Archive | November, 2015

ஒரு குடம் பாலில் ஒரு துளி விஷம்…

30 Nov

amir family

தில்லியில் அண்மையில் நடைபெற்ற சிறந்த பத்திரிகையாளருக்கான ராம்நாத் கோயங்கா விருது வழங்கும் விழாவில் பிரபல நடிகர் ஆமிர்கான் பேசியது பெரும் சர்ச்சையை ஏற்படுத்தியிருக்கிறது. அந்த நிகழ்ச்சியின்போது அவரிடம் எடுக்கப்பட்ட சிறப்பு நேர்காணலில், நாட்டில் பாதுகாப்பின்மை உணர்வு அதிகரித்துவிட்டதாக ஆமிர் குறிப்பிட்டதுதான் நாடு முழுவதும் பரபரப்பையும் விவாதங்களையும் ஏற்படுத்தியிருக்கிறது.

உண்மையில் அந்த நேர்காணலில் ஆமிர்கான் அற்புதமான நல்ல பல கருத்துகளைக் கூறியிருந்தார். அவை எதுவும் தலைப்புச் செய்தியாகவில்லை.  “நான் இந்தியனாகவே கருத்துத் தெரிவிக்க விரும்புகிறேன்: இஸ்லாமியனாக அல்ல” என்ற அவரது கருத்து மிகவும் நேர்மையானது; துணிச்சலானது.

“இஸ்லாமியர்களின் மறையான திருக்குர்ஆன் வன்முறையை போதிக்கவில்லை; அப்பாவிகளைக் கொல்வதை இஸ்லாம் ஆதரிக்கவில்லை. அப்பாவிகளை மதத்தின் பெயரால் கொல்பவர்களை இஸ்லாமியர்களாகக் கருத முடியாது; அவர்கள் பயங்கரவாதிகளே. ஐஎஸ் பயங்கரவாதிகளின் சிந்தனையை என்னால் ஏற்க முடியாது…”

-என்று, பத்திரிகையாளர் தவ்லீன் சிங் எழுப்பிய கேள்விக்கு ஆமிர்கான் பதில் அளித்தார். அதுதான் நேர்காணலின் கடைசிக் கேள்வியும் கூட. நியாயமாக, தற்போதைய உலகச்சூழலில் ஆமிரின் இந்தப் பதில் தான் தலைப்புச் செய்தியாகி இருக்க வேண்டும். ஆனால் என்ன நிகழ்ந்தது?

இந்த நேர்காணலில் ஆமிர்கான் கூறிய நல்ல பல கருத்துகள் மறைக்கப்பட்டு, அவர் இந்தியாவை விட்டு வெளியேற மனைவி கிரணுடன் திட்டமிடுவதாகத்தான் செய்திகள் வெளியாகின. இதுதான் ஊடகத் துறையின் இலக்கணம்.

ஆமிர்கான் வெறும் நடிகர் மட்டுமல்ல. அவர் சமூக சேவகராகவும் மக்களிடம் பெயர் பெற்றிருக்கிறார். தான் சார்ந்துள்ள மதத்தைக் கடந்து ஒட்டுமொத்த இந்தியர்களிடமும் புகழ் பெற்றிருக்கிறார். விடுதலைவீரரும், முதல் கல்வி அமைச்சருமான அபுல் கலாம் ஆசாத்தின் உறவுமுறைப் பேரன் அவர்.

‘சத்யமேவ ஜெயதே’ என்ற தொலைக்காட்சி நிகழ்ச்சி வாயிலாக பொதுமக்களின் உணர்வுகளைப் பிரதிபலித்தவர் அவர். கடந்த 30 ஆண்டுகளாக இந்திய திரையுலகில் நடிகர், இயக்குநர், வசனகர்த்தா, தயாரிப்பாளர் எனப் பல முகங்களுடன் உலா வரும் அவருக்கு, இந்த நேர்காணலில் தெரிவித்த கருத்துகள் எவ்வாறு எடுத்துக்கொள்ளப்படும் என்று தெரியாதா?

இங்குதான் அவர் சறுக்கினார். ஆமிர்கானின் அரசியல் வெறுப்புணர்வு அவரது நடுநிலையை வென்றதன் அடையாளம் தான், சகிப்புத்தன்மை குறித்த அவரது பதில்.

நரேந்திர மோடி குஜராத் முதல்வராக இருந்தபோதே அவரை அறிவுஜீவிகள் பலர் எதிர்த்தனர். நர்மதை அணையின் உயரத்தை அதிகரிக்கும் குஜராத் மாநில அரசின் திட்டத்தை எதிர்த்து சமூக சேவகர் மேதா பட்கர் போராடியபோது, அவருடன் துணை நின்றவர் ஆமிர்கான். ஆனால் நீதிமன்றத் தீர்ப்பு அணையின் உயரத்தை அதிகரிப்பதற்குச் சாதகமானது. இன்று குஜராத் மாநிலத்தின் பசுமைப்புரட்சிக்கு நர்மதை அணைத் திட்டமே அடிப்படைக் காரணம்.

அதற்குப் பிறகும், டீஸ்டா செதல்வாட், சபனா ஆஸ்மி, தருண் தேஜ்பால் உள்ளிட்ட அறிவுஜீவி சகாக்களுடன் இணைந்து மோடிக்கு எதிரான பிரசாரங்களில் ஆமிர்கான் பங்கேற்றிருக்கிறார். அது ஆமிர்கானின் தனிப்பட்ட உரிமை. அதையெல்லாம் மீறித்தான் இந்திய மக்கள் மோடியை பெருவாரியாக ஆதரித்தார்கள்.

ஆயினும் கூட, பிரதமர் மோடியால் தூய்மை பாரதத் திட்டத்துக்கு விளம்பரத் தூதராக ஆமிர் அறிவிக்கப்பட்டார். தன்னை எதிர்த்தவர் என்பதற்காக ஆமிரை மோடி புறந்தள்ளவில்லை. மாறாக, ஆமிரின் பிராபல்யத்தை அரசின் திட்டம் வெற்றியடையச் செய்வதற்குப் பயன்படுத்திக்கொள்ளவே முயன்றார். இதுவா சகிப்புத்தன்மையற்ற அரசு?

மக்களாட்சி நிலவும் நாட்டில், தங்கள் பிரசாரத்தை மீறி வென்று விட்டார் என்பதற்காக, பிரதமரைத் தங்களுக்குப் பிடிக்கவில்லை என்பதற்காக, ஒட்டுமொத்த நாட்டையும் கேவலப்படுத்தக் கூடாது; அது அறிவுள்ள செயலாக இருக்க முடியாது.
ஆனால் அதைத்தான் பல எழுத்தாளர்களும் கலைஞர்களும் செய்தார்கள். அவர்களும், பிகார் சட்டப் பேரவைத் தேர்தல் முடிந்தவுடன் அமைதியாகிவிட்டார்கள். இப்போது அந்த அறிவுஜீவிகள் எதிர்பார்த்த சகிப்புத்தன்மை நாட்டில் நிலைநாட்டப்பட்டு விட்டதா?

இதுதொடர்பான கேள்விக்கு பதில் அளிக்கும்போதுதான் ஆமிர்கான் சறுக்கினார். எழுத்தாளர்கள் விருதுகளைத் திருப்பி அளிப்பது முன்யோசனையற்ற தன்மையாகத் தெரியவில்லையா? என்பதே கேள்வி. அதற்கு அஹிம்சை முறையிலான எந்தப் போராட்ட வடிவமும் சரியே என்று கூறினார் ஆமிர்.

“பாதுகாப்பின்மை உணர்வு பல காலங்களிலும் இருந்திருக்கிறது. எல்லா அரசியல் கட்சிகளின் ஆட்சிக் காலத்திலும் இது நிகழ்ந்திருக்கிறது. ஆனால், 1984 தில்லி கலவரங்களைக் காட்டி இப்போதைய நிகழ்வுகளை நியாயப்படுத்தக்கூடாது” என்றும் ஆமிர் சொன்னார். அத்துடன் அவர் நின்றிருந்தால் சிக்கலில்லை.

“நானும் அந்தப் பாதுகாப்பின்மையை தற்போது உணர்கிறேன். எனது மனைவி கிரணுடன் பேசிக் கொண்டிருக்கையில், எங்கள் குழந்தைகளின் எதிர்காலம் பாதிப்பின்றி இருக்க வெளிநாடு சென்றுவிடலாமா என்று கேட்டாள்”  என ஆமிர் போட்ட குண்டுதான் இப்போது வெடித்துக் கொண்டிருக்கிறது.

தனது கருத்து சர்ச்சையை ஏற்படுத்தியவுடன் அமீர்கானே விளக்க அறிக்கையை வெளியிட்டார்.  “நானும் எனது குடும்பமும் இந்தியாவை விட்டு வெளியேறப் போவதில்லை. நான் இந்தியர் என்பதில் பெருமிதம் கொள்கிறேன். இதற்கு யாருடைய நற்சான்றும் எனக்குத் தேவையில்லை” என்று அவர் விளக்கம் அளித்தார். அதற்குள் அவர் ஏவிய வெடி, அவர் எதிர்பாராத விளைவுகளையும் ஏற்படுத்திவிட்டது.

ஏற்கெனவே மற்றொரு பிரபல நடிகர் ஷாரூக் கான் சகிப்பின்மை குறித்துப் பேசி சர்ச்சை அடங்கிய நிலையில், ஆமிர் கானும் அவரது அடியொற்றிப் பேசியது சச்சரவானது இயற்கையே. இவ்விருவரும் இஸ்லாமியர்கள் என்பதும், இருவருமே மோடி எதிர்ப்பாளர்கள் என்பதும் உலகம் அறிந்த உண்மை.

