Tag Archives: ஊடகங்கள்

ஒரு குடம் பாலில் ஒரு துளி விஷம்…

30 Nov

amir family

தில்லியில் அண்மையில் நடைபெற்ற சிறந்த பத்திரிகையாளருக்கான ராம்நாத் கோயங்கா விருது வழங்கும் விழாவில் பிரபல நடிகர் ஆமிர்கான் பேசியது பெரும் சர்ச்சையை ஏற்படுத்தியிருக்கிறது. அந்த நிகழ்ச்சியின்போது அவரிடம் எடுக்கப்பட்ட சிறப்பு நேர்காணலில், நாட்டில் பாதுகாப்பின்மை உணர்வு அதிகரித்துவிட்டதாக ஆமிர் குறிப்பிட்டதுதான் நாடு முழுவதும் பரபரப்பையும் விவாதங்களையும் ஏற்படுத்தியிருக்கிறது.

உண்மையில் அந்த நேர்காணலில் ஆமிர்கான் அற்புதமான நல்ல பல கருத்துகளைக் கூறியிருந்தார். அவை எதுவும் தலைப்புச் செய்தியாகவில்லை.  “நான் இந்தியனாகவே கருத்துத் தெரிவிக்க விரும்புகிறேன்: இஸ்லாமியனாக அல்ல” என்ற அவரது கருத்து மிகவும் நேர்மையானது; துணிச்சலானது.

“இஸ்லாமியர்களின் மறையான திருக்குர்ஆன் வன்முறையை போதிக்கவில்லை; அப்பாவிகளைக் கொல்வதை இஸ்லாம் ஆதரிக்கவில்லை. அப்பாவிகளை மதத்தின் பெயரால் கொல்பவர்களை இஸ்லாமியர்களாகக் கருத முடியாது; அவர்கள் பயங்கரவாதிகளே. ஐஎஸ் பயங்கரவாதிகளின் சிந்தனையை என்னால் ஏற்க முடியாது…”

-என்று, பத்திரிகையாளர் தவ்லீன் சிங் எழுப்பிய கேள்விக்கு ஆமிர்கான் பதில் அளித்தார். அதுதான் நேர்காணலின் கடைசிக் கேள்வியும் கூட. நியாயமாக, தற்போதைய உலகச்சூழலில் ஆமிரின் இந்தப் பதில் தான் தலைப்புச் செய்தியாகி இருக்க வேண்டும். ஆனால் என்ன நிகழ்ந்தது?

இந்த நேர்காணலில் ஆமிர்கான் கூறிய நல்ல பல கருத்துகள் மறைக்கப்பட்டு, அவர் இந்தியாவை விட்டு வெளியேற மனைவி கிரணுடன் திட்டமிடுவதாகத்தான் செய்திகள் வெளியாகின. இதுதான் ஊடகத் துறையின் இலக்கணம்.

ஆமிர்கான் வெறும் நடிகர் மட்டுமல்ல. அவர் சமூக சேவகராகவும் மக்களிடம் பெயர் பெற்றிருக்கிறார். தான் சார்ந்துள்ள மதத்தைக் கடந்து ஒட்டுமொத்த இந்தியர்களிடமும் புகழ் பெற்றிருக்கிறார். விடுதலைவீரரும், முதல் கல்வி அமைச்சருமான அபுல் கலாம் ஆசாத்தின் உறவுமுறைப் பேரன் அவர்.

‘சத்யமேவ ஜெயதே’ என்ற தொலைக்காட்சி நிகழ்ச்சி வாயிலாக பொதுமக்களின் உணர்வுகளைப் பிரதிபலித்தவர் அவர். கடந்த 30 ஆண்டுகளாக இந்திய திரையுலகில் நடிகர், இயக்குநர், வசனகர்த்தா, தயாரிப்பாளர் எனப் பல முகங்களுடன் உலா வரும் அவருக்கு, இந்த நேர்காணலில் தெரிவித்த கருத்துகள் எவ்வாறு எடுத்துக்கொள்ளப்படும் என்று தெரியாதா?

