Tag Archives: உளவியல்

பழனியிலிருந்து ஒரு பாதயாத்திரை

15 Nov

தூரத்தில் மலையும் கோயிலும் தெரிந்தபோதே கன்னத்தில் போட்டுக்கொண்டார் மருதாசல கவுண்டர். ரேஷன்கடையில் மண்ணெண்ணெய் வாங்க நிற்கும் கும்பல் போல பயணிகள் பஸ்சுக்குள் பிதுங்கிக் கொண்டிருந்தனர். ஜன்னல் வழியே வந்த மெல்லிய காற்று இல்லாவிட்டால் உள்ளே இருக்க முடியாது.

கவுண்டரின் பேரன் ரங்கநாதன் பக்கவாட்டில் நசுக்கியபடி உராய்ந்து நின்ற குண்டு மனிதரைப் பார்த்தும் பார்க்காதது போல இருந்தான். ஆனால் அவனது கஷ்டம் முகத்தில் தெளிவாகவே தெரிந்தது. இன்னும் கால் மணிநேரம் தான், பழனி வந்துவிடும். எட்டாம் வகுப்பு காலாண்டு பரீட்சை லீவ் நேற்றுத்தான் துவங்கியிருந்தது. லீவில் உருப்படியான காரியமாக, பலநாள் வேண்டுதலை நிறைவேற்ற பேரனை அழைத்துக்கொண்டு பழனி செல்கிறார் கவுண்டர்.

பஸ்சுக்குள் சந்தைக்கடை இரைச்சல். பின்சீட்டில் யாரோ கொய்யாப்பழம் சாப்பிடும் வாசனை. பழனி கொய்யாப்பழத்துக்கு பிரபலம். வீடு திரும்பும்போது பேத்திக்கு வாங்கிப்போக வேண்டும். ஆனால் போனமுறை வந்தபோது ஏமாந்தது போல இம்முறை ஏமாந்துவிடக் கூடாது என்று நினைத்துக்கொண்டார். அப்போது தனது முகத்தில் ஒரு குறுகுறுப்பு ஏற்பட்டதை யாரும் பார்த்துவிட்டார்களா என்று சுற்றிலும் பார்த்துக் கொண்டார். யாரும் கவனித்ததாகத் தெரியவில்லை. அவரவருக்கு அவரவர் கவலை.

கடைசியாக பழனி வந்தது நான்கு ஆண்டுகளுக்கு முந்தைய தைப்பூச சமயம். ஏழெட்டு ஆண்டு இடைவெளிக்குப் பிறகு வந்ததால் பழனி பஸ்நிலையம் மாறியிருந்தது. கிராமத்து ஆளான கவுண்டர் சற்று தடுமாறித்தான் போனார். பஸ்நிலையத்தின் மறுபுறம் ஒருவழிப்பாதையாக அறிவிக்கப்பட்டுவிட்டதால் பஸ் நின்ற இடம் அவருக்குப் புலப்படவில்லை. எனவேதான் கோயிலுக்குச் செல்ல வழிகேட்க பக்கத்தில் நின்றவரை அணுகினார் கவுண்டர். அப்படித்தான் அவனிடம் மாட்டிக்கொண்டார்.

அதை நினைத்தபோதே சிலிர்த்துக்கொண்டது. பழனி வரும் புதிய நபர்களை மொட்டையடிக்கவென்றே ஒரு கும்பல் பஸ்நிலையத்தில் காத்துக் கிடக்கும். புதியவர்களைப் பார்த்தவுடன் அவர்களுக்கு பொறிதட்டிவிடும். முட்டுச்சந்தில் சிக்கிய ஆடுபோல திருதிருவென விழித்த மருதாசல கவுண்டர் புரோக்கர் பொன்னுசாமியிடம் மாட்டியது இப்படித்தான்.

“வாங்க ஐயா. பழனிக்குப் புதுசுங்களா? என்ன முடி காணிக்கையா?” பொன்னுசாமியின் கரிசனமான பேச்சில் தூண்டில் இருந்தது கவுண்டருக்குத் தெரியவில்லை. கிராமத்து வெள்ளைச்சோளம். வானம் பார்த்த பூமியில் சோளம் விதைத்தே காலம் கரைந்து போனவர் அவர். “ஆமாம்ப்பா, ஆச்சு ஏழெட்டு வருஷம் பழனி வந்து. எல்லாம் மாறிப்போச்சா? அதான்…” என்று இழுத்தார்.

