Tag Archives: ஜெயப்பிரகாஷ் நாராயணன்

மண்ணுக்கேற்ற பொதுவுடைமைவாதி

5 Jun

ராம் மனோகர் லோகியா

(பிறப்பு: 1910, மார்ச் 23  – மறைவு:  1967, அக்டோபர் 12)

அரசியல் தத்துவங்களில் ஒன்றான பொதுவுடைமைத் தத்துவம்  பதினெட்டாம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில்  உருவானது.   ‘சோஷலிசம்’ எனப்படும்  இத் தத்துவம், அரசே அனைவரது வாழ்வையும் சமமாகவும் நலமாகவும் பேண வேண்டும் என்ற அடிப்படையில் உருவானது. இத் தத்துவத்தை பாரத மண்ணுக்கு ஏற்ற வகையில் மாற்றி அமைத்தவர் இந்திய சோஷலிச அரசியல்வாதிகளின் குருவாக மதிக்கப்படும் ராம் மனோகர் லோகியா. இவரது வாழ்வே ஒரு வேள்வி போன்றது; இளைய தலைமுறையினர் அறிய வேண்டியது.

பிறப்பும் வளர்ப்பும்:

உத்தரபிரதேசத்தின் அக்பர்பூரில், காங்கிரஸ் தலைவர் ஹீராலாலுக்கும் ஆசிரியை சாந்தாவுக்கும் 1910, மார்ச், 23 ல் மகனாகப் பிறந்தார் ராம் மனோகர் லோகியா. சிறுவயதிலேயே தாயை இழந்த ராம், தந்தையால் வளர்க்கப்பட்டார். தந்தையின் தேசியப் பணிகளை பாலகனாக இருந்தபோதே கண்ணுற்ற ராம், இயல்பாகவே தேசியவாதியாக வளர்ந்தார்.

மகாத்மா காந்தியின் தீவிர விசுவாசியாக இருந்த ஹீராலால், அவரை அடிக்கடி சந்திப்பார். அப்போதெல்லாம் தனது மகன் ராமுடன் செல்வார். அப்போதே காந்தி மீது ராமுக்கு பிடிப்பு ஏற்பட்டுவிட்டது. அவரது சுய கட்டுப்பாடு, ஆன்மிக வலிமை, தேசிய சிந்தனை ஆகியவை ராமுக்கு வழிகாட்டின. தனது பத்தாவது வயதிலேயே தந்தையுடன் சேர்ந்து சத்தியாகிரகத்தில் ஈடுபட்டார் ராம்!

மராட்டிய சிங்கம் பால கங்காதர  திலகர் மறைவை (1920) அடுத்து சிறு கடையடைப்பு நடத்தியதே ராமின் முதல் விடுதலைப் போராட்ட பிரவேசம். அப்போது அவருக்கு வயது 10! அடிக்கடி காந்தியை சந்திக்கும் வாய்ப்பு பெற்றிருந்த ராம், 1921 ல் ஜவஹர்லால் நேருவை சந்தித்தார். அவரது முற்போக்கு சிந்தனைகள் ராமை வசீகரித்தாலும், சில கருத்துக்களில் முரண்பட்டார். நேருவுடனான கொள்கை மாறுபாடுகளை வாழ்வின் இறுதிவரை ராம் மனோகர் லோஹியா வெளிப்படுத்தி இருக்கிறார். இருப்பினும் இருவரும் ஒத்த சிந்தனைகளுடன் இயங்கினர்.

1928 ல் சைமன் கமிஷன் இந்தியா வந்தபோது அதற்கு நாடு முழுவதும் பலத்த எதிர்ப்பு கிளம்பியது. இந்தியாவுக்கு ‘டொமினியன்’ அந்தஸ்து வழங்கலாமா என்று ஆராய வந்தது தான் சைமன் கமிஷன்.  அதாவது இங்கிலாந்தின் ஆளுகைக்கு உட்பட்ட நாடுகளில் இந்தியாவுக்கு சுயாட்சியுடன் பிரிட்டனின் மேலாதிக்கத்தை உறுதிப்படுத்துவதே அதன் நோக்கம். மாணவராக இருந்த ராம், ‘சைமனே திரும்பிப் போ’ போராட்டத்தை தனது பகுதியில் நடத்தினார்.

1929  ல் காசி ஹிந்து பலகலைக்கழகத்தில் இன்டர்மீடியட் படிப்பை முடித்த ராம், தனது பி.ஏ. (ஹானர்ஸ்) படிப்பை கொல்கத்தா பல்கலைக்கழகத்தில் (வித்யாசாகர் கல்லூரி)   முடித்தார்.  பிறகு,  ஜெர்மனியிலுள்ள  பெர்லின் பலகலைக்கழகத்தில்  படிக்க  விரும்பினார்.  அதற்காக ஜெர்மானிய  மொழியைக் கற்றார். கல்வியில் சிறந்து விளங்கியதால், தனது  மேல்படிப்புக்காக  கல்வி உதவித்தொகையும் பெற்றார்.