இங்குதான் அவர் சறுக்கினார். ஆமிர்கானின் அரசியல் வெறுப்புணர்வு அவரது நடுநிலையை வென்றதன் அடையாளம் தான், சகிப்புத்தன்மை குறித்த அவரது பதில்.

நரேந்திர மோடி குஜராத் முதல்வராக இருந்தபோதே அவரை அறிவுஜீவிகள் பலர் எதிர்த்தனர். நர்மதை அணையின் உயரத்தை அதிகரிக்கும் குஜராத் மாநில அரசின் திட்டத்தை எதிர்த்து சமூக சேவகர் மேதா பட்கர் போராடியபோது, அவருடன் துணை நின்றவர் ஆமிர்கான். ஆனால் நீதிமன்றத் தீர்ப்பு அணையின் உயரத்தை அதிகரிப்பதற்குச் சாதகமானது. இன்று குஜராத் மாநிலத்தின் பசுமைப்புரட்சிக்கு நர்மதை அணைத் திட்டமே அடிப்படைக் காரணம்.

அதற்குப் பிறகும், டீஸ்டா செதல்வாட், சபனா ஆஸ்மி, தருண் தேஜ்பால் உள்ளிட்ட அறிவுஜீவி சகாக்களுடன் இணைந்து மோடிக்கு எதிரான பிரசாரங்களில் ஆமிர்கான் பங்கேற்றிருக்கிறார். அது ஆமிர்கானின் தனிப்பட்ட உரிமை. அதையெல்லாம் மீறித்தான் இந்திய மக்கள் மோடியை பெருவாரியாக ஆதரித்தார்கள்.

ஆயினும் கூட, பிரதமர் மோடியால் தூய்மை பாரதத் திட்டத்துக்கு விளம்பரத் தூதராக ஆமிர் அறிவிக்கப்பட்டார். தன்னை எதிர்த்தவர் என்பதற்காக ஆமிரை மோடி புறந்தள்ளவில்லை. மாறாக, ஆமிரின் பிராபல்யத்தை அரசின் திட்டம் வெற்றியடையச் செய்வதற்குப் பயன்படுத்திக்கொள்ளவே முயன்றார். இதுவா சகிப்புத்தன்மையற்ற அரசு?

மக்களாட்சி நிலவும் நாட்டில், தங்கள் பிரசாரத்தை மீறி வென்று விட்டார் என்பதற்காக, பிரதமரைத் தங்களுக்குப் பிடிக்கவில்லை என்பதற்காக, ஒட்டுமொத்த நாட்டையும் கேவலப்படுத்தக் கூடாது; அது அறிவுள்ள செயலாக இருக்க முடியாது.
ஆனால் அதைத்தான் பல எழுத்தாளர்களும் கலைஞர்களும் செய்தார்கள். அவர்களும், பிகார் சட்டப் பேரவைத் தேர்தல் முடிந்தவுடன் அமைதியாகிவிட்டார்கள். இப்போது அந்த அறிவுஜீவிகள் எதிர்பார்த்த சகிப்புத்தன்மை நாட்டில் நிலைநாட்டப்பட்டு விட்டதா?

இதுதொடர்பான கேள்விக்கு பதில் அளிக்கும்போதுதான் ஆமிர்கான் சறுக்கினார். எழுத்தாளர்கள் விருதுகளைத் திருப்பி அளிப்பது முன்யோசனையற்ற தன்மையாகத் தெரியவில்லையா? என்பதே கேள்வி. அதற்கு அஹிம்சை முறையிலான எந்தப் போராட்ட வடிவமும் சரியே என்று கூறினார் ஆமிர்.