எனவே தான் ஆமிர் கானின் கருத்து வெற்று அரசியல் கருத்தாக மாறிவிட்டது. இதுவரை அறிவுஜீவிகள் செய்துவந்த மோடி எதிர்ப்பு யுத்தம், அதன் உச்சத்தில் முனை மழுங்கிய இடமாகவே ஆமிர்கானின் நேர்காணல் காட்சி அளிக்கிறது.
மக்களின் மனநிலையையும் இயல்பு நிலையையும் உணராத வறட்டு அறிவுஜீவித்தனத்தின் குரலாகவே ஆமிரின் கருத்து முடங்கிப்போனது.

உலகளாவிய அளவில் இஸ்லாம் மார்க்கத்தின் பெயரால் பேரழிவுகள் நிகழ்த்தப்படும் இந்தக் காலகட்டத்தில், இந்தியாவில் பாதுகாப்பில்லை என்று உணர்வதாக ஆமிர் குறிப்பிட்டது அவல நகைச்சுவையாகிவிட்டது.

ஆமிரின் உள்ளரசியல் அவர் நேர்காணலில் கூறிய நல்ல பல கருத்துகளையும் வீணாக்கிவிட்டது. ஒருகுடம் பாலில் ஒரு துளி விஷம் என்று சும்மாவா சொன்னார்கள்?

.

-தினமணி (30.11.2015)

.

புதினமும் கட்டுரையும் கலந்த கலவை

30 Nov

Kashmir book

ராணுவத்தில் பொறியாளராகப் பணியாற்றி ஓய்வு பெற்று, பின்னாளில் மின் பொறியாளராகவும் பாஜக நிர்வாகியாகவும் செயல்பட்ட கேப்டன் எஸ்.பி.குட்டியின் எழுத்தார்வத்தால் விளைந்த நூல் இது. அவரது துறை சார்ந்த அனுபவமும், கதை சொல்லும் ஆற்றலும், சரித்திர ஆதாரங்களும் பின்னிப் பிணைந்ததாக உள்ள இந்நூல், காஷ்மீர் இந்தியாவின் பிரிக்க முடியாத பகுதி என நிறுவுகிறது.

இந்தியாவின் மகுடமாகக் குறிப்பிடப்படும் ஜம்மு காஷ்மீர் மாநிலம் எதிர்கொண்டுள்ள சிக்கல்களுக்கு என்ன காரணம் என்பதை ஒரு ராணுவ வீரரின் பார்வையில் அழகாகக் குறிப்பிட்டிருக்கிறார்.

நூலைப் படிக்கத் தொடங்கிவிட்டால் தொடர்ந்து படிக்கும் வகையில், சுவாரசியமாக, பல தகவல்களையும் நிகழ்வுகளையும் தொகுத்திருக்கிறார். இந்நூலுக்கு பாஜக மூத்த தலைவர் இல.கணேசன் அணிந்துரை வழங்கி இருக்கிறார்.

பிரிக்கப்படாத பாரதம் இந்தியா, பாகிஸ்தான் என்று இரு நாடுகளாகப் பிளவுபட்டபோது காஷ்மீர் தனிநாடாக இருக்க விரும்பியது ஏன்? பிறகு காஷ்மீர மன்னர் ஹரிசிங் இந்தியாவுடன் இணைய சம்மதித்ததன் பின்புலம் என்ன? அப்போது முதல் பிரதமர் நேருவும் காஷ்மீர் மக்களின் தலைவராக இருந்த ஷேக் அப்துல்லாவும் செய்த தவறுகள் யாவை? எனப் பல கேள்விகளுக்கு இந்நூல் பதில் அளிக்கிறது.

ஜம்மு காஷ்மீர் மாநிலம் இந்தியாவுடன் இருப்பதற்காக இன்னுயிர் ஈந்து போராடிய ராணுவ வீரர்களின் தியாகம், அந்த மாநிலத்துக்கென்று சிறப்பு அந்தஸ்தான 370-வது பிரிவு அளிக்கப்பட்டதன் பிரத்யேகப் பின்னணி, அரசியல் சாசன சபையில் அம்பேத்கரின் எச்சரிக்கை, மத அடிப்படைவாதத்தின் பிடியில் சிக்குண்ட அரசியல் தலைவர்கள், ஐ.நா.சபையின் தலையீட்டை தானாக வருந்தி வரவழைத்த பிரதமர் நேரு என சரித்திரத்தின் மறந்துபோன பல பக்கங்களை நினைவூட்டுகிறார் ஆசிரியர்.

ராணுவ நடவடிக்கைகளையும், மக்களைக் காக்கும் பணியில் ஈடுபடும் வீரர்களின் செயல்பாடுகளையும் எழுதும்போது போர்க்களத்துக்கே நம்மை அழைத்துச் சென்றுவிடுகிறார் கேப்டன் எஸ்.பி.குட்டி. இந்த நூல் புதின நடையும் கட்டுரைத் தரவுகளும் கலந்த நல்லதொரு கலவை. சரித்திரத் தேர்ச்சி கொள்ள விரும்புபவர்கள் படிக்க வேண்டிய நூல் இது.

***

காஷ்மீர் இந்தியாவுக்கே!

கேப்டன் எஸ்.பி.குட்டி

304 பக்கங்கள், விலை: ரூ. 250,

கிழக்கு பதிப்பகம்,

177 /103, முதல்தளம், அம்பாள் பில்டிங்,

லாயிட்ஸ் சாலை, ராயப்பேட்டை,

சென்னை- 600 014.

.

அவர்கள் எழுதிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்….

29 Nov

 

Mathi cartoon 07-11-15

நன்றி: மதி/ தினமணி- 07.11.2015

 

அவர்கள் உன் முகத்தில் காறி உமிழலாம்.

அவர்கள் உன் அன்னையரை நிர்வாணமாக வரையலாம்.

அவர்கள் உன் தெய்வத்தை செருப்பால் அடிப்பதாக

கவிதை வாசிக்கலாம்; மேடையில் முழங்கலாம்.

அவர்கள் என்ன வேண்டுமாயினும் செய்யலாம்.

ஏனெனில் கருத்துரிமை என்னும் கேடயம்

தங்களிடம் மட்டுமே உள்ளதாக அவர்கள் நம்புகிறார்கள்.

 

தெருவில் தளர்ந்து நடையிடும் முதிய அந்தணரின்

பூணூலை அடாவடியாக அறுக்கலாம்.

நெற்றித் திலகத்தை ரத்தம் என்று கேலி பேசலாம்.

உன் மதத்துக்கு திருடன் என்று பொருள் கூறலாம்.

நீ வணங்கும் தெய்வத்தின் சிலையை

நடுத்தெருவில் உடைத்து கெக்கலி கொட்டலாம்.

ஏனெனில் சமூகநீதிக்கான உரிமை

தங்களுக்கு மட்டுமே உள்ளதாக அவர்கள் எண்ணுகிறார்கள்.

 

அயல்நாட்டினரின் அன்பளிப்புகளுக்காக

பிறந்த நாட்டில் சோரம் போகலாம்.

அயல்மதத்தவரின் வாக்குகளுக்காக

அநாதை மதத்தவரை நிந்தனை செய்யலாம்.

அயல் சிந்தனைகளை இம்மண்ணில் பரப்ப

அவர்கள் எந்த எல்லைக்கும் செல்லலாம்.

ஏனெனில் அதுவே முற்போக்கு என்று

அவர்கள் கருதி வந்திருக்கிறார்கள்.

 

அவர்கள் எவ்வளவு ஆத்திரமூட்டினாலும் நீ

அமைதி காக்க வேண்டும்.

யார் அக்கிரமம் செய்தாலும் நீ

கண்டுகொள்ளக் கூடாது.

எத்தனை குண்டுகள் வெடித்தாலும் நீ

சிரித்துக் கொண்டிருக்க வேண்டும்.

எப்படிப்பட்ட அவமானத்தையும் நீ

ஏனென்று கேட்டுவிடக் கூடாது.

அதாவது இதுவே சகிப்புத்தன்மை என்று

அவர்கள் காலம் காலமாக உபதேசிக்கிறார்கள்.

 

சொந்த நாட்டைக் கூறு போட்டாலும்

கண்மூடி தத்துவம் பேசலாம்.

சொந்த சகோதரர்கள் அகதிகளாயினும்

விதியை நொந்து பாடம் நடத்தலாம்.

எது நடந்தாலும் சொந்தமாக நீ

எப்போதும் சிந்தித்துவிடக் கூடாது

ஏனெனில் பகுத்தறிவு தங்கள் தனியுடைமை என்பது

அவர்களின் தீர்மானமான முடிவு.

 

இதையெல்லாம் யாரேனும் விமர்சித்துவிடாதீர்கள்.

அவர்கள் பொங்கி எழுந்து விடுவார்கள்.

அப்புறம் அவர்கள் இதுவரை பெற்ற

விருதுகளை, கௌரவங்களை, பட்டங்களை

குப்பையில் விட்டெறிந்து விடுவார்கள்.

ஏனெனில், இதுவரையிலும் அவர்கள் மட்டுமே

அவர்களால் விருதுகளை தொடர்ந்து பெற்றிருக்கிறார்கள்.

 

கருத்துரிமை, சமூகநீதி, முற்போக்கு, சகிப்புத்தன்மை, பகுத்தறிவு,…

இன்னபிற சங்கதிகளைக் காக்கும்

பேனா என்னும் ஆயுதம் தங்களிடம் மட்டுமே இருப்பதாக

அவர்கள் நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

பாவம்… அவர்களை விட்டுவிடுங்கள்.

அவர்களை எதுவும் சொல்லிவிடாதீர்கள்..