அநீதிக்கு எதிரான போராளி:

ஐரோப்பாவில் ராம் இருந்தபோது, ‘லீக் ஆப் நேஷன்ஸ்’ எனப்படும் நாடுகளின் கூட்டமைப்பு ஜெனீவாவில் கூடியது. அதற்கு பிகானீர் ராஜாவின் பிரதிநிதியாக ராம் சென்றார்;  ஆனால் வாயிலிலேயே தடுத்து நிறுத்தப்பட்டார். அதையடுத்து வாயில் அருகிலேயே ஆர்ப்பாட்டம்  நடத்திய ராம், அந்நாட்டு பத்திரிகைகளில் தனது கண்டனத்தை வெளியிட்டார்.  தொடர்ந்து  கடிதம் மூலமாக தனது போராட்டத்தைத் தொடர்ந்த ராம், ஜெனீவாவில் இந்தியருக்கு ஏற்பட்ட அவமத்திப்பை அம்பலப்படுத்தினார். அதன்மூலமாக, இந்தியாவில் அவரது புகழ் பரவியது.

அதையடுத்து, வெளிநாடுகளில் வாழும் இந்தியர்களை ஒருங்கிணைக்க வேண்டும் என்று உணர்ந்த ராம், அதற்காக, ஐரோப்பிய  இந்தியர் சங்கத்தை நிறுவினார். இந்தியாவுக்கு வெளியே செயல்பட்ட இந்தியர்களின் இயக்கங்களை ஒருங்கிணைப்பதை அந்த அமைப்பு நோக்கமாகக் கொண்டிருந்தது.

தனது மேற்படிப்பின் முடிவில், முனைவர் பட்ட ஆய்வுக்காக, ‘உப்பு சத்யாகிரகம்’ என்ற தலைப்பில் மகாத்மா காந்தியின் சமூக- பொருளாதாரக் கோட்பாடுகளை விளக்கி ஆய்வைப் பூர்த்தி செய்தார். அதற்காக முனைவர் பட்டம் பெற்றார். 1932 ல் நாடு திரும்பினார் ராம்.

விடுதலைப் போரில் பங்கேற்பு:

நாடு திரும்பிய ராம், காங்கிரஸ் இயக்கத்தில் இணைந்தார். ஆயினும், காங்கிரசின் பொருளாதாரக் கொள்கைளில் அவருக்கு மாறுபட்ட கருத்து இருந்தது. பெரும்பாலும் நில உடைமையாளர்களும் பெரும் தனவந்தர்களுமே காங்கிரஸ் தலைவர்களாக இருந்த நிலையில், நாட்டின் ஏழை மக்கள் குறித்து சிந்தித்தார் ராம். வெளிநாட்டுக் கல்வியால் அவர் ‘சோஷலிசம்’ குறித்த கனவுகளுடன் நாடு திரும்பி இருந்தார்.

தனது கொள்கைகளுக்கு வடிவம் கொடுக்கும் வகையில், காங்கிரஸ் கட்சிக்குள்ளாகவே, ‘காங்கிரஸ் சோஷலிஸ்ட்  கட்சி’யை ஸ்தாபித்தார் (1934).  அதன் பத்திரிகையான  ‘காங்கிரஸ் சோஷலிஸ்ட்’ இதழில் தொடர்ந்து  பல அற்புதமான  அரசியல் கட்டுரைகளை ராம் எழுதினர்.

1936 ல் அனைத்திந்திய காங்கிரஸ் கமிட்டிக்கு தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ராம், கட்சிக்குள் வெளிவிவகாரத் துறையை உருவாக்கினார். அதன் முதல் தலைவராக நேருவால் ராம் மனோகர் லோகியா நியமிக்கப்பட்டார். அந்த இரண்டு ஆண்டுகளில் சுதந்திர (?) இந்தியாவின் எதிர்கால வெளியுறவுக் கொள்கை எவ்வாறு இருக்க வேண்டும் என்ற கருதுகோள்களை வரைந்தார்.