“பாதுகாப்பின்மை உணர்வு பல காலங்களிலும் இருந்திருக்கிறது. எல்லா அரசியல் கட்சிகளின் ஆட்சிக் காலத்திலும் இது நிகழ்ந்திருக்கிறது. ஆனால், 1984 தில்லி கலவரங்களைக் காட்டி இப்போதைய நிகழ்வுகளை நியாயப்படுத்தக்கூடாது” என்றும் ஆமிர் சொன்னார். அத்துடன் அவர் நின்றிருந்தால் சிக்கலில்லை.

“நானும் அந்தப் பாதுகாப்பின்மையை தற்போது உணர்கிறேன். எனது மனைவி கிரணுடன் பேசிக் கொண்டிருக்கையில், எங்கள் குழந்தைகளின் எதிர்காலம் பாதிப்பின்றி இருக்க வெளிநாடு சென்றுவிடலாமா என்று கேட்டாள்”  என ஆமிர் போட்ட குண்டுதான் இப்போது வெடித்துக் கொண்டிருக்கிறது.

தனது கருத்து சர்ச்சையை ஏற்படுத்தியவுடன் அமீர்கானே விளக்க அறிக்கையை வெளியிட்டார்.  “நானும் எனது குடும்பமும் இந்தியாவை விட்டு வெளியேறப் போவதில்லை. நான் இந்தியர் என்பதில் பெருமிதம் கொள்கிறேன். இதற்கு யாருடைய நற்சான்றும் எனக்குத் தேவையில்லை” என்று அவர் விளக்கம் அளித்தார். அதற்குள் அவர் ஏவிய வெடி, அவர் எதிர்பாராத விளைவுகளையும் ஏற்படுத்திவிட்டது.

ஏற்கெனவே மற்றொரு பிரபல நடிகர் ஷாரூக் கான் சகிப்பின்மை குறித்துப் பேசி சர்ச்சை அடங்கிய நிலையில், ஆமிர் கானும் அவரது அடியொற்றிப் பேசியது சச்சரவானது இயற்கையே. இவ்விருவரும் இஸ்லாமியர்கள் என்பதும், இருவருமே மோடி எதிர்ப்பாளர்கள் என்பதும் உலகம் அறிந்த உண்மை.

எனவே தான் ஆமிர் கானின் கருத்து வெற்று அரசியல் கருத்தாக மாறிவிட்டது. இதுவரை அறிவுஜீவிகள் செய்துவந்த மோடி எதிர்ப்பு யுத்தம், அதன் உச்சத்தில் முனை மழுங்கிய இடமாகவே ஆமிர்கானின் நேர்காணல் காட்சி அளிக்கிறது.
மக்களின் மனநிலையையும் இயல்பு நிலையையும் உணராத வறட்டு அறிவுஜீவித்தனத்தின் குரலாகவே ஆமிரின் கருத்து முடங்கிப்போனது.

உலகளாவிய அளவில் இஸ்லாம் மார்க்கத்தின் பெயரால் பேரழிவுகள் நிகழ்த்தப்படும் இந்தக் காலகட்டத்தில், இந்தியாவில் பாதுகாப்பில்லை என்று உணர்வதாக ஆமிர் குறிப்பிட்டது அவல நகைச்சுவையாகிவிட்டது.

ஆமிரின் உள்ளரசியல் அவர் நேர்காணலில் கூறிய நல்ல பல கருத்துகளையும் வீணாக்கிவிட்டது. ஒருகுடம் பாலில் ஒரு துளி விஷம் என்று சும்மாவா சொன்னார்கள்?

.

-தினமணி (30.11.2015)

.

Advertisements

வேர்களின் சாம்ராஜ்யம்

9 Sep

வேர்கள் மரத்தைத் தின்னுமா?
ஒட்டுண்ணி மரங்களின் வேர்கள்
பிற மரங்களில் ஊடி
ஆதார மரத்தை உறிஞ்சுவதை
யாரும் கண்டிருக்கலாம்.
ஆயின்-
சொந்த மரத்தையே
அந்த மரத்தின் வேர்கள்
காயப்படுத்திக் கண்டிருக்கிறீர்களா?