அடுத்து அவர்கள் ஐ.நா.மன்றத்துக்கும் சென்றுவிடக் கூடும்.

ஏனெனில் தங்களுக்கு மட்டுமே மூளை இருப்பதாக

அவர்கள் எழுதிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

.

-விஜயபாரதம்

.

சமூகப் போராளியான விண்ணியல் விஞ்ஞானி

24 Nov
மேகநாத் சாஹா

மேகநாத் சாஹா

“விஞ்ஞானிகள் தங்கக் கோபுரத்தில் வசிப்பவர்களாகவும், நிதர்சனங்களை எதிர்கொள்ளும் மனம் இல்லாதவர்களாகவும் குற்றம் சாட்டப்படுகிறார்கள். நானும் எனது இளம் வயதில் சில புரட்சிகரத் தொடர்புகளைத் தவிர்த்து 1930 வரை தங்கக் கோபுரத்தில்தான் இருந்தேன். ஆனால் சட்டம்- ஒழுங்கு ஒரு நாட்டின் நிர்வாகத்துக்கு எவ்வளவு முக்கியமோ அதே அளவுக்கு அறிவியலும் தொழில்நுட்பமும் முக்கியம். எனவேதான் நான் மெல்ல அரசியலில் அடியெடுத்து வைத்தேன். ஏனெனில் என்னால் முடிந்த வழியில் நாட்டுக்கு ஏதேனும் செய்யவே நான் விரும்பினேன்”.

-இது ஒரு விஞ்ஞானியின் வாக்குமூலம். இந்த நாட்டின் நலனுக்காகவே தனது வாழ்வை அர்ப்பணித்த மேகநாத் சாஹா என்ற அந்த விஞ்ஞானியைப் பற்றி இளைய தலைமுறையினர் அறிந்திருப்பது அவசியம்.

வானியற்பியல் விஞ்ஞானியான சாஹா தனது 27-ஆம் வயதில் உருவாக்கிய சாஹா அயனியாக்க சமன்பாடு (Saha Ionization Equation- 1920), விண்ணியலில் பெரும் பாய்ச்சலை நிகழ்த்தியது. விண்மீன்கள், சூரியன் ஆகியவற்றின் வேதியியல் மாற்றம், புறநிலை மாற்றங்களை அறிய இந்தச் சமன்பாடு உதவுகிறது.

பிரிக்கப்படாத இந்தியாவில் டாக்கா அருகிலுள்ள சியோரடலி கிராமத்தில் மளிகைக் கடைக்காரரின் ஐந்தாவது மகனாக 1893 அக்டோபர் 6-இல் பிறந்தார் மேகநாத் சாஹா. பள்ளிப் படிப்பை இடைநிறுத்தும் அளவுக்கு வறுமை குடும்பத்தில் தாண்டவமாடியது. ஆனால் நல்லுள்ளம் கொண்ட ஆசிரியர்களின் உதவியால் படிப்பைத் தொடர்ந்தார்.

1905-இல் நிகழ்ந்த வங்கப் பிரிவினைக்கு எதிராக வகுப்புகளைப் புறக்கணித்துப் போராடியதால், அவருக்கு அளிக்கப்பட்ட உபகாரச் சம்பளம் நிறுத்தப்பட்டது. ஆயினும் தேசிய சிந்தனை கொண்ட சிலரது உதவியால் வேறு பள்ளியில் படிப்பைத் தொடர்ந்து, முதல் மாணவனாகத் தேறினார்.

பிறகு கொல்கத்தா மாநிலக் கல்லூரியில் இயற்பியலில் முதுநிலை பட்டம் படித்தார். அங்கு இவரது சக மாணவராக இருந்தவர் சத்யேந்திரநாத் போஸ்.

இடைக்காலத்தில் புரட்சிகர விடுதலைப் போராளிகளுடனும் சாஹாவுக்கு தொடர்பு ஏற்பட்டது. பிரிட்டீஷாருக்கு எதிரான ஜெர்மனி சதி வழக்கில் குற்றம் சாட்டப்பட்டவரான பக்கா ஜதின் என்னும் ஜதீந்திரநாத் முகர்ஜியுடனும் அவருக்கு தொடர்பு இருந்தது. “அனுசீலன் சமிதி’ என்ற புரட்சிப்படையை உருவாக்கியவர்களுள் ஒருவரான அவர் பின்னாளில் (1915) பிரிட்டீஷ் அரசால் சுட்டுக் கொல்லப்பட்டவர்.

இந்தத் தொடர்பால், சாஹாவின் அரசுப்பணிக் கனவு நிறைவேறாது போனது. புரட்சியாளர்களுடனான உறவு காரணமாக, அவரது இந்திய நிதிப்பணித் தேர்வுக்கான விண்ணப்பம் நிராகரிக்கப்பட்டது. அதுவே அவர் அறிவியல் சாதனையாளராக மாறவும் வித்திட்டது.

வான் இயற்பியலில் இவரது ஈடுபாடு மிகுந்தது. சூரிய நிற மாலையில் காணப்படும் பிரான்ஹோபர் (Fraunhofer) என்னும் கருவரிகளின் தோற்றத்துக்குக் காரணம் புரிபடாமல் இருந்தது. இதை சாஹா உருவாக்கிய வெப்ப அயனியாக்கச் சமன்பாடு விளக்கியது.

விண்மீன்கள், சூரியன் ஆகியவற்றின் வெப்பநிலை, புறநிலை மாற்றங்களை அவற்றிலுள்ள தனிமங்களே தீர்மானிக்கின்றன என்பதை சாஹா சமன்பாடு வெளிப்படுத்தியது. பின்னாளில், சூரியனில் பெருமளவில் ஹைட்ரஜன் வாயு உள்ளதை ஆய்வுகள் நிரூபிப்பதற்கு இந்தச் சமன்பாடு ஆதாரமானது.

இந்தச் சமன்பாடு மேகநாத் சாஹாவுக்கு பெரும் புகழைத் தந்தது. அதுமட்டுமல்ல, சக விஞ்ஞானியான சத்யேந்திரநாத் போஸுடன் இணைந்து மெய்வாயுக்களின் நிலைச் சமன்பாடு (Equation of state for Real gases) என்ற ஆய்வறிக்கையையும் சாஹா வெளியிட்டார்.

பின்னர் அலகாபாத் பல்கலைக்கழகத்தில் பேராசிரிராகப் பணிபுரிந்த சாஹா, அதை முதல்தரமான கல்வி நிறுவனமாக்கினார்; இந்தியாவின் பாரம்பரிய நாள்காட்டி முறையான சக ஆண்டு கணக்கீட்டையும் முறைப்படுத்தினார்.

பிற்காலத்தில் இவரது ஆய்வுக் கண்ணோட்டம் உடனடி மக்கள் நலன் சார்ந்ததாக மாறியது. அதன் விளைவாக, தாமோதர் பள்ளத்தாக்கு, பக்ரா நங்கல், ஹிராகுட் அணைத் திட்டங்களுக்குத் தேவையான கள ஆய்வு உதவிகளைச் செய்தார்.

1948-இல் கொல்கத்தாவில் ஓர் ஆராய்ச்சி நிறுவனத்தைத் சாஹா தொடங்கினார். அது இன்று அணுக்கரு இயற்பியலுக்கான சாஹா நிறுவனமாக (Saha Institute of Nuclear Physics) வளர்ந்துள்ளது.

அறிவியல் வளர்ச்சி சமூகநலனுக்குப் பயன்பட வேண்டும் என்பதில் தீவிர உந்துதல் கொண்ட தனது கருத்துகள் ஆட்சியாளர்களால் புறக்கணிக்கப்பட்டதால், தானே அரசியலில் இறங்க சாஹா தீர்மானித்தார். 1952-இல் நடைபெற்ற நாடாளுமன்றத் தேர்தலில் வடமேற்கு கொல்கத்தா தொகுதியில் சுயேச்சையாகப் போட்டியிட்டு மக்களவை உறுப்பினராகத் தேர்வானார். நாடாளுமன்றத்திலும் மக்கள் சார்ந்த பணிகளுக்காக குரல் கொடுத்தார். அப்போது அரசியல்வாதிகளின் ஏளனங்களை அவர் பொருட்படுத்தவில்லை.

ஜனநாயகத்தில் மக்களின் பங்கேற்பு இன்றியமையாதது என்பதில் மிகுந்த நம்பிக்கை கொண்டிருந்த சாஹா,  ‘அறிவியலும் கலாசாரமும்’ என்ற பத்திரிகையையும் நடத்தினார். அணுசக்தி ஆராய்ச்சியில் ரகசியத் தன்மை கூடாது என்று குரல் கொடுத்த முதல் விஞ்ஞானியும் சாஹா தான்.

விஞ்ஞானி, விடுதலை வீரர், கல்வியாளர், இதழாளர், நாடாளுமன்றவாதி, பொருளாதார நிபுணர், சீர்திருத்தவாதி எனப் பல முகங்களைக் கொண்டவராக இருந்தும், வாழும் காலத்தில் அவர் உரிய மதிப்பைப் பெறவில்லை.

ஆயினும் எதையும் எதிர்பாராமல், மக்கள் நலனுக்காகச் சிந்தித்து வாழ்ந்த விஞ்ஞானியான மேகநாத் சாஹா 1956, பிப்ரவரி 16-இல் மறைந்தார். சாஹா உரிய மரியாதையைப் பெறாமல் மறைந்திருக்கலாம். ஆயினும், விண்ணியலுக்கு அளித்த சாஹா அளித்த சமன்பாடு அவரது பெயரை அறிவியல் உலகில் சாகாவரம் பெற்றதாக்கிவிட்டது.  