1939  ல் இரண்டாம் உலகப் போர் துவங்கியபோது இந்தியா பிரிட்டனுக்கு ஆதரவு அளிக்கலாம்; கூடாது என்ற இருவேறு குரல்கள் காங்கிரசில் எழுந்தன. அதில், இரண்டாவது அணியில் ராம் இருந்தார். போரைப் பயன்படுத்தி, இந்தியாவிலுள்ள பிரிட்டீஷ் நிர்வாகத்திற்கு சிரமம்  ஏற்படுத்தி அவர்களை நாட்டைவிட்டு விரட்ட வேண்டும் என்பது ராமின் கருத்தாக இருந்தது. அரசு நிறுவனங்களை எதிர்த்து பிரசாரம் செய்த காரணத்தால் கைது செய்யப்பட (24.05.1939) ராம்,  மாணவர்களின் எதிர்ப்புக்கு பயந்து மறுநாளே விடுவிக்கப்பட்டார்.

விடுதலையடைந்த ராம் மனோகர் லோகியா,  காந்தியின் பத்திரிகையான  ‘ஹரிஜன்’ இதழில் (01.06.1940) ‘இன்றைய சத்யாகிரகம்’ என்ற கட்டுரையை எழுதினார். அக்கட்டுரையில் ராஜதுவேசம் இருப்பதாகக் கூறி அவரைக் கைது செய்த  ஆங்கில அரசு, ராம் மனோகர் லோகியாவுக்கு இரண்டு ஆண்டு சிறைத் தண்டனை விதித்தது. அப்போது  ‘லோகியா முதல்தரமான அறிஞர்; பண்பட்ட பெரிய மனிதர்; சுதந்திரமான சிந்தனையும் உயர்ந்த சீலமும் வாய்ந்தவர்’ என்று குறிப்பிட்டார் தண்டனை வழங்கிய நீதிபதி!

ராம் மனோகர் லோகியாவுக்கு விதிக்கப்பட்ட சிறைத்தண்டனை மகாத்மா காந்திக்கு கோபத்தை ஏற்படுத்தியது. காங்கிரஸ் காரியக் கமிட்டி கூட்டத்தில் பேசிய காந்தி, ”டாக்டர் ராம் மனோகர் லோகியா சிறைக்குள் இருக்கும்போது என்னால் அமைதியாக இருக்க முடியாது. அவரைப் போன்ற துணிவும் எளிமையும் கொண்ட மனிதர் வேறு யாரையும் நான் கண்டதில்லை.அவர் வன்முறையை பிரசாரம் செய்யவில்லை. அவர் என்ன செய்தாரோ, அது அவரது மேன்மைக்கு மேலும்  மெருகூட்டுவதாகவே    அமைந்திருந்தது” என்றார்!

சிறையில் ஆங்கில அதிகாரிகளால் மனரீதியான கொடும் சித்ரவதைக்கு ராம் ஆளானார். இந்நிலையில் உலகப்போரில் காங்கிரசின் ஆதரவைப் பெற போராட்ட வீரர்கள் பலரும் அரசால் விடுவிக்கப்பட்டனர். அப்போது ராம் மனோகர் லோகியாவும் விடுதலை ஆனார் (டிசம்பர் 1941).

‘வெள்ளையனே வெளியேறு’ தளகர்த்தர்:

1941  ல் ‘வெள்ளையனே வெளியேறு’ போராட்டம் நாடு முழுவதும் துவங்கியது. காந்தி, நேரு, படேல், ஆசாத் உள்ளிட்ட முன்னணி காங்கிரஸ் தலைவர்கள் பலரும் சிறையில் தள்ளப்பட்டனர். அப்போது கட்சியின் இரண்டாம் கட்டத் தலைவர்களின் முக்கியத்துவம் வெளிப்பட்டது. ராம் மனோகர் லோகியாவின்  தலைமைப் பண்பு  ஒளிவீசியது.

வெளிப்படியாக இயங்க முடியாத நிலையில்  தலைமறைவுப்   போராட்டத்தில்  ராம்  ஈடுபட்டார். ரகசிய இடங்களில் இருந்து பிரசாரத் துண்டுப் பிரசுரங்களை அச்சிட்டு நாடு முழுவதும் விநியோகித்த குழுவில் ராமும் இருந்தார்.உஷா மேத்தாவுடன் இணைந்து மும்பையில் ராம் நடத்திய ரகசிய வானொலியான ‘காங்கிரஸ் ரேடியோ’ மூன்று மாதங்கள் வெற்றிகரமாக இயங்கியது! சுதந்திரப் போரில் ரகசிய வானொலி பயன்படுத்திய நிகழ்வு அரசையே அதிர்சிக்குள்ளாக்கியது.

முன்னணித் தலைவர்கள்  இல்லாதபோதும் காங்கிரசின் மாதாந்திரப் பத்திரிகையான ‘இன்குலாப்’ இதழை அருணா ஆசப் அலியுடன் இணைந்து தயாரித்து வெளியிட்டார் ராம் மனோகர் லோகியா.