வேர்கள் பகுத்தறிவற்றவை;
அவற்றுக்கு சதிகள் தெரியாது.
வேர்கள் சுயசிந்தனை அற்றவை;
அவற்றுக்கு ஏமாற்றத் தெரியாது.
வேர்கள் வாழ்வதற்கே வாழ்பவை;
அவற்றுக்கு சத்தமின்றி கழுத்தறுத்து
வாழ்வைக் குலைக்கத் தெரியாது.
மரங்களைக் காப்பதே தாங்கள்தான் என்று
நடிக்க வேர்களுக்கு கண்டிப்பாகத் தெரியாது.

தவ வாழ்க்கை வாழ்ந்தாலும்
வேர்கள் யாருக்கும் உபதேசம் செய்வதில்லை;
உலகத்திற்கு நீதி போதிப்பதாகக் கூறி
நீட்டி முழக்கி, பேட்டி கொடுத்து
இருளுக்குள் நேர்மாறாக நடப்பதற்கான
அரசியல் சூத்திரங்கள் தெரியாதவை-
வெளிச்சத்தில் நடப்பதை உண்மையென்று நம்பும்
அப்பாவி மனிதரைப் போன்ற அறிவிலிகள் வேர்கள்.

மரத்தின் வாழ்வைக் காப்பதே
நீர், நிலம், காற்று, சூரிய ஒளிதான்.
இந்த நான்கு தூண்களையும் கண்காணித்து
உறுதிப்படுத்தும் ஐந்தாவது தூண்
கண்ணுக்குத் தெரியாத வேர்கள்.
எந்த ஒன்று அற்றாலும் மரம் தாக்குப் பிடிக்கும்-
வேர்கள் பிற காரணிகளுடன் இணைந்து
கூட்டுக் கொள்ளை நடத்தி
இற்றுப் போகாமல் இருக்கும் வரையில்.

மரங்கள் மரங்கள் தான்;
மனிதர்களல்ல-
வேர்கள் மரங்களின் உறுப்புகள் தான்;
மரங்கள் கவலைப்பட வேண்டியதில்லை-
மனிதர்கள் போல.

வேர்களின் சாம்ராஜ்யமும்
ஊடக சாம்ராஜ்யமும்
ஒன்றாக முடியுமா என்ன?

——————————————

சமர்ப்பணம்:

கவிதை உருவாக கருக் கொடுத்த ஊடகவியலாளர்கள் பர்கா தத்,  வீர் சாங்க்வி ஆகியோருக்கும், அவர்களை வெளிப்படுத்த உதவிய நீரா ராடியாவுக்கும் நன்றியுடன்.

மீள்பதிவு: குழலும் யாழும்

.

உணர்ச்சிகளைத் தூண்டும் நேரமல்ல இது…

27 Apr

1999-ஆம் ஆண்டு, டிசம்பர் 30-ஆம் தேதி, நேபாளத்திலிருந்து புறப்பட்ட இந்தியன் ஏர்லைன்ஸ் விமானம் தலிபான்களால் நடுவானில் கடத்தப்பட்டது. ஆப்கானிஸ்தானின் காந்தஹார் விமான நிலையத்தில் இறக்கப்பட்ட அந்த விமானத்தில் பிணைக் கைதிகளாக 178 பயணிகள் இருந்தனர்.

அவர்களை விடுவிக்க, இந்தியச் சிறைகளில் இருந்த ஜெய்ஷ்-இ-முகமது இயக்க நிறுவனர் மசூத் அசார் உள்ளிட்ட 3 பயங்கரவாதிகளை விடுவிக்க வேண்டும் என்று தலிபான்கள் மிரட்டினர்.