 

தினமணி- இளைஞர்மணி (24.11.2015)  

 

ஐன்ஸ்டீனின் நண்பரான இந்திய விஞ்ஞானி

17 Nov
SatyenBose

சத்யேந்திரநாத் போஸ்

மிகவும் நுண்ணிய அணுக்கள் இணைந்தே நாம் காணும் உலகம் உருவானது என்று அறிவியல் கூறுகிறது. இந்த அணுவுக்குள் 16 வகையான நுண்துகள்கள் இருப்பதையும் விஞ்ஞானிகள் கண்டறிந்தனர். அவற்றுள் முக்கியமானவை எலக்ட்ரான், புரோட்டான், நியூட்ரான் ஆகியவை. இந்த அணுக்களுக்கு எடையை அளிக்கும் நுண்துகள் உள்ளது என்பதற்கான கோட்பாட்டை (போஸ்- ஐன்ஸ்டீன் புள்ளியியல்) கண்டறிந்தவர் ஓர் இந்திய விஞ்ஞானி.

அவரது பெயர் சத்யேந்திரநாத் போஸ். அதன்காரணமாக, பின்னாளில் கண்டறியப்பட்ட அந்தப் புதிய துகளுக்கு “போஸான்’ என்று விஞ்ஞானிகள் பெயரிட்டனர்.

வங்க மாநிலத்தில் நாடியா மாவட்டம், பாரா ஜாகுலியா கிராமத்தில் 1894 ஜனவரி 1-இல் பிறந்த சத்யேந்திரநாத் போஸ், சிறு வயதிலேயே கணிதத்திலும் இயற்பியலிலும்  தீவிர ஈடுபாடு கொண்டார். அங்குள்ள மாநிலக் கல்லூரியில்  பயன்பாட்டுக் கணிதத்தில் போஸ் முதுநிலை பட்டம் பெற்றார். அந்தக் கல்லூரியில் அவருக்கு ஆசிரியர்களாக இருந்தவர்கள் ஜெகதீச சந்திர போஸும் பிரஃபுல்ல சந்திர ராயும். கல்லூரியில் அவருக்கு சக மாணவராக இருந்தவர் பின்னாளில் பிரபல விஞ்ஞானியான மேகநாத் சஹா.

பட்டப்படிப்பு முடிந்தவுடன், 1916 முதல் 1921 வரை கொல்கத்தா பல்கலைக்கழகத்தில் இயற்பியல் பேராசிரியராகப் பணியாற்றிய சத்யேந்திரநாத் போஸ், கல்விப் பணியுடன் ஆராய்ச்சிகளிலும் ஈடுபட்டார். அப்போதுதான் ஜெர்மனி நாட்டு  இயற்பியல் மேதையான ஆல்பர்ட் ஐன்ஸ்டீனின் சார்பியல் கோட்பாடு (THEORY OF RELATIVITY) உலகின் கவனத்தை ஈர்த்திருந்தது.

அதை அறிவதற்காகவே, ஜெர்மானிய மொழியைக் கற்ற போஸ், அதை ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்த்து உலகுக்கு அளித்தார். அன்றுமுதல் ஐன்ஸ்டீனுடன் போஸுக்கு நெருங்கிய நட்புறவு ஏற்பட்டது. அப்போது துகள் இயற்பியல் (Quantum
Physics), துகள் பொறியியல் (Quantum Mechanics) ஆகிய துறைகளில் அவரது கவனம் சென்றது.

இயற்பியலுக்கான நோபல் பரிசு (1918) பெற்ற ஜெர்மனி விஞ்ஞானியான மாக்ஸ் பிளாங்கின் மின்காந்தக் கதிர்வீச்சு தொடர்பான பிளாங்கின் விதி (Max Plank ‘s Law)  பற்றியும், ஒளித்துகள் கோட்பாடு (Light Quantum Hypothesis) பற்றியும்  ஓர் ஆய்வுக் கட்டுரையை ஐன்ஸ்டீனுக்கு போஸ் 1924-இல் அனுப்பினார். அது அவரது வாழ்வில் திருப்புமுனையானது. அதை ஜெர்மனியில் தானே மொழிபெயர்த்து வெளியிடச் செய்தார் ஐன்ஸ்டீன். அன்றுமுதல் அவரை  தனது குருவாக வரித்துக் கொண்டார் போஸ்.

அதேபோல, ஐன்ஸ்டீனின் சார்புநிலைக் கோட்பாட்டை விளக்கி போஸ் எழுதிய கட்டுரையில் அவர் கையாண்டிருந்த கணித அணுகுமுறை ஐன்ஸ்டீனை பெரிதும் கவர்ந்தது. அந்த முறையை ஐன்ஸ்டீனும் பின்பற்றத் தொடங்கினார்!

போஸுக்கு புகழ் பெற்றுத் தந்தது, துகள் புள்ளியியலில் (Quantum Statistics) அவர் 1924-25-இல் அளித்த வரையறைக் கோட்பாடாகும். அதை பின்னாளில் ஐன்ஸ்டீன் மேலும் வளர்த்தெடுத்தார். எனவே இது ‘போஸ்- ஐன்ஸ்டீன் புள்ளியியல்’ (Bose-Einstein Statistics) என்று பெயர் பெற்றது.

1925-இல் ஜெர்மனியில் ஐன்ஸ்டீனும் போஸும் இணைந்து இயற்பியல் குளிர்விப்பு கருதுகோளை வெளியிட்டனர். அடர்த்தி குறைந்த வாயுவை அதீத குளிர்ச்சி நிலைக்குக் கொண்டு செல்லும்போது அதன் அணுக்கள் தன்னிலை மாறுவது குறித்த அந்தக் கருதுகோள், ‘போஸ்- ஐன்ஸ்டீன் செறிபொருள்’ (Bose-Einstein Condensate) என்று பெயர் பெற்றது. இவை பின்வந்த துகள் இயற்பியல் துறையின் வளர்ச்சிக்கு ஆதாரமாக அமைந்தன.

அடுத்து பிரான்ஸ் சென்ற போஸ், கதிரியக்கம் குறித்த ஆராய்ச்சியில் ஈடுபட்டிருந்த மேரி கியூரியைச் சந்தித்தார். அவரது நட்புறவு கதிரியக்கம் தொடர்பான ஆராய்ச்சியிலும் போûஸச் செலுத்தியது. கியூரியின் சோதனைச்சாலையில் அவர் ஆய்வு மேற்கொண்டார். அதேபோல, அணுவின் உள்ளமைப்பை விளக்கிய பிரபல டச்சு விஞ்ஞானியான நீல்ஸ் போஹ்ர்  என்பவருடனும் போஸ் நெருங்கிய நட்புறவு கொண்டிருந்தார்.

போஸுடன் அக்காலத்தில் பணியாற்றிய வெளிநாட்டு விஞ்ஞானிகள் அனைவருமே அவரது மேதைமையை ஏற்றனர். அவர்களில் பலர் நோபல் பரிசையும் பெற்றனர். ஆனால், அடிமை நாட்டைச் சேர்ந்தவராக இருந்ததால் சத்யேந்திரநாத் போஸுக்கு நோபல் குழு உரிய மதிப்பை அளிக்கத் தவறியது.

ஐன்ஸ்டீனின் பரிந்துரையால், டாக்கா பல்கலைக்கழகத்தில் 1926-இல் பேராசிரியராகி, 30 ஆண்டுகள் போஸ் பணிபுரிந்தார். இவரது விஞ்ஞான சாதனைகளைப் பாராட்டி பாரத அரசு 1954-இல் பத்மவிபூஷண் விருது வழங்கி கௌரவித்தது.

அறிவியலை தாய்மொழியான வங்கத்தில் கற்பிக்க வேண்டும் என்று முதலில் கூறியவர் போஸ். அவர் பிரெஞ்ச், லத்தீன், ஜெர்மன், சமஸ்கிருதம், ஆங்கிலம் ஆகிய மொழிகளிலும் இசையிலும் மிகவும் திறன் பெற்றவராக விளங்கினார். நேதாஜியின் நண்பராகவும் இருந்திருக்கிறார். சக விஞ்ஞானியான மேகநாத் சஹாவுடன் இணைந்து வெப்ப இயக்கவியலில் அவர் உருவாக்கிய கோட்பாடு நிலைவின் சமண்பாடு (Equation of State) என்று அழைக்கப்படுகிறது.

தனது வாழ்நாள் முழுவதும் இயற்பியலின் ஒரு பிரிவான துகள் இயற்பியலுக்காகப் பணியாற்றிய சத்யேந்திரநாத் போஸ் 1974, பிப்ரவரி 4-இல் மறைந்தார். அவரது பெருமையை இன்னமும் இந்திய மாணவர்கள் அறியவில்லை என்பதே, நாம் அறிவியலில் ஏன் பின்தங்கியிருக்கிறோம் என்பதற்கான காரணத்தை வெளிப்படுத்துகிறது.

***

ஹிக்ஸ் போஸானும் போஸும்…

250px-CERN_LHC_Tunnel1

ஆட்ரான் மோதுவி இயந்திரம்

நேர்மின்னூட்டம் கொண்ட புரோட்டான்களை ஒளிவேகத்தில் எதிரெதிர்த் திசையில் மோதச் செய்யும்போது, அணுக்களுக்கு எடையை அளிக்கும் ‘போஸான்’ துகள்கள் பிரியும் என்பதை தற்போது விஞ்ஞானிகள் கண்டறிந்துள்ளனர். இதன்மூலம் பிரபஞ்சத்தின் தோற்ற ரகசியத்தை அறிய முடியும் என்று விஞ்ஞானிகள் கருதுகின்றனர்.

