங்கள் வந்துவிட்டன. முந்தைய உணவுமுறைக்கு மாறாக, பிரியாணி, கலவை சாதங்கள், முட்டை, சுண்டல், உருளைக்கிழங்கு உள்ளிட்ட சத்தான உணவு வகைகள் குழந்தைகளுக்கு வழங்கப்படுகின்றன.  அதாவது, சத்துணவு ஊழியர்களின் பணி அதிகரித்திருக்கிறது. அதற்கேற்ற ஊதியம் கிடைப்பதில்லை என்பது இவர்களின் மனக்குறை.

சத்துணவு மையங்களில் பணியாற்றுபவர்கள் ஓய்வு பெற்றால் தற்போது கிடைப்பது ரூ.1,000 மட்டுமே. பகுதிநேர அரசுப் பணியாளர்களாகக் கருதப்படும் இவர்களின் ஓய்வூதியம் முதிய வயதில் மரியாதைக்குரிய வாழ்க்கை வாழ போதுமானதாக இல்லை.

தமிழகத்தில் சமூக நலத் திட்டங்களில் பலருக்கு ஓய்வூதியம் வழங்கப்படுகிறது. முதியோர், முதிர்கன்னிகள், முதிர்ந்த சித்த மருத்துவர்கள் உள்ளிட்ட பலருக்கு மாதந்தோறும் அரசு ரூ.1,000 ஓய்வூதியமாக வழங்குகிறது. இது அரசின் கடமை என்ற அளவில் வரவேற்புக்குரியதே.  அதேசமயம், 32 ஆண்டுகள் அரசு சார்ந்த பணியில் ஈடுபடும் சத்துணவு ஊழியர்களும் அதே அளவு ஓய்வூதியம் பெறுவதென்பது, அவர்கள் செய்யும் பணிக்கே கௌரவக் குறைவாகத்தான் கருதப்படும்.

அவர்கள் தங்களுக்கு குறைந்தபட்ச மாதாந்திர ஓய்வூதியமாக ரூ. 3,500 வழங்குமாறு கோரி வருகிறார்கள். இப்போது வழங்கப்படும் ரூ. 1,000 ஓய்வூதியமும்கூட மூன்று மாதங்கள் கழித்து கிடைக்கும் நிலை பல இடங்களில் காணப்படுகிறது.

ஒரு நிறுவனத்தில் நீண்டகாலம் பணிபுரியும் எந்த ஊழியருக்கும் ஓய்வின்போது பணிக்கொடை பெறும் உரிமை உள்ளது. பொதுவான அரசு விதிமுறையின்படி ஊழியரின் 16 மாத ஊதியம் கணக்கிடப்பட்டு பணிக்கொடையாக வழங்கப்பட வேண்டும். இதிலும் சத்துணவு ஊழியர்கள் புறக்கணிக்கப்படுகிறார்கள்.

அவர்கள் 30 ஆண்டுகளுக்கு மேல் பணியாற்றியிருந்தால் தற்போதைய ஊதியத்தின்படி அவர்கள் குறைந்தபட்சம் ரூ. 1.42 லட்சம் பணிக்கொடை பெற வேண்டும். ஆனால், அவர்கள் பெறுவது ரூ. 50,000 மட்டுமே.  சுமார் 1.27 லட்சம் பேர் பணிபுரிய வேண்டிய சத்துணவு மையங்களில் இப்போது பணியாற்றுவோர் சுமார் 97,000 பேர் மட்டுமே.

அதாவது, நிரப்பப்படாத காலிப் பணியிடங்களால் ஏற்படும் பணிச் சுமையை இப்போதுள்ள ஊழியர்கள்தான் சுமக்கின்றனர். இந்தக் காலியிடங்களை நிரப்ப வேண்டும் என்பதும் இவர்களின் கோரிக்கை.

2011-இல் நடைபெற்ற சட்டப் பேரவைத் தேர்தல் பிரசாரத்தின்போது, சத்துணவு ஊழியர்களின் குறைகள் தீர்க்கப்படும் என்று வாக்குறுதி அளித்தார் ஜெயலலிதா. எனவே, தங்கள் கோரிக்கைகள் நிறைவேறிவிடும் என்று அவர்கள் மிகுந்த நம்பிக்கையுடன் இருந்தனர். ஆயினும், அவர்களின் கனவுகள் இதுவரை நனவாகவில்லை.