இதையடுத்து, தலிபான்களுடன் பேச்சு நடத்த அப்போதைய வெளியுறவு அமைச்சர் ஜஸ்வந்த் சிங் காந்தஹார் சென்றார். அவரே பயங்கரவாதிகள் மூவரையும் தலிபான்களிடம் ஒப்படைத்து, விமானத்தையும் பயணிகளையும் சிப்பந்திகளையும் மீட்டு வந்தார்.

இந்தச் சம்பவத்தில் தலிபான்களால் மீட்கப்பட்ட மசூத் அசார், பின்னாளில் 2001 டிசம்பரில் தில்லி நாடாளுமன்றம் மீது நடந்த தாக்குதலிலும், மும்பையில் 2008 நவம்பரில் நடந்த பயங்கரத் தாக்குதலிலும் மூளையாக இருந்து செயல்பட்டது தெரியவந்தது. இன்று உலகில் தேடப்படும் அதிபயங்கரக் குற்றவாளி என்று இவர் அறிவிக்கப்பட்டிருக்கிறார்.

1989, டிசம்பர் 8-ஆம் தேதி காஷ்மீரில் அன்றைய மத்திய உள்துறை அமைச்சர் முப்தி முகமது சயீத்தின் மகள் ரூபையா சயீத் பிரிவினைவாதிகளால் கடத்தப்பட்டார். அவரை விடுவிக்க ஜம்மு காஷ்மீர் விடுதலை முன்னணியைச் சேர்ந்த, சிறையிலுள்ள ஐந்து பயங்கரவாதிகளை விடுவிக்க வேண்டும் என்று நிபந்தனை விதிக்கப்பட்டது. தனது மகளை விடுவிக்க உள்துறை அமைச்சரே நேரில் சென்று பேச்சு நடத்தினார். இறுதியில் 5 பயங்கரவாதிகளை விடுவித்து, மகளை மீட்டு வந்தார் அன்புத் தந்தை. விடுவிக்கப்பட்ட அந்தப் பயங்கரவாதிகளால் ஜம்மு காஷ்மீரில் இன்றும் தொடர்கிறது பிரிவினைப் போராட்டம்.

இந்த இரண்டு நிகழ்வுகளின்போதும் அரசின் மீது நமது ஊடகங்கள் செலுத்திய நிர்பந்த வலிமை அளப்பரியது. இதுபோன்ற ஆள்கடத்தல்களின்போது, ஊடகங்கள் பல சமயங்களில் தாங்களே தீர்ப்பு வழங்கும் நிலைக்குச் சென்று விடுகின்றன.

கடத்தப்பட்டவர் நலமுடன் மீட்கப்பட வேண்டும் என்பதில் யாருக்கும் கருத்து வேறுபாடு கிடையாது. அதேசமயம், கடத்தல்காரர்களுடன் அரசு பேச்சு நடத்திக் கொண்டிருக்கும்போது, அரசை நிலைகுலையச் செய்வதாக ஊடகங்கள் செயல்படக் கூடாது. ஆனால், பரபரப்புக்காக ஊடகங்கள் எல்லை மீறுகின்றன.

காந்தஹார் விமானக் கடத்தலின்போது, நமது 24 மணிநேர செய்தி சேனல்களின் நேரடி ஒளிபரப்பு ஒருவகையில் தலிபான்களுக்கு உதவுவதாகவே அமைந்தது. பிணைக் கைதிகளின் உறவினர்கள் நடத்திய போராட்டங்களுக்கு அளவுக்கு மீறி முக்கியத்துவம் அளிக்கப்பட்டது.

கடத்தல்காரர்களின் பிடியில் விமானம் இருந்தபோது, பத்திரிகைகளும் ஊடகங்களும் தினசரி அரசைக் கடுமையாகக் கண்டித்துச் செய்திகள் வெளியிட்டு, அரசின் தன்னம்பிக்கையைக் குலைத்தன. அதனை பின்னாளில் ஜஸ்வந்த் சிங் எழுதிய புத்தகத்தில் பதிவு செய்திருக்கிறார். அரசு மீது செலுத்தப்பட்ட நிர்பந்தமே பயங்கரவாதிகளிடம் அரசு அடிபணியக் காரணமானது என்று அவர் கூறியிருக்கிறார்.