“விடுங்க பெரியவரே. வாங்க நான் உங்களைக் கூட்டிட்டுப் போறேன்” கவுண்டரின் பதிலுக்குக் காத்திருக்காமல், அவரது மஞ்சள்பையை கிட்டத்தட்ட பறித்துக்கொண்டு முன்னால் செல்லத் துவங்கினான் பொன்னுசாமி. அவர்களுக்கு எதிரே ஆடு ஒன்றைப் பிடித்திழுத்தபடி கசாப்புக் கடைக்காரன் ஒருவன் வந்து கொண்டிருந்தான். ‘அப்போதாவது சுதாரித்திருக்க வேண்டும்’. பஸ்சுக்குள் மீண்டும் தலையை சிலுப்பிக் கொண்டார் கவுண்டர். ரங்கநாதன் தாத்தாவை வித்யாசமாகப் பார்த்தான்.

கன்னிவாடியைச் சேர்ந்தவனாம். ஊரில் நாற்பது ஏக்கர் பூமி இருக்கிறதாம். பாகத்தகராறில் விதைக்காமல் கிடப்பதாகப் புலம்பினான் பொன்னுசாமி. இன்னும் கல்யாணமாகவில்லை என்றான். பார்த்தால் அப்படித் தெரியவில்லை. முன்வழுக்கை விழுந்து, தொப்பை சரிந்து, காவிப்பற்கள் தெரிய அவன் சொன்ன தகவல்கள் எதுவும் நம்பகமாக இருக்கவில்லை. ஆனாலும், பழனி வரும் பக்தர்களை கோயிலுக்கு அழைத்துச்சென்று வழிகாட்டி, அவர்கள் கொடுக்கும் அஞ்சோ பத்தோ பணத்தைக் கொண்டுதான் ஜீவனம் நடத்துவதாகக் கூறியபோது கவுண்டர் கொஞ்சம் மனமுருகித்தான் போனார்.

கோவில் பாதையின் இருபுறமும் கடைகள். பெரிய அண்டாக்களுடன் பஞ்சாமிர்தம் விற்பனை செய்யும் கடைகளில் பிளாஸ்டிக் டப்பாக்கள் அடுக்கி வைக்கப்படிருந்தன.  பிளாஸ்டிக் சாமான்கள், பொம்மைகள், எவர்சில்வர் பாத்திரங்கள், சாமி படங்கள், ஐயப்பசாமி மாலைகள், முருகன் டாலர்கள், பழங்கள், விபூதி, சந்தனம், குங்குமம், பூஜைப்பொருள்கள், உப்பிய பூரிகள், பொரி கடலை, பேரிச்சை, என ஒவ்வொரு கடையிலும் பக்தர்கள் வரவுக்காக பொருட்கள் காத்திருந்தன.

கவுண்டரை இழுத்துக்கொண்டு சென்ற பொன்னுசாமி, கோயில் பாதையில் இருந்து இடதுபுறம் சென்ற சந்துக்குள் நுழைந்தான். சந்தனமும் பன்னீரும் மணந்த அந்தக் கடை முன்பு நின்றபோது, ஏதோ அவனுக்கு வாங்கத்தான் சென்றிருக்கிறான் போல என்று நினைத்துக் கொண்டார் கவுண்டர்.

வேகமாக நடந்து வந்ததில் கவுண்டருக்கு மூச்சிரைத்தது. காலையிலிருந்து விரதம் இருந்ததில் ஏற்பட்ட களைப்பு அசத்தியது. தண்ணீர் கிடைக்குமா என்று பார்த்தார். பக்கத்து கலர்க்கடையில் சோடா வாங்கி அப்படியே வாய்க்குள் சரித்துக் கொண்டார்.

“விபூதி பெரிய பாக்கெட் ஒன்னு, சந்தனம் பத்து ரூபாய்க்கு, நயம் குங்குமம் அஞ்சு ரூபாய்க்கு, மஞ்சள்தூள் அஞ்சு ரூபாய்க்கு, கட்டிக் கற்பூரம், ஊதுபத்தி, கம்ப்யூட்டர் சாம்பிராணி ஒரு பாக்கெட், கல்கண்டு, பேரிச்சை, தேங்காய், பழம், பூ, வெற்றிலை, பாக்கு, பன்னீர் பாட்டில் ஒன்னு, சம்பங்கி மாலை ஒன்னு,…” பொன்னுசாமி மடமடவென பட்டியலிடுவதையும் அந்தப் பொருள்கள் தட்டைக்கூடையில் இடம் மாறுவதையும் பார்த்தபடியே கடைக்கு வந்தார்.