நடப்பு சட்டப்பேரவைக் கூட்டத் தொடரில் தங்கள் கோரிக்கைகளுக்கு அரசு செவிசாய்க்கும் என்று காத்திருந்த சத்துணவு ஊழியர்களுக்கு பெரும் ஏமாற்றம் ஏற்பட்டுள்ளது.  அ.தி.மு.க. அரசின் பதவிக் காலத்துக்குள் தங்கள் கோரிக்கை ஏற்கப்படாவிட்டால், தாங்கள் இதுவரை பட்ட கஷ்டமெல்லாம் வீணாகி விடுமோ என்ற கவலையில் அவர்கள் ஆழ்ந்துள்ளனர்.

தமிழக முதல்வர் ஜெயலலிதா இந்த விஷயத்தில் தலையிட்டு தங்களை வாழ வைப்பார் என்ற நம்பிக்கையில் சத்துணவு ஊழியர்கள் இப்போதும் காத்திருக்கின்றனர். அரசு சார்ந்த பணியில் உழைத்துக் களைத்த இவர்கள் மீது முதல்வரின் கருணைக் கண் பார்வை விழுமா?

சத்துணவுக்காக தட்டின் முன் ஆவலுடன் அமர்ந்திருக்கும் பள்ளிக் குழந்தைகள் போலவே, அதை சமைத்துப் பரிமாறும் ஊழியர்களும் இப்போது காத்திருக்கின்றனர்.

 

தினமணி (28.09.2015)

.

 

Advertisements

ஒரு தாரகையின் கதை…

3 Sep

enakku nila vendum

குறிப்பிட்ட ஒரு துறையை மையமாகக் கொண்ட புதினம் எழுதுவது புதிய விஷயமல்ல. ஆனால் அந்தத் துறையில் மூழ்கி முத்தெடுப்பது என்பது ஒரு கலை. இதை மிக அற்புதமாகச் சாதித்திருக்கிறார் ஹிந்தி எழுத்தாளர் சுரேந்திர வர்மா.

வாழ்க்கையின் எதிர்பாராத சிக்கல்களையும், தான் சார்ந்த நாடகத் துறையின் பலம்- பலவீனங்கள், உள்ளரசியலையும், தனிமனித குணாதிசயங்களையும் ஒன்றாகக் கலக்கி, தெளிவான நீரோடை போன்ற கதையுடன் அவர் 1993-இல் படைத்த  ‘முஜே சாந்த் சாஹியே’ புதினம், ஹிந்தி எழுத்துலகில் பெரும் பரபரப்பை உருவாக்கியதுடன் முன்னுதாரணமான புதினமாகவும் மாறியது. 1996-இல் இதற்கு சாஹித்ய அகாதெமி விருது கிடைத்தது.

உத்தரப்பிரதேசத்தின் மிகவும் பின்தங்கிய பகுதியான ஷாஜகான்பூரின் சுல்தான்கஞ்சில் ஏழை பிராமண ஆசிரியரின் மகளாகப் பிறந்த யசோதா சர்மா, துரதிருஷ்டத்தின் வடிவாகக் கருதப்படுகிறாள். சில்பில் (மக்கு) என்று அழைக்கப்படும் அவள், தனது கலைக்கனவால் உந்தப்பட்டு வர்ஷா வசிஷ்ட் என்று பெயர்மாற்றம் செய்துகொள்ளும்போது புதினம் தொடங்குகிறது.