அதேபோன்ற நிலைதான் சத்தீஸ்கர் மாநிலத்தில் கடத்தப்பட்ட மாவட்ட ஆட்சியர் விவகாரத்திலும் காணப்படுகிறது. கடந்த 21-ஆம் தேதி வனப்பகுதியில் அரசு விழாவில் பங்கேற்ற சுக்மா மாவட்ட ஆட்சியர் அலெக்ஸ் பால் மேனன் மாவோயிஸ்டுகளால் கடத்தப்பட்டிருக்கிறார். அதற்கு முன் இரு காவலர்களை மாவோயிஸ்டுகள் சுட்டுக் கொன்றுள்ளனர்.

ஏற்கெனவே ஒடிசா மாநிலத்தில் மாவோயிஸ்டுகளால் ஒரு மாதத்துக்கு முன் கடத்தப்பட்ட ஆளும் பிஜு ஜனதாதள எம்எல்ஏ ஜினா ஹிகாகா விடுவிக்கப்பட்டிருக்கிறார்.

அதற்கு முன் கடத்தப்பட்ட இரு இத்தாலியர்களை மீட்பதற்காக 13 மாவோயிஸ்டுகளை ஒடிசா அரசு சிறைகளிலிருந்து விடுவிப்பதாக அறிவித்திருக்கிறது.

இனி இத்தகைய ஆள்கடத்தல் நாடகங்கள் தொடர்கதையாகக் கூடும். மாவோயிஸ்டுகளை எதிர்கொள்ளும் திறனற்று நமது அரசுகள் திண்டாடும் நிலையில், அரசுக்கு மேலும் சுமையாகின்றன, ஊடகங்களின் செய்திகள். சத்தீஸ்கரில் கடத்தப்பட்ட மாவட்ட ஆட்சியர் தமிழகத்தைச் சேர்ந்தவர் என்பதால், தமிழக ஊடகங்கள் இதில் விசேஷ கவனம் செலுத்துகின்றன.

கடத்தப்பட்ட அதிகாரியின் குடும்பத்தினர், உறவினர்கள், சொந்த ஊர்க்காரர்கள், அவர் படித்த பள்ளி, கல்லூரி, வசித்த பகுதிகளின் மக்களைப் பேட்டி கண்டு பரபரப்பாகச் செய்தி வெளியிடும் ஊடகங்கள் செய்யத் தவறிய ஒரு விஷயம், மாவோயிஸ்டுகளின் அசுரத்தனத்தை வெளிப்படுத்தாதது.

மாவட்ட ஆட்சியர் அலெக்ஸ் பால் மேனன் பத்திரமாகத் திரும்ப வேண்டும் என்று பிரார்த்திப்பதிலும் முறையிடுவதிலும் தவறில்லை. ஆனால், ரத்தத்தில் மனு எழுதி திருநெல்வேலி ஆட்சியரிடம் ஒருவர் அளித்திருப்பதை என்னென்பது?

தமிழக முதல்வர், முன்னாள் முதல்வர், முக்கிய அரசியல் தலைவர்கள் எனப் பலரும் கடத்தப்பட்ட அதிகாரிக்காக அறிக்கை வெளியிடுகின்றனர். கடத்தப்பட்டபோது அவரைக் காக்கப் போராடி உயிர் நீத்த சத்தீஸ்கர் காவலர்கள் இருவரைப் பற்றி யாராவது கவலைப்பட்டார்களா?

சிக்கலான நேரங்களில் தான் உணர்ச்சிகளைத் தள்ளிவைத்து அறிவுப்பூர்வமாகச் செயல்பட வேண்டும். பதறிய காரியம் சிதறிவிடும். கடத்தப்பட்டவர்களை மீட்கப் போராடும் மத்திய, மாநில அரசுகளுக்கு உதவி செய்யாவிட்டாலும், உபத்திரவம் செய்யாமல் இருக்கலாமே?