“மொத்தம் நூத்தெம்பது ரூபாய்” என்று கடைக்காரன் சொல்லவும், அங்கு கவுண்டர் சென்று சேரவும் சரியாக இருந்தது. “ஐயா, நூத்தெம்பது ரூபா கொடுங்க” உரிமையோடு கேட்ட பொன்னுசாமியைப் பார்த்தபோது திக்கென்று இருந்தது கவுண்டருக்கு. இத்தனை பொருளும் தனக்காகத் தான் பொன்னுசாமி வாங்கினான் என்பதைப் புரிந்துகொள்ள வெகுநேரம் ஆகவில்லை கவுண்டருக்கு. ஆள்தான் வெள்ளைச்சோளமே தவிர, கவுண்டருக்கு கற்பூரபுத்தி.

‘ஏம்ப்பா, இதெல்லாம் எதுக்கு?’ என்று கேட்க வாயெழுந்தாலும், ஆகிருதியான கடைக்காரனைப் பார்த்ததும் ஏனோ குரலே வெளிவரவில்லை. ஊரில் மருதாசல கவுண்டர் வந்தாரென்றால், பஞ்சாயத்து திண்ணையில் ஆடுபுலி ஆட்டம் ஆடிக்கொண்டிருக்கும் விடலைகள் கூட தலைதெறிக்க ஓடுவார்கள். அது சொந்த ஊரில். அறுபது மைல் தள்ளி வந்திருக்கும் புது ஊரில் அவரது ஜம்பம் எடுபடுமா என்ன?

இருந்தாலும் பதில் சொன்னான் பொன்னுசாமி. “ஐயா, முடி காணிக்கை கொடுக்கணும்னு சொன்னீங்களே. இப்ப இந்தக் காணிக்கைச் சாமானெல்லாம் கொடுக்கணும்னு கோயில்ல ரூல்ஸ் கொண்டுவந்திருக்காங்க. இதைக் கொடுத்தால் சாமியை சீக்கிரமாப் பார்க்கலாம். ரொம்பநேரம் கும்பிடலாம்…”

இது சரியென்று பட்டது கவுண்டருக்கு. பணம் சாமிக்குத்தானே செலவாகிறது. எப்படியோ புண்ணியம் தான். கவுண்டரின் கை தானாக அண்டர்வேருக்குள் சென்றது. வெள்ளரிக்காய் விற்ற பணம் வியர்வையில் நனைந்து குளிர்ந்தது.

அப்போதுதான் கவனித்தார், பக்கத்திலேயே தனது பூஜை சாமான்களுடன் ஒடிசலான பெண்ணொருத்தி நிற்பதை. 45 வயது இருக்கும். நூல்சேலை. செம்பட்டை முடியைச் சுருட்டி கொண்டை போட்டிருந்தாள். ஸ்டிக்கர் பொட்டு. முகத்திலேயே வறுமை தெரிந்தது. “ஐயா, இவ உங்களை கோயில் மூலஸ்தானம் வரை கொண்டுபோய் விட்டிருவா. கவலைப்படாமப் போய்ட்டு வாங்க. தேவானை பத்திரமாக் கூட்டிட்டுப் போ பெரியவரை” சட்டைப்பையிலிருந்து பீடியை எடுத்தபடி சொன்னான் பொன்னுசாமி.

அப்படியானால், இவன் கூட வரப்போவதில்லையா? பரவாயில்லை, கூடையைச் சுமக்க ஆளாவது அனுப்புகிறானே. “அப்பனே முருகா, சண்முகநாதா” பெருமூச்செறிந்தார் கவுண்டர்.

கோயில் பாதையெங்கும் மொட்டைத்தலைகள் பரவலாகத் தெரிந்தன. சேவக்கட்டுக் கூட்டாளி கோவிந்தனைக் கூட்டிவந்திருக்க வேண்டும். அவன் கொஞ்சம் விவரமான ஆள். அவனுக்கு சுகமில்லாமல் போய்விட்டதால் தானே தனியாக வர வேண்டியதாகிவிட்டது. “ஐயா, இங்கதான் முடி கொடுக்கணும்” தேவானையின் குரல் சிந்தனையைக் கலைத்தது.

டோக்கன் வாங்கி, நாவிதர் கேட்ட பத்து ரூபாயைக் கொடுத்து முடி காணிக்கை கொடுத்த பிறகு, பக்கத்தில் கட்டணக் குளியலறையில் குளித்து ஆடை மாற்றிக் கொள்ளும்வரை, அவரது செருப்பின் அருகிலேயே தட்டைக்கூடையுடன் நின்றிருந்தாள் தேவானை. இளவெயில் அவளது முகத்தில் மின்னியது.