ஆயினும் அரசு ராமின் நடவடிக்கைகளை மோப்பம் பிடித்தது. போலீசார் சுற்றி வளைத்த நிலையில், கொல்கத்தாவுக்கு தப்பிய ராம், அங்கு வெவ்வேறு  பெயரில் மாறுவேடத்தில் வாழ்ந்தார். அங்கிருந்து நேபாளத்திற்கு தப்பிய ராமுக்கு நேபாள புரட்சியாளர்களுடன் தொடர்பு ஏற்பட்டது. கொய்ராலா  சகோதரர்களுடன் ராமுக்கு ஏற்பட்ட நட்பு, அவரது வாழ்வின் இறுதிவரை நீடித்தது.

அங்கிருந்து நாடு திரும்பி மீண்டும் தலைமறைவு இயக்கத்தில் ஈடுபட்ட ராம் 1944 ல் மும்பையில் கைதானார். சித்ரவதைக்கு பெயர்பெற்ற லாகூர் சிறைக்கு அனுப்பப்பட  ராம், அங்கு கடுமையான சித்ரவதைக்கு ஆளானார். அதனால் ராமின் உடல்நலம் பாதிக்கப்பட்டது. மகாத்மா காந்தியின் தலையீட்டால் ராம் மனோகர் லோகியாவும் அவரது சீடர் ஜெயபிரகாஷ் நாராயணனும் விடுதலை ஆயினர்.

ஓய்விலும் போராட்டம்:

விடுதலைக்குப் பின்,  ஓய்வுக்காக கோவா சென்ற ராம், அங்கும் அமைதியாக இருக்கவில்லை. கோவாவை  ஆண்ட போர்ச்சுக்கீசிய அரசு மக்கள் மீது கொடும் அடக்குமுறைகளையும் கட்டுப்பாடுகளையும் விதித்ததைக் கண்டித்து, ராம் போராடினார்.

அதன் விளைவாக கைது செய்யப்பட்டார். ஆயினும், மக்கள் பொது இடங்களில் கூடுவதற்கு விதிக்கப்பட்ட தடையை கோவா அரசு நீக்கிக்கொள்ள வேண்டியதாயிற்று. இன்றும் கோவா மக்களின் நாட்டுப்புறப் பாடல்களில் ராம் மனோகர் லோகியாவின் வீரப் பிரதாபங்கள் பெருமையுடன் பாடப்படுகின்றன.

அந்தக் காலகட்டத்தில் நாட்டில் கிளர்ந்த இந்து- முஸ்லிம் வேற்றுமை ராமுக்கு வேதனையை ஏற்படுத்தியது. நாட்டை மதரீதியில் பிளவுபடுத்துவதற்கு ராம் கடும் ஆட்சேபம் தெரிவித்தார். மதரீதியில் பிளவுபட்ட பகுதிகளில் வன்முறைக்கு எதிராக மகாத்மா காந்தியின் அஹிம்சை நெறியை முன்னெடுத்து,  மக்களை ஒன்றுபடுத்த முயன்றார்.

1947  ல் நாடு விடுதலை பெற்று, மக்கள் கொண்டாட்டங்களில் மூழ்கி இருந்த வேலையில்,  தனது ஆதர்ஷ குருநாதரான மகாத்மாவின் அடியொற்றி, மதக்கலவரங்களில் பிரிவினையால் பாதிக்கப்பட்ட மயான பூமிகளில் அமைதி திரும்ப பாடுபட்டுக் கொண்டிருந்தார் ராம் மனோகர் லோகியா.

சுதந்திர நாட்டிலும் போராட்டம்:

நாடு சுதந்திரம் பெற்ற  பிறகு,  உள்நாட்டு  அரசியல்வாதிகளிடமிருந்து நாட்டைக் காக்க வேண்டிய  தேவையை உணர்ந்தார் ராம் மனோகர் லோகியா.  நாட்டின் முன்னேற்றத்தில்   பொதுமக்களின் பங்களிப்பும் அவசியம் என்று பிரசாரம் செய்த ராம், தானே அதற்கு முன்மாதிரியாக விளங்கினார். மக்களே கால்வாய்களையும்  சாலைகளையும் அமைக்க வேண்டும் என்று கூறிய ராம், ‘பணியாரி’ நதியின் குறுக்கே, மக்களை ஒருங்கிணைத்து  அணைக்கட்டு  ஒன்றைக் கட்டினார். அது இன்றும்  ‘லோகியா சாகர் அணை’ என்ற பெயருடன் உள்ளது.