வர்ஷாவின் கலைப்பயணம் அவளது பார்வையிலேயே விரிகிறது. தனது பாதையில் திசைகாட்டியாக வரும் ஆசிரியை திவ்யா, சகோதரி காயத்ரி, கலையுலகப் போட்டியாளர்களான ஷிவானி, அனுபமா, சாருஸ்ரீ, சஞ்சனா, நண்பியாக இருந்து எதிரியாக மாறும் சுஜாதா எனப் பல பெண்கள் வர்ஷாவின் நினைவடுக்குகளில் விரிகிறார்கள். தந்தை கிஸன்தாஸ் சர்மா, அண்ணன் மகாதேவ், டாக்டர் சிம்ஹல், காதலன் ஹர்ஷ், டாக்டர் அடல், மிட்டு, ரோஹன், சதுர்புஜ், சிநேகன், சூரியபான், பாண்டே, சித்தார்த் என வர்ஷாவின் வாழ்வில் எதிர்ப்படும்- துணை நிற்கும் ஆடவர்களும் கச்சிதமாகப் புனையப்பட்டிருக்கிறார்கள்.

தனது துணிச்சல், நேர்மை, பணிவு, தற்காப்புத் தன்மை, பண்பாட்டைக் கைவிடாத நேர்த்தி ஆகிய குணங்களாலும், சுயேச்சையான நடிப்புத் திறனாலும், பிற்போக்கான எளிய குடும்பத்தைச் சார்ந்த வர்ஷா தேசிய அளவில் புகழ் பெறும் தாரகை ஆகிறாள். இந்தப் பயணத்தில் அவள் அடையும் வேதனைகள், சோதனைகள், இழப்புகள், பெருமிதங்கள் அனைத்தையும் நுண்ணிய சித்திரிப்புகளுடன் பதிவு செய்கிறார் ஆசிரியர். தேசிய நாடகப் பள்ளியில் பல்லாண்டு காலம் பணியாற்றிய அவரது அனுபவம் புதினம் முழுவதிலும் மிளிர்கிறது.

பாரம்பரிய சமஸ்கிருத இலக்கியத்திலும் மேற்கத்திய நவீன இலக்கியத்திலும் ஒருசேர அவர் பெற்றிருக்கும் ஞானம் புதினத்தின் ஒவ்வொரு காட்சியிலும் புலப்படுகிறது. காளிதாஸனும் செகோவும் ஆங்காங்கே வந்து போகிறார்கள். வலிந்து திணிக்காத, மென்மையான அவரது நகைச்சுவை உணர்வும் அடிக்கடி புன்னகைக்க வைக்கிறது. அடைப்புக்குறிக்குள் வரும் வாக்கியங்கள் அனைத்தும் தனியே கவனிக்கத் தக்கவை.

இப்புதினத்தை தடையற்ற தமிழில் மொழி பெயர்த்திருக்கிறார் தஞ்சை தமிழ்ப் பல்கலைக்கழக முன்னாள் பேராசிரியர் எம்.சுசீலா.

முத்ரா ராட்சஸஸும், மேகதூதமும், சாகுந்தலமும் இந்தியக் கலையுலகின் அடிப்படை என்பதை இப்புதினத்தில் உணர்கிறோம். இதேபோல, தமிழின் காப்பிய வர்ணனைகளுடன் இயல்பான ஒரு தமிழ்ப் புதினம் உருவாக முடியுமா என்ற ஏக்கம் எழுவதையும் தவிர்க்க முடியவில்லை.

***

எனக்கு நிலா வேண்டும்

ஹிந்தி மூலம்: சுரேந்திர வர்மா

தமிழாக்கம்: எம்.சுசீலா

960 பக்கங்கள், விலை: ரூ. 550.

 

சாஹித்ய அகாதெமி,

குணா பில்டிங்ஸ்,

443, அண்ணா சாலை,

தேனாம்பேட்டை,

சென்னை- 600 018.