***

  பஸ் திடீரென ஒரு குலுக்கலுடன் நின்றது. டயர் பஞ்சர் என்றார் டிரைவர். எப்படியும் அரைமணி நேரமாகிவிடும். இன்னமும் 2 மைல்தான். ஆனால் கொளுத்தும் வெயிலில் நடந்துபோக முடியாது. பஸ்சுக்குள் நெரிசல் குறைந்தது. பஸ்சை விட்டு இறங்கி சிலர் சிகரெட் புகைத்தனர். பேரன் சிறுநீர் கழிக்க கீழிறங்கிச் சென்றான். போகும்போது தாத்தாவை அவன் பார்த்த பார்வையில் ஏதோ குழப்பம் இருப்பதாகத் தோன்றியது.

மலைக்கோயில் இப்போது தெளிவாகவே தெரிந்தது. அரோகரா கோஷத்துடன் பாதயாத்திரை பக்தர்களின் ஓட்டம் கடந்து சென்றது. பக்கத்து மரத்திலிருந்து ஒற்றைக்காகம் கரைந்தது. நினைவுகள் நான்கு ஆண்டுகளுக்கு முந்தைய நினைவுகளுக்குச் செல்ல, கூடையுடன் செல்லும் தேவானையை மொட்டைத்தலையுடன் கவுண்டர் பின்தொடர்ந்தார். தலையில் தடவிய சந்தனவாசம் கலந்த மாவு ரொட்டியாகக் கழன்றுவந்தது. கழுத்தில் வியர்வை வழிய, தலையைத் தடவிக்கொண்டார்.

மலையடிவாரத்தில் பாதவிநாயகரை வலம்வந்து தரிசித்தபிறகு, ஆனைப்பாதையில் ஏறத் துவங்கியதுதான் தெரியும். அரைமணி நேரத்தில் கோயில் வந்துவிட்டது. இடையே இடும்பன் சன்னிதி, சர்ப்ப விநாயகர் சன்னிதிகளில் வழிபட நின்றபோது சற்றே மூச்சு வாங்க முடிந்தது. அப்போதுதான் கவனித்தார், பூஜைச்சாமான்களை சுமந்து வந்தாலும் சிறிதும் களைப்பின்றி தேவானை நிற்பதை. தினசரி மலையேறி ஏறி பழக்கமாகிவிட்டதுபோல. சிறுவயதில் அழகாக இருந்திருப்பாள்.

பொன்னுசாமி சொன்னதுபோலவே, நேராக கருவறைக்கே பக்கவாட்டுக் கதவு வழியாக அழைத்துச் சென்றுவிட்டாள் தேவானை. திவ்ய தரிசனம். அர்ச்சகரின் காதில் அவள் ஏதோ சொல்ல, அவர் நேரே கவுண்டரிடம் வந்தார். கையிலிருந்த பூமாலையை கழுத்தில் சூட்டினார். இருபது ரூபாய் தட்சிணை கொடுக்க வேண்டியதாகிவிட்டது.

கோயிலை விட்டு வெளிவந்ததும், தேவானை கேட்காமலே இருபது ரூபாய் எடுத்துக் கொடுத்தார் கவுண்டர். இவ்வளவு தூரம் நம்மோடு மலையேறி இருக்கிறாள், இதுகூடக் கொடுக்காவிட்டால் எப்படி? அவள் பெரிய கும்பிடு போட்டுவிட்டு வெற்றுக் கூடையுடன் போனாள்.

அர்ச்சனைப் பொருள்களால் மஞ்சள்பை கனத்தது. கோயில் உண்டியலில் ஐம்பது ரூபாய் போட்டுவிட்டு, தேவஸ்தான அபிஷேகக் கடையில் பஞ்சாமிர்தம் வாங்கினார். அப்போதுதான் தெரிந்தது. பையிலிருந்த பணம் ஊர்போய்ச் சேர போதாது என்பது. “அப்பனே முருகா, சண்முகநாதா”.

***

  பஸ் டயர் மாற்றிப் புறப்பட்டுவிட்டது. மீண்டும் நெரிசல். பழனி பஸ்நிலையத்தில் வழக்கம்போலக் கூட்டம். பஸ்ûஸவிட்டு இறங்கியவுடன் திருத்திருவென விழித்த பேரனை அதட்டினார் மருதாசல கவுண்டர். “ரங்கநாதா வெளியூருக்கு வந்தா பட்டிக்காட்டான் மிட்டாய்க்கடையைப் பாக்கறது மாதிரி முழிக்கக் கூடாது”.