”ஆக்கப்பூர்வமான  கட்டமைப்புப் பணிகள் அல்லாது செய்யப்படும் சத்யாகிரகம் என்பது வினைச்சொல் இல்லாத வாக்கியம் போன்றது” என்பது ராம் மனோகர் லோகியாவின் புகழ்பெற்ற பொன்மொழி. பொதுப்பணிகள் சமூகத்தில்  நல்ல மாற்றத்தை ஏற்படுத்தும் என்று அவர் உறுதிபட நம்பினார். சட்டசபையில் தாழ்த்தப்பட்டவர்களுக்கு தனி ஒதுக்கீடு வழங்க  வேண்டும் என்பதில் ராம் பெரும்பங்கு வகித்தார்.

ஜனநாயக நாட்டில் மக்களின் குறைகளை  மக்கள் பிரதிநிதிகள் அறிய வேண்டியது அவசியம் என்ற ராம், அதற்காக ‘ஜனவாணி தினம்’ என்ற ஒருநாளை அறிமுகப்படுத்தினார். அந்நாளில் மக்கள் தங்கள் குறைகளை பிரதிநிதிகளிடம் முறையிட வாய்ப்பளித்தார். அம்முறை இன்றும் நாடாளுமன்றத்தில் நடைமுறையிலுள்ளது.

நாட்டின் பொதுமொழியாக ஹிந்தி இருக்க வேண்டும் என்று ராம் விரும்பினார். ”நம்மிடையே உள்ள ஆங்கிலப் பயன்பாடு நமது அசலான சிந்தனைகளை மழுங்கச் செய்கிறது;  நம்மிடையே தாழ்வு மனப்பான்மையை  ஏற்படுத்துகிறது; தவிர, படித்தவர்களுக்கும் பிறருக்கும் இடையே பெருத்த இடைவெளியை உருவாக்குகிறது. எனவே ஹிந்தி மொழியை அதன் புராதனப்  பெருமையுடன் புதுப்பிக்க வேண்டும்”  என்பது லோகியாவின் கருத்து.

திட்டக்குழு மாயையைத் தகர்த்தவர்:

1963  ல் நாடாளுமன்றம் சென்ற ராம் மனோகர் லோகியாவுக்கு அதிர்ச்சி காத்திருந்தது. அதுவரை மூன்று பொது தேர்தல்களில் காங்கிரஸ் தலைமையிலான் ஒருகட்சி ஆட்சியே நிலை நிறுத்தப்பட்டிருந்தது. அதனை ராம்  எதிர்த்தார். ”பிரதமர் நேருவுக்கு ஒருநாள் செலவிடப்படும் தொகை   ரூ. 25  ஆயிரம்; அதே சமயம் நாட்டின் ஏழைக் குடிமகனுக்கு 3  அனா வருமானத்திற்கும் கூட வழியில்லை” என்ற ராம், நமது அரசின் திட்டமிடலை கடுமையாக விமர்சித்தார்.

அதற்கு பதிலளித்த பிரதமர் நேரு, ”ஏழ்மையை ஒழிக்க திட்டக் குழு செயல்படுகிறது. அதன் புள்ளிவிபரப்படி, நாட்டின் சாமானியக் குடிமகனின் சராசரி தினப்படி வருமானம்  15  அனா ஆகும்” என்றார்  (அந்நாளில்  இதன்  மதிப்பு   ஒரு  ரூபாயை விட  சற்றே குறைவு).

இந்தப் புள்ளிவிபரத்தைச்  சாடிய லோகியா, சிறப்பு விவாதம் நடத்த அழைப்பு விடுத்தார். விவாதத்தில் பேசிய லோகியா, தனது புகழ்பெற்ற நாடாளுமன்றப்  பேசான  ‘தீன் (3) அனா – பந்த்ரா  (15) அனா’ விவாதத்தில் நாட்டின் திட்டக்குழு நடத்தும் நாடகங்களை விலாவாரியாக விளக்கி அதன் முகத்திரையைக் கிழித்தார். அதன்மூலமாக, திட்டக் குழு முனவைக்கும் புள்ளிவிபரங்கள் மாயையானவை என்று நிரூபித்தார். இறுதியில் ராம் மனோகர் லோகியா கூறுவதே  உண்மை என்பதை நாடு உணர்ந்தது. இந்த விவாதம் திட்டக்குழுவின் பணிகளை செம்மைப்படுத்த உதவியது.