தினமணி (27.04.2012)

.

இதழ்களின் மௌனம்

12 Apr

செம்மொழி மாநாட்டை நோக்கி.. 11

கடந்த இரண்டு மாதங்களாக, தமிழ் ஊடகங்கள் அளவுக்கு அதிகமாகவே உலகத் தமிழ்ச் செம்மொழி மாநாட்டைப் பற்றிய முன்னோட்டச் செய்திகளை வாரி வழங்கி வருகின்றன. சில பத்திரிகைகள் திகட்டத் திகட்ட இச்செய்திகளை வழங்குவதற்கு உள்நோக்கமுண்டு. விளம்பர வருவாய் பெருக்க வாராது வந்த மாமணியாகவே இம்மாநாட்டை அவை கருதுகின்றன. இந்த வாய்ப்பைப் பயன்படுத்தி, அரசு, உள்ளாட்சி விளம்பரங்களை அள்ளி வருவாய் ஈட்டுவதே ஊடகங்களின் ஒரே குறிக்கோளாக இருக்கிறது.
.
முன்னணி தமிழ் நாளிதழ்களைக் கண்ணுறும் யாரும் இதை உடனே புரிந்துகொள்ள முடியும். தினசரி, செம்மொழி மாநாட்டு ஏற்பாடுகள் குறித்த செய்திகள் பிரதானப் பக்கங்களை ஆக்கிரமிக்கின்றன. ஏற்பாடுகள் சரியாக உள்ளனவா என்பதை ஒவ்வொரு அமைச்சரும் வரிசையாக வந்து ஆய்வு செய்கின்றனர்; செய்தி ஆகின்றனர்.
செம்மொழி மாநாட்டுக்காக கோவையில் தார்ச்சாலை புதுப்பிப்பதை ஒவ்வொரு நாளிதழும் ஒவ்வொரு வகையாக பிரசுரிக்கிறது. மாநாட்டுக்காக வரையப்படும் ஓவியங்கள், நாளிதழ்களின் வண்ணப் பக்கங்களில் கண்டிப்பாக இடம் பெறுகின்றன.
.
மாநாட்டு பந்தல் அமைப்பு, நீண்ட தொடர் ஓட்டங்கள், முகாம் நோக்கப் பாடல் வெளியீடு, மாநாட்டுத் தோரண வாயில்கள், பேரணியில் இடம் பெறும் அலங்காரச் சிலைகள் தயாரிப்பு, மாநாட்டுக்காக நடைபெறும் அதிகாரிகளின் ஆலோசனைக் கூட்டங்கள், … இவை தான் மக்கள் தெரிந்துகொள்ள வேண்டிய ஒரே செய்தி என்பது போல, அரைத்த மாவையே அரைக்கின்றன வெகுஜன ஊடகங்களும் மின்னணு ஊடகங்களும்.
.
விதிவிலக்குகள் இல்லாமல் இல்லை. தினமணி நாளிதழ் செம்மொழி மாநாட்டை வரவேற்றாலும், தலையங்கப் பக்கத்தில் செய்ய வேண்டிய கடமைகளை அரசுக்கு நினைவூட்டத் தவறுவதில்லை. தமிழ்வழிக் கல்வி குறித்த தினமணி தலையங்கம் (இந்த வசை எய்திடலாமோ – 5.6.10) சரியான நேரத்தில் வெளியானது. இதைப் படிக்க, செம்மொழி மாநாட்டு கிறுகிறுப்பில் இருக்கும் முதல்வருக்கு நேரம் இருக்குமா என்று தான் தெரியவில்லை.
.