எப்போதும் வாஞ்சையுடன் பேசும் தாத்தா ஏன் இப்போது எரிந்து விழுகிறார்? ரங்கநாதனுக்கு குழப்பம். அவனுக்குத் தெரியுமா, பழனியிலிருந்து பாத யாத்திரையாகவே தாத்தா ஊர் திரும்பிய கதை?

– தினமணி தீபாவளி மலர்- 2012

.

Advertisements

நேர்காணலுக்கு செல்லும் வழியில்…

13 Mar

காலையில் கண்ணாடி  பார்த்து தலை  வாரும்போது எட்டிப் பார்த்த வெள்ளிமுடியைப் பிடுங்க முடியாமல் ஒதுக்கியது, நடக்கும்போது நினைவில் வந்தது.

நாற்பது வயதை எட்டிவிட்டபின் வாழ்க்கை தேய்பிறை தான்  என்று  சென்ற மாதம் சங்கமேஸ்வரர் கோவிலில் கேட்ட ஆன்மிகச் சொற்பொழிவு உண்மைதான். காதிலும் முடிக்கற்றைகள் அதிகரித்துவிட்டன. இந்தமுறை முடி வெட்டும்போது அவற்றை ஒழுங்குபடுத்த வேண்டும்.

முடி திருத்துபவர்கள் கட்டணத்தை ஏகத்துக்கு உயர்த்தி விட்டார்கள். பட்டயப் படிப்பு படிக்காமல்  நாவிதராகச் சென்றிருந்தால் கூட, இந்த வயதில் நேர்முகத் தேர்வுக்கு அலைய வேண்டி வந்திருக்காது.

இந்த நேர்முகத் தேர்வு எத்தனையாவது என்று நினைவில்லை. முதல் நேர்காணலுக்குச் சென்று வந்தது மட்டுமே பசுமையாக நினைவிருக்கிறது.

திருவனந்தபுரம் ரயில் சென்று, அங்கிருந்து வலியமாலாவுக்கு பேருந்தில் சென்று இறங்கியபோது, விண்வெளி ஆராய்ச்சி நிலையம் இன்முகத்துடன் வரவேற்பதாகத் தோன்றியது. நேர்காணலில் கேட்கப்பட்ட உலோகவியல் கேள்விகளை எதிர்கொள்ள முடியாமல் திணறியபோது, படிப்பு ஏட்டுச் சுரைக்காய் என்பது தெரிந்து போயிற்று.

படிக்காமல் இருந்திருக்கலாம்; மூட்டை தூக்கியாவது பிழைத்திருக்கலாம்.  படித்து முடித்துவிட்டு உடலை வளைத்து வேலை செய்ய மனம் சம்மதிக்கவில்லை. படித்த படிப்புக்கு ஏற்ற வேலையைப் பிடிக்க நடந்த பந்தயங்கள் எத்தனை?

ரயில்வேத் தேர்வுகள், மத்தியத் தேர்வாணையத் தேர்வுகள், மாநிலத் தேர்வாணையத் தேர்வுகள் பல எழுதியபின், தனியார் வேலை கிடைத்தது. கிடைத்த சொற்ப சம்பளத்துக்கு 12 மணிநேரம் தினசரி வேலை செய்யப் பிடிக்காமல் போனது. பலமுறை நேர்காணல்கள்; புதிய நிறுவனங்களில் வேலை. மீண்டும் புதிய வேலை தேடல்.

மனித வாழ்க்கையே தேடல்மயமானது தான். திருமணமான தருணத்தில் இன்பத்தேடல். அடுத்த வருடங்களில் வாழ்க்கையைப் புரிந்துகொண்ட பொருள் தேடல். குழந்தை பிறந்த சமயத்தில் மருத்துவமனைக்கு பணம் கட்ட முடியாமல் கடன் தரத் தகுதியானவர்களைத் தேடியது கசப்பான நினைவு.

பணம் கொடுப்பவர்கள், திரும்புமா என்ற கேள்விக்கு பதில் தேடுபவர்களாகவே உலகம் முழுக்க இருக்கிறார்கள். இல்லை என்று சொல்லாமல், ‘பணம் எங்களுக்கே கையைக் கடிக்குது’ என்று சொன்ன ஒன்றுவிட்ட அண்ணன்,  மறுவாரம் புதிய இருசக்கர வாகனத்தில் சென்றதைக் காண முடிந்தது. உறவுகள், பணம் என்று வரும்போது பிட்டுக்கொள்ளும் சுயநல வியாபாரிகள் தானா?