இதற்காக ஐரோப்பிய அணு ஆராய்ச்சிக் கழகத்தால் (CERN) ஜெனீவா அருகில், தரைக்கடியில் அமைக்கப்பட்ட 27 கி.மீ. நீளமுள்ள வட்ட வடிவிலான பிரமாண்டமான குழாயில் அமைக்கப்பட்ட மாபெரும் ஆட்ரான் மோதுவி இயந்திரத்தில் (Large Hadrton Collidar) 2012 ஜூலை 5-இல் இந்தத் துகள் பிரிக்கப்பட்டது.

இதை விஞ்ஞானிகள் அறிவித்தபோது, புதிய துகளுக்கு “ஹிக்ஸ் – போஸான்’ என்று
பெயர் சூட்டப்பட்டது. இந்த நிகழ்வு வருங்கால அறிவியலின் திசையைத் தீர்மானிப்பதாக இருக்கும். இந்த சாதனைக்கு வித்திட்டவர்களுள் இந்தியரான சத்யேந்திரநாத் போஸும் ஒருவர் என்பது நாம் பெருமிதம் கொள்ள வேண்டியதாகும்.

.

-தினமணி- இளைஞர்மணி- 17.11.2017

.

தீபாவளி விருந்து…

16 Nov

dm wrapper

தேசிய வார இதழான விஜயபாரதம், தீபாவளியை முன்னிட்டு வெளியிட்டுள்ள  சிறப்பிதழ் பல்சுவை மலராக மிளிர்கிறது. ஆயிரமாண்டு காணும் வைணவப் பெரியார் ஸ்ரீ ராமானுஜரின் திருவுருவத்தை மணியம் செல்வன் ஓவியமாக முகப்பு அட்டையில்  வரைந்திருக்கிறார்.

இந்த ஆண்டு மறைந்த குடியரசு முன்னாள் தலைவர் அப்துல் கலாம், சுவாமி தயானந்த சரஸ்வதி, நூற்றாண்டு காணும் இசையரசி எம்.எஸ்.சுப்புலட்சுமி ஆகியோரின் வண்ணப்படங்கள், அவர்களுக்கு சிறந்த அஞ்சலியாக அமைந்துள்ளன.

சென்னை ராமகிருஷ்ண மடத்தின் தலைவர் சுவாமி கௌதமானந்தரின் ஆசியுரை வழங்கியிருக்கிறார். ராமகிருஷ்ண மடத்தின் மேலாளர் சுவாமி  விமூர்த்தானந்தரின் நேர்காணல் மலரின் முத்தாய்ப்பாக அமைந்துள்ளது.

பிரபல எழுத்தாளர்கள் ராஜேஷ்குமார், பட்டுக்கோட்டை பிரபாகர், சுபா, தேவிபாலா, விமலா ரமணி, இந்திரா சௌந்தர்ராஜன், பாக்கியம் ராமசாமி, படுதலம் சுகுமாறன் ஆகியோரின் சிறுகதைகளுடன், அண்மையில் மறைந்த எழுத்தாளர் கௌதம நீலாம்பரனின் கடைசிக் கதையான ‘இலங்கை ராணி’யும் இடம்பெற்றுள்ளது.

பேராசிரியர் சரஸ்வதி ராமநாதனின் நகரத்தார் குறித்த கட்டுரை, தான் சந்தித்த மகான்கள் குறித்த இல.கணேசனின் கட்டுரை, சங்க இலக்கியத்தில் தேசிய சிந்தனைகள் என்ற தலைப்பிலான ஆர்.பி.வி.எஸ்.மணியனின் கட்டுரை ஆகியவை  குறிப்பிடத்தக்கவை. தஞ்சை வெ.கோபாலன், பி.என்.பரசுராமன், பத்மன், நரசய்யா, மா.கி.ரமணன் உள்ளிட்டோரின் கட்டுரைகளும் மலரில் மணம் வீசுகின்றன.

கவிமாமணி மதிவண்ணன் லக்குமி தோத்திரத்தை இனிய தமிழில்
வழங்கியிருக்கிறார்.  ஓவியர் தாமரை ராமலிங்க வள்ளலாரின் வரலாற்றை  படக்கதையாகத் தீட்டியிருக்கிறார்.

காங்டாங், மைசூரு, ஹம்பி, தலைக்காவிரி ஆகிய இடங்கள் தொடர்பான  பயணக் கட்டுரைகளும், தோரணமலை, அந்தியூர் கால்நடைச் சந்தை, நட்டாற்றீஸ்வரர்  கோயில் தொடர்பான கட்டுரைகளும் மலரின் பல்சுவையைக் கூட்டுகின்றன.

மொத்தத்தில் விஜயபாரதம் தீபாவளி மலர் வாசிப்பனுபவத்தை இனிமையாக்கும் நல்விருந்தாகப் படைக்கப்பட்டுள்ளது.

***

விஜயபாரதம் தீபாவளி மலர்- 2015

ஆசிரியர்: ம.வீரபாகு

510 பக்கங்கள், விலை: ரூ. 100,

பாரதீய கலாச்சார சமிதி,

12, எம்.வி.தெரு, பஞ்சவடி,
சேத்துப்பட்டு, சென்னை- 600 031.

தொலைபேசி: 044- 2836 2271.

மாற்றத்தின் மறுபக்கம்

15 Nov

Short story Pic

ரயிலில் ஏறியதிலிருந்தே எதிரில் அமர்ந்திருந்த இளைஞனைக் கவனித்துக் கொண்டிருந்தேன். வசீகரமான முகம். கட்டான உடல்வாகு. காலர் இல்லாத டி-ஷர்ட், ஜீன்ஸ் பேன்ட் அணிந்திருந்தான். வலது காதில் கம்மல் மின்னியது. நெற்றியில் சிறு குங்குமத் தீற்றல்.

சென்னை எக்ஸ்பிரஸ் ரயில் விரைந்து கொண்டிருந்தது. இளம் காலைநேர சூரிய ஒளியில் நனைந்த தென்னை மரங்களும், வயல்களில் பரவிய சீமைக்கருவேல மரங்களும், ஆங்காங்கே குளமாகத் தேங்கிக் கிடக்கும் சாக்கடைகளும் சாளரம் வழியே பின்னோக்கி ஓடிக் கொண்டிருந்தன. ரயிலில் அவ்வளவாகக் கூட்டமில்லை.

ஈரோடு ஸ்டேஷனில் அவன் ஏறினான். அருகில் நெருங்குவதற்கு முன்னரே லேசான பெர்ஃப்யூம் வாசனை பெட்டி முழுவதும் பரவியது போல இருந்தது. காலில் அணிந்திருந்த கனத்த வுட்லேண்ட்ஸ் ஷூக்கள் அவனது பொருளாதார நிலையைக் காட்டின. காதுகளிலிருந்து டி-ஷர்ட்டில் வைத்திருந்த செல்போனுக்கு இயர்போன் ஒயர்கள் தொங்கிக்கொண்டிருந்தன.

கால் மணிநேரம் வரை அவன் எந்தப் பக்கமும் திரும்பவில்லை. பேன்ட்ரி ஊழியர்கள் சிலர் மசாலா தோசையும் டிப் டீயும் விற்க அடிக்கடி வந்து சென்றார்கள். கையில் வைத்திருந்த புத்தகத்திலேயே ஆழ்ந்திருந்தான். இடையே, முகம் சிதைந்து கோரமாகக் காட்சியளித்த பிச்சைக்காரி ஒருத்தி வந்தபோது மட்டும் நிமிர்ந்து பார்த்த அவன், பத்து ரூபாய் கொடுத்துவிட்டு மீண்டும் புத்தகத்துக்குத் திரும்பிவிட்டான். பெரிய கர்வி போல.

படித்துக் கொண்டிருந்த நாளிதழை நான் மடித்துவைத்தபோது தான் அவன் என்னைப் பார்த்து லேசாகச் சிரித்தான். “சார் கொஞ்சநேரம் பேப்பர் தருகிறீர்களா?” நானும் புன்னகைத்தபடியே தந்தேன்.

ரயில் சங்ககிரியை நெருங்கியபோது அவன் இருக்கையிலிருந்து எழுந்தான். “சார் நான் பேன்ட்ரி போய் வருகிறேன். உங்களுக்கு ஏதாவது வேண்டுமா?” கேட்டான்.

“இல்லை தம்பி, கொஞ்சம் முந்திதான் தான் சாப்பிட்டேன்” என்றேன்.

சென்றவன் திடீரெனத் திரும்பிவந்தான். அவனைப் பின்தொடர்ந்து பார்வையற்ற இளைஞன் ஒருவன் வந்தான்.

அவன் ஊதுபத்தி விற்பவன். ரயில் பயணங்களில் அவனை நான் பலமுறை பார்த்திருக்கிறேன். பார்வையற்றோருக்காக சாயி சேவா சங்கத்தில் தயாரிக்கப்பட்ட ஊதுபத்தி, உடனடி சாம்பிராணி போன்றவற்றை விற்பனை செய்வான். கண் தெரியாமலே எப்படி இந்தப் பொருள்களை விற்கிறான் என்று நான் வியந்ததுண்டு. ஒருமுறை மலிவு விலை என்று நினைத்து, இரண்டு பாக்கெட் ஊதுபத்தி வாங்கிச் சென்று மனைவியிடம் ‘பாராட்டு’ பெற்றிருக்கிறேன்.