ஜாதிகளுக்கு இடையிலான வேற்றுமையே  நாட்டின் முன்னேற்றத்திற்கு தடையாக இருப்பதாக  ராம் கூறினார். ”ஜாதியே வாய்ப்புகளை மறுக்கிறது மறுக்கப்பட்ட வாய்ப்புக்கள், திறமையை குறுக்குகின்றன; குறுக்கப்பட்ட திறமை மேலும் வாய்ப்புகளை குறுக்குகிறது; ஜாதி வேற்றுமைகள்  உள்ளவரை  மக்களின் வாய்ப்புகளும் திறமைகளும் குறுக்கப்படும்” என்றார் ராம் மனோகர் லோகியா. மேல்த்ட்டிலுள்ள ஜாதிகளைச் சேர்ந்தவர்கள் கீழ்த்தட்டிலுள்ள ஜாதிகளைச் சேர்ந்தவர்களை மேம்படுத்த முயன்றால் இந்தப் பிரச்னை தீரும் என்பது ராமின் கருத்து. உணவில் மட்டுமலாது திருமணத்திலும் கலப்பு (ரொட்டி அவுர் பேட்டி)  இருப்பதே ஜாதியை ஒழிக்கும் என்றும் ராம் அறிவுறுத்தினார்.

புரட்சிகரமான சிந்தனையாளர்:

பொதுவுடைமையை விரும்பினாலும் கம்யூனிசத்தை லோகியா ஏற்கவில்லை. கம்யூனிசமும் (பாட்டாளிகளின் சர்வாதிகாரம்)   காப்பிட்டலிசமும்  (முதலாளிகளின்   ஏகாதிபத்தியம்)   உலகின் பிரச்னைகளைத் தீர்க்காது என்று அவர் தீர்க்கமாக உரைத்தார். இரண்டுமே இயந்திர மயமானவை என்ற அவர், பெரும் தொழிற்சாலைகளை அமைப்பது மூன்றாம்  உலகத்தை அமைக்க உதவாது என்று எச்சரித்தார்.

‘மார்க்சிசம் ஐரோப்பாவின் ஆசியா மீதான கடைசி ஆயுதம்’ என்றே லோகியா வர்ணித்தார். மூன்றாம் உலக நாடுகளுக்கு முதலாளித்துவமும் கம்யூனிசமும் அல்லாத மாற்று அரசியல் தத்துவங்கள் தேவை என்று ராம் சொன்னார்.

1962  ல் சீனா இந்தியா மீது போர் தொடுத்தபோது,   ”இந்தியா,   பிற நாடுகளின் ஆக்கிரமிப்பைத்  தடுக்க  வேண்டுமானால்,  தோல்வியைத்  தவிர்க்க  வேண்டுமானால், அணு ஆயுதம்  தயாரிக்க   வேண்டும்”  என்று கூறி நாட்டில் அதிர்ச்சி அலைகளை உருவாக்கினார். ஆனால், அவர் அன்று சொன்னது இன்று நியாயம் என்று உணரப்பட்டிருக்கிறது. ராம் மனோகர் லோகியாவின் தீர்க்க தரிசனங்கள் நெல்லிக்காயாக துவர்ப்பை அளித்ததால் அக்காலத்தில் பலரால் விமர்சிக்கப்பட்டார். ஆனால், பின்பு இனிக்கும் நெல்லியின்  இயல்பு அவரது அறிவுரைகளில் மிளிர்ந்தது.

அரசின் அதிகாரங்களை குறைத்து மக்களிடம் அதிகாரத்தைப் பரவலாக வேண்டும் என்ற ராம், ‘ஹிந்த் கிசான் பஞ்சாயத்’ அமைப்பை நிறுவி, விவசாயிகளின் பிரச்னைகளை அவர்களே தீர்த்துக் கொள்ள உதவினார்.

உலக அளவில் உள்ள அனைத்து  சோஷலிஸ்ட்களையும்   ஒருங்கிணைத்து,   ஓர் அமைப்பாக  வேண்டும் என்று லோகியா  கனவு கண்டார்.  பிரஜா சோஷலிஸ்ட் கட்சியின் பொதுச்செயலாளராக பணியாற்றிய லோகியா, உலக அரசு குறித்த சிந்தனைகளையும் வெளிப்படுத்தி வந்தார்.

தனது வாழ்வின் இறுதி ஆண்டுகளில் ஆயிரக் கணக்கான கலைஞர்கள், இலக்கியவாதிகள், அரசியல்வாதிகள் என புதிய இளம் தலைமுறையுடன் விவாதித்து காலம் கழித்தார். புதுதில்லியில் 1967, அக்டோபர் 12  ல் மறைந்தார். அப்போது அவருக்கென்று சொந்தமான வங்கிக் கணக்கோ, சொத்தோ ஏதும் இருக்கவில்லை.

ஒரு உண்மையான பொதுவுடைமைவாதியாக வாழ்ந்து மறைந்த ராம் மனோகர் லோகியா, இன்றைய தேவையாக நம் முன் ஆதர்ஷமாக உள்ளார்.

மீள்பதிவு: தேசமே தெய்வம்

.