‘வீடு வரை  உறவு; வீதி வரை மனைவி; காடு வரை பிள்ளை; கடைசி வரை யாரோ?’ திரைப்பாடல் இந்த நேரத்தில் எந்த வானொலியில் கேட்கிறது? கேட்காமலே இந்தப் பாடலை ஒளிபரப்புவது யார்?

நல்ல காலை நேரத்தில் இந்த தத்துவப்பாடலை ஒளிபரப்பும் வானொலி ஊழியரும், ஒருவேளை தற்காலிகமாகக் குப்பை கொட்டுபவரோ?

குப்பை பெருக்குபவள் கூட சுதந்திரமாகத் திரிகிறாள். அடுத்த வேளையைப் பற்றி அச்சமின்றி சாலையை சுத்தப்படுத்துகிறாள். வீட்டிற்கு இரண்டுமாதம் வாடகை பாக்கி என்பதற்காக மனைவியின் எகத்தாளப் பார்வையை சகிக்க முடியவில்லை.

பானு நல்லவள் தான். அவளுக்கு இந்த பத்தாண்டுகளில் என்ன சுகத்தைத் தந்துவிட்டேன்? அவள் கொண்டுவந்த சீதன நகைகள் கூட்டுறவு வங்கியில் அடமானம் வைத்து முழுகிவிட்டன. அவள் முழுகாமல் ஆனது மட்டுமே சாதனை என்று சொல்ல முடியுமா?

‘நீங்கள் சாதனை செய்யப் பிறந்தவர்கள்… வாருங்கள், பணத்தைத் தாருங்கள்’ என்று சொன்ன சங்கிலித்தொடர் வர்த்தகத்தை நம்பி மனைவியின் நகைகள் பாயமானது  மிச்சம். அதற்குப் பிறகும் அவள் பரிகசிக்கவில்லை.

பெற்ற குழந்தைக்கு காய்ச்சல் வந்து துடித்தபோது, மருத்துவரிடம் செல்ல முடியாமல் தவித்தபோது, அவள் சீறினாள். காவிரிப்பூம் பட்டினத்தில்  கண்ணகி கோவலனிடம் இப்படி சீறியிருந்தால் அவன் தறுதலையாகி இருக்க மாட்டான்.

கோவலனுக்கு மாதவி மோகம் போல, பரிசுச்சீட்டு மோகம் என்னை குப்புறத் தள்ளிவிட்டது. ஒருமுறை பத்து ரூபாய்க்கு வாங்கிய சீட்டுக்கு ஆயிரம் ரூபாய் பரிசு கிடைத்தது. அன்று துவங்கிய பரிசுசீட்டு பைத்தியத்தால், கையிலிருந்த பணமும் கரைந்துபோனது. முதல்நாளே பரிசு விழாமல் இருந்திருக்கலாம்.

நாம் நினைப்பது எல்லாம் நடந்துவிட்டால் உலகம் ஒரே நாளில் சொர்க்கமாகிவிடாதா? ‘நடந்ததையே நினைத்திருந்தால் அமைதி ஏதுமில்லை’ என்று கண்ணதாசன் சரியாகத் தான் எழுதியிருக்கிறார்.

கண்ணதாசனின்  வனவாசம் படிக்கும்போது பரவசம், திகைப்பு, சோகம், பரிதாபம், சந்தோசம் உள்ளிட்ட பலதரப்பட்ட உணர்சிகளை அடைய முடிகிறது. இதே போன்ற வாழ்க்கை தானே அனைவரது வாழ்க்கையிலும்  வாய்க்கிறது?

சிலரது வாழ்க்கை சந்தோஷமாகவும், சிலரது வாழ்க்கை சோகமாகவும் காட்சி தருகிறது. இதில் தனிமனிதரின் பங்களிப்பு என்ன? சிந்தித்தால் மனம் துணுக்குறுகிறது.

சிந்தித்தபடியே நடந்தாலும் கால்கள் நாம் நினைத்த இடத்திற்கே நம்மை அழைத்துச் சென்று விடுகின்றன. இதுபற்றி மானுடவியல் ஆய்வாளர்கள் ஆராயலாம்.

***

மானுடவியல் படித்து முடித்த நண்பன், போன மாதம் மிருகக்காட்சி சாலையில் குத்தகைப் பணியை ஏலம் எடுத்தான். அவனது ஞாபகம் ஏன் இப்போது வர வேண்டும்?