ஒரு பாக்கெட் ஊதுபத்தி முப்பது ரூபாய். பேரம் பேசாமல் ஐந்து பாக்கெட் வாங்கி பைக்குள் திணித்துவிட்டு பேன்ட்ரி நோக்கிப் போனான். அவன் படித்துக் கொண்டிருந்த புத்தகம் குப்புறக் கவிழ்ந்து கிடந்தது. ‘இன்றைய காந்தி’ என்று புத்தகத்தின் தலைப்பு தெரிவித்தது. காந்தியைப் பற்றி ஆர்வமாகப் படிக்கும் ஒற்றைக் கம்மல் இளைஞன் செல்வதை நான் வியப்புடன் பார்த்தேன்.

***

சென்ற வாரம் கல்லூரியில் சக ஆசிரியர்களுடன் பேசிக் கொண்டிருந்தபோது காந்தி மீது வீசப்பட்ட கடுமையான விமர்சனக் கணைகள், எனக்கு சற்று கோபத்தை வரவழைத்தன.

“இந்த நாடு குட்டிச்சுவராப் போனதுக்கே காந்தி தான் காரணம்” என்றார் வரலாற்றுத் துறைப் பேராசிரியர் தமிழினியன். “ஆமாம் சார். நேதாஜி இந்த நாட்டு பிரதமரா வந்திருக்கணும். காந்தியோட பாலிடிக்ஸ் தாங்காமத் தான் அவர் நம்ம நாட்டை விட்டே ஓடிப் போனார். அந்தப் பாவத்தால தான் கடைசிக் காலத்தில் காங்கிரஸ் கட்சியே அவரைக் கைவிட்டிருச்சு” என்றார் கணிதவியல் பேராசிரியர் வீரரராகவன்.

தமிழினியனுக்கும் வீரராகவனுக்கும் எப்போதும் ஏழாம் பொருத்தம். நெற்றியில் உச்சி வரை நாமம் வரைந்திருக்கும் ராகவனைக் காணும்போதெல்லாம் கிண்டல் செய்வது தமிழினியனுக்குப் பிடித்தமான பொழுதுபோக்கு. வீரராகவனும் மசிய மாட்டார். “உங்கள் பெரியாரே பெருமாளை சேவித்திருக்கிறார் தெரியுமா?” என்று வம்பு வளர்ப்பார்.

இந்த இரு துருவங்களும் காந்தி வெறுப்பு என்ற ஒரே முனையில் இணைந்ததைக் கண்டபோது ஆச்சரியமாக இருந்தது. “என்ன இருந்தாலும் அவர் தலைமை தாங்கி நடத்திய அகிம்சைப் போராட்டத்தால் தான் நமக்கு சுதந்திரம் கிடைத்தது” எனது குரல் கம்மியது.

மாலன் எழுதிய ‘ஜனகணமன’ நாவலை இளம் வயதில் படித்திருக்கிறேன். தினமணிக் கதிரில் தொடராக வெளிவந்து பிற்பாடு புத்தகமாகவும் வெளியானது. அதன் முன்னுரையில் காந்தியை தான் விமர்சித்ததை மாலன் குறிப்பிட்டிருப்பார்.

சாப்பாட்டு மேஜையில் குடும்பத்தினரிடையே நடக்கும் சுவாரசியமான அரட்டையில் காந்தி பெயர் இழுக்கப்பட, அவர் மீது கண்டனக் கணைகளை வீசுவார் மாலன். அப்போது எதிர்பாராத மூலையிலிருந்து அழுகையுடனும் சீற்றத்துடனும் பதில் வரும். அது அவரது அம்மா. அதேபோன்ற நிலையில் தான் நானும் இருந்தேன்.

இருவரும் என்னை ஏதோ வேற்றுக் கிரகவாசி போல வினோதமாகப் பார்த்தனர். “என்ன செல்வம், நீங்க எப்போ காந்திதாசன் ஆனீங்க?” தமிழினியன் குத்தல் பேச்சில் எமகாதகர். “நீங்க காந்தியை வெறும் அரசியல் தலைவராப் பார்க்கறீங்க… அவர் அரசியலுக்கு அப்பாற்பட்டவர். சத்தியசோதனையில் தன் சொந்த வாழ்க்கையை எந்த ரகசியமும் இல்லாமல் சொன்ன அவரை விமர்சிக்க நமக்கு எந்தத் தகுதியும் இல்லை” என்றேன்.

“செல்வம் சொன்னா சரியாத் தான் இருக்கும். ஏன்னா நீங்க தமிழ்த் துறை பாருங்க” வீரராகவனுக்கும் கிண்டல் நன்றாகவே வந்தது. “பட்டாபி சீதாராமையாவின் தோல்வி என் தோல்வி என்று சொன்னவரல்லவா நம்ம மகாத்மா?” தமிழினியன் பகபகவெனச் சிரித்தார். அவர்களிடம் வாதாட எனக்கு நேரமும் இல்லை, அதற்கான விஷய ஞானமும் இல்லை. பேசாமல் நழுவிவிட்டேன்.

ஆனாலும் இந்த நாட்டில் இன்னமும் காந்திக்கு கொஞ்சம் மதிப்பிருக்கிறது. நவநாகரிக இளைஞர்கள் கூட காந்தி குறித்துப் படிக்கிறார்கள் என்றால் அதற்கு காரணம் இல்லாமல் இருக்காது.

சிந்தனையைக் கலைப்பதுபோல ஒரு பிச்சைக்காரன் பாடிக்கொண்டு வந்தான். “தெய்வம் தந்த வீடு வீதியிருக்கு” ஈய வட்டலில் கைகளால் தட்டிக்கொண்டு கையேந்தி வந்தான். நான் சாளரம் பக்கம் முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டேன். உழைக்கத் திறனுள்ள உடல் இருந்தும் இப்படிப் பாடி பிச்சை எடுப்பவர்களை எனக்குப் பார்க்கவே பிடிப்பதில்லை. ரயிலின் வேகம் குறைந்தது. சேலம் நெருங்கிவிட்டது.

***

சேலத்தில் ரயில் நின்றபோது இளைஞன் திரும்பினான். போனவனைக் காணவில்லையே என்ற பதைப்புடன் நான் சாளரம் வழியே பார்த்ததை அவன் கவனித்திருக்க வேண்டும். “சார், இதோ வந்துவிட்டேன்”. பிளாட்பாரத்தில் முதிய பிச்சைக்காரன் ஒருவனுக்கு வாழைப்பழம் வாங்கிக் கொடுத்துவிட்டு வந்தான்.

ஒரு மணிநேரப் பயணத்துக்குள் மனதுக்கு நெருக்கமாகிவிட்டான். வியப்பாக இருந்தது. இவனை ஆரம்பத்தில் பார்த்தபோது தவறாகக் கருதிவிட்டேனே. மனதுக்குள் வருந்தினேன். யாரையும் பார்த்தவுடன் மதிப்பிட்டுவிடக் கூடாது என்பது உண்மைதான்.

பவானி அருகே உள்ள சித்தோடுதான் ஆனந்தனுக்கு சொந்த ஊர். அப்பா போக்குவரத்துக் கழக ஊழியர். அம்மா ஆரம்பப் பள்ளி ஆசிரியை. கோவையில் பி.இ. படித்து முடித்துவிட்டு கேம்பஸ் இன்டர்வியூவில் தேர்வாகி டிசிஎஸ்சில் பணிபுரிகிறான். கைநிறையச் சம்பளம். மாதம் ஒருமுறை ஊருக்கு இரண்டுநாள் லீவில் வருகிறான். இத்தனை விஷயத்தையும் சொன்னவன் என்னைப் பற்றிய எந்த விவரத்தையும் கேட்கவில்லை. நானும் சொல்லவில்லை.

ரயில் கிளம்பிய சிறிது நேரத்தில் மீண்டும் புத்தகத்துக்குள் மூழ்கிவிட்டான். நானும் சற்று கண்ணயர்ந்தேன். பொம்முடியில் ரயில் நின்றபோது விழித்தேன். எதிரே, பார்வையற்ற வியாபாரியிடம் ஐந்தாறு ‘ஏடிஎம் கார்டு கவர்’களை வாங்கிக் கொண்டிருந்தான் ஆனந்தன்.

குடும்பஸ்தனாகி செலவுகள் கழுத்தை நெரிக்கும் வரை இப்படி தாராளமாக செலவு செய்யலாம். இவன் அளவுக்கு இல்லாவிட்டாலும் நானும் இளைஞனாக இருந்தபோது செலவாளி தான். ஆனால், இவன் ஊருக்கு உபகாரியாக இருக்கிறான். தராதரமில்லாமல் ரயிலில் போவோர் வருவோருக்கெல்லாம் ஏதாவது ஒரு வகையில் கொடுத்துக் கொண்டிருக்கிறான்.

ரயில் மொரப்பூரைத் தாண்டியபோது கர்சீஃப் விற்றுக்கொண்டு பார்வையற்றவன் ஒருவன் வந்தான். அவனிடமும் நூறு ரூபாய்க்கு ஐந்து கர்சீஃப்களை வாங்கினான். நான் கேட்டே விட்டேன் “என்ன தம்பி, சென்னை போய்ச் சேருவதற்குள் ஆயிரம் ரூபாயாவது தீர்த்துடுவே போலிருக்கே?” ஆனந்தன் பதில் சொல்லவில்லை. சிரித்துக் கொண்டான்.

ஆனந்தனின் இரக்க சுபாவத்துக்கு வேலை கொடுப்பதற்கு திக்கற்றவர்கள் ரயிலில் தொடர்ந்து வந்துகொண்டே இருந்தார்கள். ஜோலார்பேட்டையில் நீலகிரித் தைலம் விற்ற ஒருவனுக்கும், வாணியம்பாடியில் ஒரு முடவனுக்கும், காட்பாடியில் முதிய பெண்மணிக்கும் படியளந்தான் பரந்தாமன்.