தொலைத்த வாழ்க்கையின் பதிவு

2 Sep
neevanathi
 நதிக்கரையில்தான் நாகரிகங்கள் மலர்ந்தன. மனித சமுதாயத்தின் தோற்றமும் வளர்ச்சியும் நதியைச் சார்ந்தே இருந்தன. ஆனால், அதுவெல்லாம் பழங்கதை. இயந்திரமயமாக்கலைத் தொடர்ந்த தொழிற்புரட்சிக்கு முதலில் களபலியானது விவசாயம். அதையடுத்து மாசுபட்டது, அமுதம் போன்ற நன்னீரைத் தந்த நதி. இப்போது நாம் தாராளமய உலகப் பொருளாதாரத்தில் நவீன வசதிகளுடன் வாழ்கிறோம். இதற்காக நாம் இழந்தவை நம் பகட்டான கண்களுக்குத் தெரிவதில்லை.
 .
இலக்கியம் நம் கண்ணுக்குத் தெரியாத, நாம் பார்க்க மறுக்கும் காட்சிகளை முன்னிறுத்தி சற்றேனும் நம்மை யோசிக்கச் செய்கிறது. அந்த வகையில், நமது தற்கால  ‘நவநாகரிக’ வாழ்க்கையை அனுபவிக்க நாம் அடைந்த இழப்புகள் குறித்த திடுக்கிடலை ஏற்படுத்துவதில் இந்தப் புதினம் வெற்றி பெறுகிறது.
 .
வேலூர் மாவட்டத்தின் ஜீவாதாரமாக ஒரு காலத்தில் விளங்கிய பொன்னை நதி இன்று நீரின்றி தொழிற்சாலைக் கழிவு நீரோடையாக நாசமாகி இருக்கிறது. ஆறில்லாத ஊர் பாழ் என்பார்கள். இன்றோ ஆறே பாழாகக் கிடக்கிறது. இந்தப் பொன்னை நதியின் மற்றொரு பெயரான நீவாநதி என்பதில் தான் இந்தப் புதினமே உருவாகியுள்ளது.
.
பொன்னை நதியின் கரையிலுள்ள சிறு கிராமத்தின் 40 ஆண்டுகளுக்கு முந்தைய இனிமையான வாழ்க்கை வட்டார வழக்கு நடையில் அற்புதமாக இதில் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது. கிராம மக்களின் மண் மீதான பாசம், ஆற்றிலிருந்து ஏரிக்கு தண்ணீரைத் திருப்பும் ஆவேசம், ஊரில் வாழும் பல்வேறு ஜாதியினரிடையிலான பிணக்கும் இணக்கமும், அவர்களது பாரம்பரிய நம்பிக்கைகள் உள்பட சின்னஞ்சிறு விஷயங்களிலும்கூட ஆசிரியரின் வாழ்வனுபவம் மிளிர்கிறது.
.
மணல் செராவுடன் கம்பீரமாகக் களமிறங்கும் சின்னசாமி ரெட்டியார், புதினத்தின் இறுதியில் அதை பழைய இரும்புக்கு விற்கும்போது, நாம் இழந்ததென்ன, பெற்றதென்ன என்பது நெற்றிப்பொட்டில் அடித்தது போலப் புரிகிறது.
.
புதினத்தின் மாந்தர்கள் பெரும்பாலும் வெள்ளந்தியாக வருகிறார்கள். தொழிற்பேட்டைக்காக விவசாய நிலத்தைக் காவு கொடுத்துவிட்டு இழப்பீட்டுக்காக நீதிமன்றங்களில் அலையும் அவர்களைக் காணும்போது, தற்போதைய நிலம் கையகச் சட்டம் குறித்த செய்திகள் நினைவுக்கு வந்து அச்சுறுத்துகின்றன.

பாரம்பரியமான கிராமிய மணம் கமழும் வாழ்க்கையைத் தொலைத்துவிட்டு நாம் அடையும் சுகங்கள் கண்களை விற்று சித்திரம் வாங்கினாற் போலத்தான். இந்தச் சிந்தனையே புதினத்தைப் படித்து முடிக்கும்போது பெருமூச்சுடன் வெளியேறுகிறது.

***

நீவாநதி

கவிப்பித்தன்
502 பக்கங்கள், விலை: ரூ. 385.நியூ செஞ்சுரி புக்ஹவுஸ் (பி) லிட்,
41-பி, சிட்கோ இண்டஸ்டிரியல் எஸ்டேட்,
அம்பத்தூர், சென்னை- 600 098.
தொலைபேசி: 044- 2624 1288.

***

எழுத்தாளர் முகவரி:கவிப்பித்தன்,
தென்றல் இல்லம்,
வசூர் (அஞ்சல்),
பொன்னை,
வேலூர் மாவட்டம்,
632 514தொலைபேசி: 94434 30158