‘ஸ்ரீதர், உனக்கு சிரமமாக இருந்தால் சொல்; நுழைவுச்சீட்டு கொடுக்கும் இடத்தில் எனக்கு நம்பகமான ஆள் தேவை’ என்று அவன் சொல்லியிருக்கிறான். இந்த நேர்காணலும் வேலைக்காகாவிட்டால், அவனைப் பார்த்துவிட வேண்டியது தான்.

இருவரும் மேல்நிலைப்பள்ளியில் ஒன்றாகப் படித்தவர்கள். அரசு கல்லூரியில் மானுடவியல் படிப்பில் அவன் சேர, நான் பாலிடெக்னிக்கில்  சங்கமமானேன். மானுடவியல் படிப்பு வீண்படிப்பு என்று அவனிடம் வாதிட்டிருக்கிறேன்.

‘எந்தப் படிப்புமே வெறும் பந்தாவுக்குப் படிப்பது தான்; எதிலும் பயனில்லை’ என்பது அவனது தேர்ந்த அபிப்பிராயம். அது உண்மைதான் என்று இருபது ஆண்டுகளுக்குப் பின் தெரிகிறது.

இருபது ஆண்டு என்பது மனித வாழ்வில் கால் பகுதி போன்றது. சமீபகாலமாக வாகன விபத்துகளில் அகால மரணம் அடையும் இளம் வயதினரைப் பார்க்கும்போது, மனித வாழ்வின் காலம் மிக மிகக் குறுகிவிட்டது தெரிகிறது. இயற்கையும் செயற்கையும் ஆதிக்கம் செலுத்தும் வாழ்வில் மனிதன் வெறும் பொம்மையாகிப் போகிறான்.

பொம்மை என்றவுடன் நினைவுக்கு வருகிறது; இந்த மாதம் குழந்தை ஹேமலதா கேட்ட குரங்கு பொம்மை வாங்க முடியுமா? 120 ரூபாய் கொடுத்து வாங்க வேண்டும். அதற்காகவேனும் இந்த புதிய வேலை கிடைக்குமா?

புதிய வேலை கிடைத்தால் இம்முறை அதிக சம்பளம் கேட்க வேண்டும். மனித உழைப்புக்கு தகுந்த மரியாதை சம்பளம் தான். அதை விட்டுக் கொடுக்கக் கூடாது. தவிர, இம்முறையும் கடைத்தேறாவிட்டால், பானுவின் கண்களைச் சந்திக்கும் திராணி இல்லாது போய்விடும்.

‘தட்டச்சு தெரியும்  எனக்கு. ஏதாவது ஒரு வேலை கிடைக்குமா பாருங்கள்’ என்று போன மாதம் கடைசியாக அவள் சொல்லிவிட்டாள். அவளை பலவகையிலும்  கஷ்டப்படுத்தி விட்டேன். இனியும் அவளை துயரப்படுத்தக் கூடாது.

அதிக சம்பளம் கேட்டு, அதனால் இந்த வேலையும் கிடைக்காமல்  போய்விட்டால்? மிருகக்காட்சி சாலை இருக்கவே இருக்கிறது. ஆனால் பானு அதை ஏற்பாளா?

குழந்தை ஹேமலதாவை அடிக்கடி செலவில்லாமல் மிருகக்காட்சி சாலைக்கு கூட்டிச் செல்லலாம் என்று சமாதானம் செய்ய  முடியுமா? நண்பன் நாராயணன் நம்பகமானவன் தானா? எதிர்பார்க்கும் சம்பளத்தை அவன் தருவானா?

எல்லா மனிதரும் வர்க்க பேதங்களில் முடங்கி விடுகிறார்கள். நேற்று வரை ஒருதாய் வயிற்றுப் பிள்ளையாகப் பழகியவர்கள் கூட, வேலை என்று வந்துவிட்டால், முதலாளி- தொழிலாளி பேதம் பார்க்கிறார்கள். நாராயணனை நம்பலாமா?

பானு கர்ப்பிணியாக இருந்தபோது, தெரிந்த பெண்ணை  வீட்டுவேலைக்குச்  சேர்த்தேன். தினசரி வீடு பெருக்கி, துணி துவைத்து விட வேண்டும். மாதம் முன்னூறு சம்பளம் என்று பேச்சு. அதைக் கொடுக்க முடியவில்லை. ஒருமாதம் கொடுக்காததால், திடீரென வேலையை விட்டு நின்றுவிட்டாள். அது மாதிரி ஆகிவிடக் கூடாது.