ரயிலுக்குள் கூட்டம் அதிகரித்துவிட்டது. முன்பதிவு செய்யாத பயணிகள் பெருமளவில் வந்துவிட்டனர். அவர்கள் அமர இருக்கை கிடைக்குமா என்று அரக்கப் பரக்கத் தேடினர். அந்தநேரம் பார்த்து ஆனந்தன் கழிவறை சென்றிருந்தான். அவனது இடத்தில் அமர இருவர் போட்டியிட்டதைத் தடுத்து நிறுத்தினேன்.

இந்தியாவில் தான் இப்படி இங்கிதமில்லாமல் அடுத்தவனின் இடத்துக்கு அடித்துக் கொள்கிறார்கள். மேலைநாடுகளில் இப்படி நிகழ்வதில்லை. அங்கு பிச்சைக்காரர்களை ரயிலில் காணவே முடியாது என்று எனது கல்லூரியின் செயலாளர் சொல்லியிருக்கிறார்.

***

எத்தனை விதமான பிச்சைக்காரர்கள், கௌரவமாக பொருள்களை விற்பனை செய்யும் ஊனமுற்றவர்கள், புறக்கணிக்கப்பட்டதால் கையேந்தும் அநாதைகள், குழந்தைகளால் கைவிடப்பட்ட முதியவர்கள், ஆண்டவனின் விசித்திரப் படைப்பான திருநங்கைகள் (மொரப்பூரில் திருநங்கைகள் இருவருக்கு ஐம்பது ரூபாய் கொடுத்தான் ஆனந்தன்), கணவன் கொடுமையால் பாதிக்கப்பட்டவர்கள்… இப்படி பலவிதமானவர்களை வாழ வைக்கிறது ரயிலெனும் கருணைக்கடல்.

சொல்லப்போனால் இதையே தொழிலாக ஒருங்கிணைத்துச் செய்பவர்கள் பெருநகரங்களில் உண்டு என்று கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். இவர்களை பயணச்சீட்டுப் பரிசோதகர்களும் கண்டுகொள்வதில்லை. அவ்வப்போது பெயரளவில் சிலருக்கு அபராதம் விதிப்பதுண்டு. ரயில் யாசகர்கள் சுதந்திரப் பறவைகள். பயணிகளின் இரக்கமே இவர்களின் முதலீடு. ஆனந்தன் போன்ற சில பயணிகள் போதாதா?

இது உழைக்கத் துப்பில்லாத சோம்பேறிகளையும் உருவாக்கிவிடுகிறது. அதனால்தான் ரயிலில் நான் யாருக்கும் பிச்சை போடுவதில்லை. ஆனந்தன் புதிய ரயில் பயணி. அநேகமாக படிப்பு முடிந்து வேலைக்குப் போன பிறகே ரயில் பயணம் செய்யத் தொடங்கியிருப்பான். அதனால் தான் புதுப் பெண்டாட்டி கதையாக, இரக்க சுபாவத்துடன் பார்ப்பவருக்கெல்லாம் அள்ளி விடுகிறான். என்னைப் போல வாரத்துக்கு நான்கு நாட்கள் ரயிலில் பயணித்தால் அவனும் கல்மனம் படைத்தவனாகி விடுவான்.

எதிர்த்திசை ரயிலுக்கு வழிவிட அரக்கோணம் ரயில்நிலையத்தில் சிறிது நேரம் ரயில் நின்றபோது அழுக்குப் பாவாடையுடன் சிறு குழந்தை ஒன்று ரயிலில் ஏறியது. உடன் அதன் அக்கா சிறு டோலக் வாசித்துக்கொண்டு வந்தாள். அந்தக் குழந்தை தனது உடலை அப்படி இப்படி வளைத்துக் காட்டியது. பிறகு இரும்பு வளையத்தை கால் வழியே நுழைத்து தோள் வழியே எடுத்துக் காட்டியது. தகரக் குவளையை ஒவ்வொரு பயணியாக ஏக்கத்துடன் நீட்டியது. எனக்கே பரிதாபமாக இருந்தது. படிக்கிற வயதில் இப்படி பிச்சை எடுக்கும் நிலை யாருக்கும் வரக் கூடாது. பெருந்தன்மையுடன் நானும் ஐந்து ரூபாய் போட்டேன்.

அப்போதுதான் இருக்கைக்குத் திரும்பிய ஆனந்தன் சட்டென்று ஐம்பது ரூபாய் நோட்டை அந்தத் தகரக் குவளையில் போட்டுவிட்டான். தவிர, தனது தோள்பையிலிருந்து இரு படக்கதைப் புத்தகங்களை எடுத்து அந்தக் குழந்தைக்குக் கொடுத்தான். அதுமட்டுமல்ல, அங்கு வந்த பேன்ட்ரி ஊழியரிடம் பணம் கொடுத்து இரண்டு பாக்கெட் தக்காளி சாதமும் வாங்கிக் கொடுத்தான். அந்தக் குழந்தையின் கண்ணில் மின்னியது நன்றியா, பாசமா என்று தெரியவில்லை.

***

“ஏன் தம்பி, இப்படி தண்ணியா செலவு செய்யறியே, உங்க வீட்டுல எதுவும் சொல்ல மாட்டாங்களா?” நீண்ட நேரமாக மனதுக்குள் இருந்த கேள்வியைக் கேட்டுவிட்டேன். அவன் நிமிர்ந்து பார்த்து சிரித்தான். பிறகு மீண்டும் புத்தகம் படிக்கத் துவங்கிவிட்டான்.

நான் விடுவதாயில்லை. “என்ன தம்பி, நான் கேட்ட கேள்விக்கு பதிலே இல்லை…” அவன் நிமிர்ந்து உட்கார்ந்தான். மீண்டும் புன்னகைத்தான். பேசத் தொடங்கினான். இவ்வளவு தெளிவான சிந்தனை நமது இளைஞர்களிடம் இருக்கும் என்பதை நான் இதுவரை அறிந்திருக்கவில்லை.

“சார், நான் சம்பாதிப்பதன் அர்த்தத்தையே இதுபோலச் செய்யற தான தருமத்தில் தான் தெரிஞ்சுக்கிறேன். சொல்லப்போனால், நான் வாழும் சமுதாயத்துக்கு ஏதாவது செய்யணும்கிற கடமை தான் இது.

பெத்த அம்மா, அப்பாவுக்கு யாரும் தருமம் செய்யறதில்லை. அப்படித்தான் நாம் சமுதாயத்துக்கு உதவறதும். இந்த சமுதாயத்தில் யாரும் தனிமரமா வாழ முடியாதுன்னு சொல்வார் அப்பா. யோசித்துப் பாருங்க, எங்கேயோ முதுகொடிய வயலில் நீர் பாய்ச்சுற விவசாயி தானே எனக்கு சோறு போடுறார்? நான் வாங்கும் சம்பளமில்லை.

இந்த ரயிலில் சென்னைக்குப் போறோம். இதுக்கு எத்தனைபேர் உதவி இருக்காங்க? இங்கு தண்டவாளம் பதித்த தொழிலாளியின் முகம் நமக்குத் தெரியாது. இந்த ரயில் பெட்டி செய்யத் தேவையான இரும்பை வெட்டி எடுத்த தொழிலாளியையும் நமக்குத் தெரியாது. இவர்கள் அனைவரும் சேர்ந்தது தானே சமுதாயம்?

இப்ப இங்க ரயிலில் பிச்சை எடுப்பவர்களுக்குப் பின்னாலும் ஒரு வரலாறு இருக்கும். இவர்களைக் கைதூக்கிவிட நாம் தானே கைகொடுக்கணும்? ஏதோ என்னால் முடிந்தது இப்படி ரயிலில் போகும்போது செய்யற உதவிகள் தான்.

இதற்காகத்தான் முதல்வகுப்பு ஏ.சி. பெட்டியில் போகாமல் இந்தப் பெட்டியில் பயணம் செய்யறேன். அந்தப் பணத்தை இப்படி முடியாதவங்களுக்குக் கொடுக்கிறேன். இதில் ஒரு ஆத்ம திருப்தி கிடைக்குது எனக்கு.

நாளை என் வாழ்க்கை எப்படி இருக்கும்ணு தெரியாது. அதனால்தான் இருக்கும்போதே ஏதாவது செய்யணும்னு தோணுது. சொல்லப்போனால், என்னோட அம்மா, அப்பா இரண்டுபேரும் தான் இதற்குக் காரணம்…”

ரயில் திருவள்ளூரை நெருங்கிவிட்டது. ஆனந்தன் இன்னமும் எனக்கு நெருக்கமாகி விட்டான். இளைஞர்கள் என்றாலே மது, போதை, சினிமா மோகம், பெண்கள் பற்றிய வம்பளப்புகள் தான் இருக்கும் என்ற எனது கணிப்பு தகர்ந்துவிட்டது. ஆச்சரியமாகப் பார்த்தேன்.

“சார், நீ காண விரும்பும் மாற்றமாக நீயே மாறுன்னு காந்திஜி சொல்லியிருக்கிறார். இந்த சமுதாயத்தில் எல்லோரும் சமம்கிற நிலை உருவாகணும். அதுக்கு முதலில் நானும் தயாராகணும். ஏதோ என்னால இவங்களுக்கு சின்ன உதவி செய்ய முடிஞ்சதில கொஞ்சம் சந்தோஷம். இங்க வாங்கின பொருள்களையெல்லாம், கூட வேலை செய்யறவங்களுக்குக் கொடுத்து, இதைத் தான் சொல்வேன். அவங்களும் நிச்சயம் மாற்றத்தை ஏற்படுத்துவாங்க” மூச்சு விடாமல் சொல்லி முடித்தபோது ஆனந்தனின் கண்கள் லேசாகக் கலங்கியதைக் காண முடிந்தது.