இதே போன்ற அரிய கடமையை காலச்சுவடு மாத இதழ் செய்துள்ளது. இம்மாத இதழில் வெளி ரங்கராஜன் எழுதியுள்ள ‘உலகத் தமிழ்ச் செம்மொழி மாநாடும் தமிழ்ப் படைப்பாளிகளும்’ கட்டுரை அற்புதம். ‘குரங்கேற்றுக் கொள்ளாத கொம்புண்டோ?’ என்று கேட்க இப்போதும் சில கம்பர்கள் உள்ளார்கள் என்பது நம்பிக்கை அளிக்கிறது.
.
சோ ராமஸ்வாமி அவர்களின் துக்ளக் மட்டும் வழக்கம் போல நையாண்டியுடன் செம்மொழி மாநாட்டை விமசித்து வருகிறது. மற்றபடி எந்தப் பத்திரிகையும் இதை விமர்சனக் கண்ணோட்டத்துடன் அணுகவில்லை. இது ஊடகங்களை நம்பியுள்ள மக்களை ஏமாற்றுவதாகும் என்பதை ஏனோ அத்துறையினர் உணரவில்லை.
.
செம்மொழி மாநாடு நடத்துவதாக முதல்வர் அறிவித்த நேரம், இலங்கையில் குழப்பம் நிலவிய நேரம். தமிழ் ஈழக் குழப்பத்திலிருந்து தமிழக அரசியலை மீட்டெடுக்க முதல்வர் கருணாநிதி ஏவிய அஸ்திரம் தான் இது. உலகத் தமிழ் மாநாடு நடத்துவதாக தன்னிச்சையாக அறிவித்து, உலகத் தமிழ் ஆராய்ச்சிக் கழகத்திடம் மூக்குடைபட்டு, பிறகு சாதுர்யமாக அறிவித்தது தான் உலகத் தமிழ்ச் செம்மொழி மாநாடு. இதை ஆரம்பத்திலேயே அ.தி.மு.க, தலைவி ஜெயலலிதாவும், ம.தி.மு.க, தலைவர் வைகோவும், நெடுமாறனும் கண்டித்தனர். அவர்கள் முதல்வரின் அரசியல் வைரிகள் என்பதால் அந்த எதிர்ப்புகள் ஒதுக்கப்பட்டன.
.
மொழிப்பற்று என்ற வகையில் பலரும் இதை ஏற்க வேண்டிய கட்டாயத்துக்கு ஆட்பட்டனர். அரசை அண்டிப் பிழைக்கும் அறிஞர் குழுக்களுக்கு இது நல்ல நிலாக்காலம். அவர்கள் தங்கள் கடமையைச் செய்கின்றனர். சீட்டுக்கவிஞர்களுக்கு இது நல்ல மழைக்காலம். அவர்களும் தங்கள் கடமையை செவ்வனே செய்கின்றனர். அரசியல்வாதிகள் அவர்களுக்கே உரிய காற்றுக்காலமாக இதைக் கருதி தூற்றிக் கொள்கின்றனர்- வளர்ச்சிப் பணிகள் மூலமாக.
.
இந்நிலையில், ஊடகங்களை மட்டும் குற்றம் சொல்வதில் பொருளில்லை. ஆயினும், ‘நாமார்க்கும் குடியல்லோம், நமனை அஞ்சோம்’ என்ற திருநாவுக்கரசர் வாழ்ந்த மண்ணில், ‘உச்சி மீது வானிடிந்து வீழுகின்ற போதிலும் அச்சமில்லை’ என்ற மகாகவி பாரதி பிறந்த மண்ணில், அரசியல் சுயலாபத்துக்காக நடத்தப்படும் மாநாடு குறித்து இவ்வளவு புளகாங்கிதம் அடைய வேண்டுமா என்ற கேள்வியைத் தவிர்க்க முடியவில்லை.
.

இதழ்களின் மௌனம் சங்கடப்படுத்துகிறது.

..

மீள்பதிவு: குழலும் யாழும் (11.06.2010)

.