முற்பகல் செய்யின் பிற்பகல் விளையும் என்பார்கள். இந்த வேலை கிடைத்துவிட்டால், அந்தப் பெண்ணின் கணக்கைத் தீர்த்துவிட வேண்டும். வாழ்க்கை என்பது மேடு பள்ளங்களால் ஆனது; திருப்பங்கள் நிறைந்தது என்பதை சொல்லாமல் சொல்லிவிட வேண்டும்.

அடுத்த திருப்பத்தில் நேர்காணலுக்கு அழைத்த நிறுவனம் வந்துவிடும். இங்கு என்ன கேள்வி கேட்பார்கள்? திருமணமானவரா என்று நிச்சயமாகக் கேட்பார்கள். நரைமுடி காட்டிக் கொடுக்காமல் இருந்தால் அதிக பேரம் பேசலாம்.

சொட்டைத் தலைக்காரரோ, நரைத்த முடிக்காரரோ நேர்காணலை நடத்தினால் நல்லது. நமது துன்பம் அவர்களுக்கும் புரிந்திருக்க வாய்ப்பிருக்கும். இளம் வயத்துக்காரர் என்றால் நாய் மாதிரி சீறக் கூடும்.

ஏன் அந்த நாய் திரும்பித் திரும்பிப் பார்த்தபடி குறைக்கிறது? சட்டை கசங்கி இருக்கிறதா? செருப்பு அறுந்துவிட்டதா? ஏன் நாய் நம்மைக் கண்டு அஞ்சுகிறது? என் நடை தளர்ந்திருக்கிறதா? என்னைப் பார்த்து எதிரில் வருபவர் ஏன் விலகிப் போகிறார்?

அவருக்கு பைத்தியமாக இருக்கலாம். சில நாட்களாகவே, எதிரில் வருபவர்கள் ஒருமாதிரியாகப் பார்ப்பது ஏன் எனத் தெரியவில்லை. அவர்களுக்கு பைத்தியமாக இருக்கலாம். நல்ல நிலையில் ஒருவன் நடந்து போகும்போது வித்தியாசமாகப் பார்ப்பவர்களை வேறு எப்படிச் சொல்வது?

காலையில் சாப்பிடாமல் நேர்காணலுக்கு வரும் நாற்பது வயதுக்காரனை இவர்கள் எப்படி ஏளனமாகப் பார்க்கலாம்? கால்கள் தள்ளாடுகின்றன. முகம் காய்ந்து வியர்வை வழிகிறது.

கால்கள் சரியான இடத்துக்கு அழைத்து வந்துவிட்டன. கால்களுக்கு நன்றி. இல்லையில்லை, கால்களை வழிநடத்திய மூளைக்கு நன்றி. இந்த இடம் ஏற்கனவே பார்த்தது போலத் தெரிகிறதே?

இந்த இடத்திற்கு ஒருமணி நேரம் முன்னமே வந்தது போலத் தெரிகிறதே? அடடா, ஏதோ யோசனையில் இதைக் கடந்துவிட்டேன் போல.

இந்த வாயிற்காவலன் ஏன் வித்தியாசமாகப் பார்க்கிறான்? நாளை இந்த நிறுவனத்தில் நான் வேலைக்குச் சேர்ந்த பிறகும் இப்படியே பார்ப்பானா? முட்டாள். வாய் முணுமுணுக்கிறது.

பானுவுக்காக, ஹேமலதாவுக்காக, இவனை மன்னித்துவிடலாம். மன்னித்து விட்டேன்.

”நேர்காணலுக்கு அழைப்பிருக்கிறது. இதோ கடிதம்” காட்டுகிறேன். மறுபடியும், எனது அசையும் உதடுகளைப் பார்த்தபடி அவன் அந்தக் கடிதத்தை பார்க்கிறான்.

”நேர்காணல் காலையிலேயே முடிந்துவிட்டது. இது பணி முடியும் மாலை நேரம்…” என்று வாயிற்காவலன் சொல்வது காதில் கேட்கிறது. அவனது மீசையும் கிருதாவும் அடர்த்தியாக, மிரட்டுவது போல இருக்கிறது.

‘இனி என்ன செய்வது?’ வாய் முணுமுணுக்கிறது. அவனது கண்கள் உன்னிப்பாகக் கவனிக்கின்றன.

இதில் ஏதோ மர்மம் இருக்கிறது.

-விஜயபாரதம்  (30.10.2009)

.