ஜனநாயகத்தை மீட்ட தபஸ்வி

27 May

ஜெயப்பிரகாஷ் நாராயணன்

(பிறப்பு: 1902, அக். 11 –  மறைவு: 1979, அக். 8)

‘லோக்நாயக்‘ என்றால் மக்கள் தலைவர் என்று பொருள் .  இவ்வாறு அழைக்கப்படும்  பெருமைக்குரியவர்,  பீகாரில் பிறந்த விடுதலை வீரரும்,   நெருக்கடியான நேரத்தில் இந்தியாவின்  ஜனநாயகத்தைக்  காத்தவருமான ஜெயப்பிரகாஷ் நாராயணன்.

இந்தியாவில் ‘சோஷலிசம்’  எனப்படும் சமதர்மக் கொள்கையை அடிப்படையாகக் கொண்ட அரசியல் கட்சிகளின் மூலவர் இவரே. ‘முழுப் புரட்சி’ என்ற சொல்லின்  பிதாவும் இவரே. வினோபா பாவே நடத்திய சர்வோதய இயக்கம் நாடெங்கும் பரவலாக இவரது பணிகள் பெரும்பங்கு வகித்தன.

பிறப்பும் கல்வியும்:

பிகாரில் உள்ள சிதாப்தியரா என்ற கிராமத்தில் காயஸ்த ஜாதியைச் சார்ந்த  அரசு ஊழியர் ஒருவரது குடும்பத்தில், 1902, அக். 11-ல் பிறந்தார். இவரது தாயின் பெயர் புல்ராணி தேவி. இவரது தந்தை ஹர்ஸ்தயாள் மாநில அரசு ஊழியராக இருந்ததால் அடிக்கடி பல்வேறு இடங்களுக்கு செல்ல வேண்டியவராக இருந்தார். எனவே ஜெயப்பிரகாஷ் தனது பாட்டியுடன் சென்று ஆரம்பக்கல்வி பயின்றார். உயர்நிலைக் கல்விக்கு பாட்னா சென்றார்.

படிப்பில் சுட்டியாக விளங்கிய ஜெயப்பிரகாஷ், அந்நாளிலேயே ‘பீகாரில் தற்போது ஹிந்தியின்  நிலைமை’ என்ற கட்டுரை எழுதி பரிசு பெற்றார். பிறகு கல்வி உதவித் தொகையுடன் பாட்னா கல்லூரியில் சேர்ந்தார். எனினும் விடுதலைப்போரில் ஆர்வம் கொண்டிருந்த அவரால் அங்கு தாக்குப்பிடிக்க முடியவில்லை. அந்தக் கல்லூரி ஆங்கிலேயர் நிதியுதவியால்  நடத்தப்பட்டது என்பதால், இரண்டாமாண்டு படித்தபோது அங்கிருந்து வெளியேறினார் ஜெயப்பிரகாஷ். அப்போதுதான், அங்கு பாபு ராஜேந்திர பிரசாத்தின் (நமது நாட்டின் முதல் ஜனாதிபதி) தொடர்பு ஜெயப்பிரகாஷுக்கு ஏற்பட்டது. அவர் நடத்திவந்த பீகார் வித்யாபீடத்தில் ஜெயப்பிரகாஷ் இணைந்தார்.

ஜெயப்பிரகாஷுக்கு இயல்பிலேயே கடவுள் நம்பிக்கை இல்லாமல் இருந்தது. எனினும் அவரது குடும்பப்பாரம்பரியம் காரணமாக மகாபாரதம், பகவத்கீதை ஆகியவற்றை சிறு வயதிலேயே படித்துவிட்டார். அந்தக்கால நவீன இளைஞர்கள் போலவே அவரும் மேலைநாட்டில் பரபரப்பை ஏற்படுத்திவந்த மார்க்ஸிசம் தத்துவம் மீது மோகம் கொண்டார். இந்த உலகின் அனைத்து செல்வ வளமும்  எல்லோருக்கும் பொதுவானது  என்ற கார்ல்மார்க்ஸின் முழக்கம் ஜெயப்பிரகாஷை கவர்ந்ததில் வியப்பில்லை. ஆயினும் அவர் காங்கிரஸ் கட்சியில் விருப்பம் கொண்டிருந்தார்.

மகாத்மா காந்தி இந்தியா அரசியலில் நுழைந்த சமயம் அது. அவரது அறைகூவலை ஏற்று நாடே ஒத்துழையாமை இயக்கத்தில் (1919) குதித்தது. ஜெயப்பிரகாஷும் விடுதலைப்போரில் தீவிரமாக ஈடுபட்டார். அடக்குமுறை சட்டமான ரௌலட்   சட்டத்தை எதிர்த்து நடந்த இந்தப்போராட்டம் நாட்டில் பெரும் விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்தியது.