ரயில் சென்னையை நெருங்கிவிட்டது.

-தினமணி கதிர் (15.11.2015)

 

இது பா.ஜ.க.வுக்கு நல்லதல்ல!

12 Nov

BJP Rebels

‘வெற்றிக்கு ஆயிரம் தந்தைகள்; தோல்வி ஓர் அநாதை’ என்ற பழமொழி உண்டு. பிகார் சட்டப் பேரவைத் தேர்தல் முடிவுகளை அடுத்து பாரதிய ஜனதா கட்சிக்குள் எழுந்துள்ள அதிருப்திக் குரல்களைக் கேட்கும்போது இந்தப் பழமொழிதான் நினைவில் வருகிறது.

இந்தத் தோல்விக்கு தனிப்பட்ட யாரையும் குற்றம் கூற முடியாது என்று பா.ஜ.க. செய்தித் தொடர்பாளர்கள் விளக்கம் அளிக்கின்றனர். அவர்கள் பிரதமர் நரேந்திர மோடி, கட்சித் தலைவர் அமித்ஷா ஆகியோரைக் காக்கவே இவ்வாறு வக்காலத்து வாங்கிக் கொண்டிருக்கின்றனர்.

பா.ஜ.க. வெற்றி பெற்ற போதெல்லாம் அதற்கு மோடி- ஷா இணையே காரணம் என்று புகழ்ந்தவர்கள்தான் இவர்கள். தோல்வி ஓர் அநாதைதான்.

ஆனால், பா.ஜ.க. தன்னை மறுபரிசீலனை செய்துகொள்ள பிகார் தேர்தல் முடிவுகள் உதவ வேண்டும் என்று நாட்டு நலனில் அக்கறை கொண்டவர்கள் விரும்புகின்றனர். அதற்கு, தோல்வியின் பின்புலத்தை பா.ஜ.க. தீர ஆலோசிக்க வேண்டும். அதற்கு மாறாக, அதிகாரத்தில் இருப்பவர்களைக் காப்பதற்காக பூசி மெழுகுவது அந்தக் கட்சிக்கு கண்டிப்பாக நலம் விளைவிக்காது.

கடந்த நாடாளுமன்றத் தேர்தலில், பா.ஜ.க. மாபெரும் வெற்றி பெற்றபோது, அதற்கு முழுமையான காரணமாக இருந்தார் மோடி. அதைத் தொடர்ந்து நடைபெற்ற மகாராஷ்டிரம், ஜார்க்கண்ட், ஹரியாணா மாநிலத் தேர்தல்களிலும் பா.ஜ.க.வின் வெற்றிப் பயணம் தொடர்ந்தது. அந்த விஜயபவனிக்கு தில்லியில் அரவிந்த் கேஜ்ரிவால் முற்றுப்புள்ளி வைத்தார்.

அதன்பிறகு, தற்போது நடந்து முடிந்த பிகார் தேர்தல், நாடு முழுவதும் பரவலான எதிர்பார்ப்பை ஏற்படுத்தியிருந்தது. பா.ஜ.க.வின் வெற்றியைத் தடுத்தாக வேண்டிய கட்டாயத்திலும், அரசியலில் தங்களை நிலைநிறுத்திக் கொள்ளவும், ஐக்கிய ஜனதா தளம், ராஷ்ட்ரீய ஜனதா தளம், காங்கிரஸ் கட்சிகள் மகா கூட்டணி என்ற பெயரில் கைகோத்தன.

தவிர, பிகாரில் கடந்த பத்தாண்டுகளாக நடத்திய ஆட்சியால் நற்பெயர் பெற்றிருந்த நிதீஷ் குமாரையே முதல்வர் வேட்பாளராகவும் அந்தக் கூட்டணி அறிவித்தது. அப்போதே அந்தக் கூட்டணியின் வெற்றிவாய்ப்பு அதிகரித்துவிட்டது.

எதிரணியில் பா.ஜ.க. எதிர்ப்பாளர்கள் திரண்ட நிலையில், மத்தியில் ஆளும் பா.ஜ.க.வோ, பிரதமர் மோடி என்ற தனிநபரை மட்டுமே நம்பி களத்தில் இறங்கியது. மோடி மீதான அளவுக்கு அதிகமான நம்பிக்கையே அக்கட்சியின் தோல்விக்குக் காரணம் எனில் மிகையில்லை. இதற்கு பிற தலைவர்களை அனுசரிக்காத அமித் ஷாவின் போக்கும் முக்கிய காரணம்.

ஏற்கெனவே, தில்லி பேரவைத் தேர்தலில் மோடியை மட்டுமே நம்பி, பிற தலைவர்களைப் புறக்கணித்ததன் பலனையே அங்கு கட்சி அறுவடை செய்தது. தில்லியில் ஹர்ஷ வர்த்தனை முதல்வர் வேட்பாளராக நிறுத்த பா.ஜ.க. மறுத்ததே அங்கு பா.ஜ.க.வின் படுதோல்விக்குக் காரணமானது. அதுபோலவே, பிகாரிலும் சுஷில்குமார் மோடியை முதல்வர் வேட்பாளராக முன்னிறுத்தாமல் பா.ஜ.க. தவறு செய்தது.

ஐக்கிய ஜனதா தளம் – பாஜக கூட்டணி ஒன்பது ஆண்டுகள் மாநிலத்தைச் சிறப்பாக ஆண்டதில் சுஷில்குமார் மோடிக்குப் பெரும் பங்குண்டு. அம்மாநிலத்தில் நிதீஷ் குமாருக்கு இணையான நற்பெயர் பெற்றவர் சுஷில்குமார் மோடி. ஆனால், கட்சிக்குள் ஒத்த கருத்து உருவாகவில்லை என்று கூறி அவரைப் பின்னுக்குத்  தள்ளியது  பா.ஜ.க. தலைமை. அவர் பிகார் பா.ஜ.க.வுக்கு தலைமை ஏற்றிருந்தால்கூட தோல்வியைத் தவிர்க்க முடியாது  போயிருக்கலாம். ஆனால், பிரசாரத்தின் சுமையும் தோல்வியின் வலியும் பிரதமர் மோடியை இந்த அளவு பாதித்திருக்காது.

காங்கிரஸ் கோலோச்சிய காலத்திலேயே பா.ஜ.க.வின் நட்சத்திரப் பிரசாரகராக விளங்கியவர் பிகார் மண்ணின் மைந்தர் நடிகர் சத்ருகன் சின்ஹா. அவரை கடந்த இரண்டாண்டுகளாகவே பா.ஜ.க. புறக்கணித்து வந்திருக்கிறது. அவரது அதிகப் பிரசங்கித்தனமான சில கருத்துகள் கட்சிக்கு சங்கடம்  ஏற்படுத்தியிருக்கலாம்.  அவ்வாறு அவரை வெளியில் புலம்புமாறு விட்டது கட்சியின் தவறல்லவா?

இதேபோலத்தான் பிகார் மக்களுக்கு நன்கு அறிமுகமான பா.ஜ.க.  தலைவர்கள் யஷ்வந்த் சின்ஹா, ராஜீவ் பிரதாப் ரூடி, ஷாநவாஸ் உசேன் ஆகியோரும் கண்டு கொள்ளப்படவில்லை. பா.ஜ.க.வின் பிரசாரம் முழுவதுமே அமித் ஷா ஏற்பாட்டில், மோடியை மையம் கொண்டதாகவே அமைந்தது. அதாவது, கட்சியின் பிரசார வியூகமே தவறாகிப் போனது.

இதன்விளைவே, எதிர்க்கட்சியினரின் சாதாரணக் குற்றச்சாட்டுகளுக்கும்கூட பிரதமரே பதில் சொல்லும் நிலையை ஏற்படுத்தியது. பிரதமர் என்ற தகுதியை விட்டிறங்கி மூன்றாம்தர மேடைப் பேச்சாளர் போல மோடி சில சமயங்களில் பேச வழிவகுத்தது இந்த இக்கட்டான நிலைமைதான்.

இப்போது தேர்தலில் பா.ஜ.க. தோற்றுவிட்டது. இந்தத் தோல்விக்கு  எதிர்க்கட்சியினரின் கூட்டணி வலிமையே முதன்மைக் காரணம். ஆனால், எதிர்க்கட்சிகள் பெரும் வெற்றி பெற பா.ஜ.க.வே உதவியிருக்கிறது என்பதும் உண்மையே.

வாஜ்பாய், அத்வானி காலத்தில் பா.ஜ.க.வில் பல இளம் தலைவர்கள் உருவாக அக்கட்சி கடைப்பிடித்த கூட்டுப்பொறுப்பு என்ற தன்மையே காரணம்.  அதிலிருந்து தான் நரேந்திர மோடி உருவானார் என்பதை மறந்துவிடக் கூடாது. இன்று அந்தப் பண்பிலிருந்து பா.ஜ.க. வெகுவாக விலகிச் சென்றுவிட்டது. தனிமனித வழிபாடும், அதிகார மயக்கமும் கட்சியின் வீழ்ச்சிக்கே வழிகோலும்.

‘பிகார் தேர்தல் தோல்விக்கு மோடியையும் ஷாவையும் குற்றம் சாட்டுவோர் மீது கடும் நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டும்’ என்று பா.ஜ.க. முன்னாள் தலைவர் நிதின் கட்கரி கூறியிருப்பதைக் காணும்போது, அந்தக் கட்சி சுயபரிசோதனை செய்யத் தயாரில்லை என்ற தோற்றமே ஏற்படுகிறது. இது மோடிக்கு மட்டுமல்ல, பா.ஜ.க.வுக்கும் நல்லதல்ல.

-தினமணி (12.11.2015)

.