இதே காலகட்டத்தில் ஜெயப்பிரகாஷுக்கு திருமணம் நடந்தது. அவரது 18 -வது வயதில், பிரிஜ் கிஷோர் பிரசாத் என்பவரின் மகள் பிரபாவதியை மணந்தார். பிரிஜ் கிஷோர் காந்தீயவாதி. அவருக்கு காந்தியுடன் நெருங்கிய தொடர்பு இருந்தது. இவர்களது மணவாழ்க்கை சிறிது காலமே நீடித்தது. 1922 -ல் மேற்படிப்புக்காக அமெரிக்கா செல்ல ஜெயப்பிரகாஷ் முடிவெடுத்தார். அப்போது அவருடன் வெளிநாடு செல்ல மறுத்து, சபர்மதியிலுள்ள காந்தி ஆசிரமத்துக்கு சென்றுவிட்டார் பிரபாவதி. அங்கு கஸ்தூரிபா காந்தியின் மகளாகவே அவர் உடன் வாழ்ந்தார்.

வெளிநாட்டுப் பயணமும் கம்யூனிச மோகமும்:

அமெரிக்கா சென்ற ஜெயப்பிரகாஷ் அங்கு பல சிறிய வேலைகள் செய்து  சம்பாதித்துக் கொண்டே மேற்படிப்பு படித்தார்.  ஹோட்டல் தொழிலாளியாகவும் கூட அவர் வேலை செய்திருக்கிறார். கலிபோர்னியா பல்கலைக்கழகத்தில் அறிவியல் பட்டப்படிப்பில் சேர்ந்த ஜெயப்பிரகாஷ், சில நாட்களிலேயே தனக்கு ஆர்வமுள்ள துறை சமூகவியல் தான் என்பதைக் கண்டுகொண்டார். எனவே விஸ்கான்சின் பல்கலையில் சமூகவியல் பட்டப்படிப்பில் சேர்ந்தார். அப்போதுதான் அவருக்கு மார்க்ஸ், எங்கெல்ஸ், லெனின், டிராட்ஸ்கி, ரோசா லக்சம்பர்க் ஆகியோரது நூல்களைப் படிக்கும் வாய்ப்பு கிட்டியது.

காரல்மார்க்ஸின் ‘மூலதனம்’  நூலின் மூன்று பெரும் பாகங்களையும் படித்த ஜெயப்பிரகாஷுக்கு ஏற்கனவே இருந்த இடதுசாரி நாட்டம் அதிகரித்தது. அமெரிக்காவில் ஏழு ஆண்டுகள் படித்து முடித்த பின், சோவியத் ரஷ்யாவில் முனைவர் படிப்பு படிக்க அவருக்கு அழைப்பு வந்தது. ஆனால் அவரது குடும்பச் சூழல் காரணமாக இந்தியா (1929) திரும்ப நேர்ந்தது.

நாடு திரும்பிய ஜெயப்பிரகாஷுக்கு அவரது மனைவி பிரபாவதியின் மனமாற்றம் அதிர்ச்சி அளித்தது. அவர் காந்தி ஆசிரமத்திலேயே துறவு வாழ்க்கை வாழ விரும்பியதை ஏற்றுக்கொண்டு குடும்ப வாழ்விலிருந்து ஒதுங்கினார் ஜெயப்பிரகாஷ். அவரது உள்ளம் முழுவதும் சோஷலிசக் கொள்கைகள் தீவிரமாகி இருந்த சமயம் அது. ஆயினும் கம்யூனிஸ்ட்கள் காங்கிரஸ் கட்சியை எதிர்ப்பதை  அவரால் ஏற்க முடியவில்லை.

அந்தக் காலகட்டத்தில் கம்யூனிச இயக்கத்தை இந்தியாவில் கட்டி  எழுப்பிய எம்.என்.ராயின்  பல ஆக்கங்களை படித்த அவர், தேசிய நீரோட்டத்துடன்  இணைய  முடியாமல்  கம்யூனிஸ்ட்கள் ஒதுங்கி நிற்பதை விமர்சித்தார்.   விடுதலைப்போரில்  முன்னிற்கும்  காங்கிரஸ் கட்சியுடன் மோதும் கம்யூனிஸ்ட்களின் கொள்கைப்பற்றை அவர் கண்டித்தார். அதே சமயம் அலகாபாத்தில் இயங்கும் தொழிலாளர் ஆய்வு மையத்துக்கு தலைமை தாங்குமாறு தன்னை  ஜவகர்லால் நேரு அழைத்ததையும் அவரால் ஏற்க முடியவில்லை. வசதியான வாழ்விலோ, ஆடம்பரங்களிலோ அவருக்கு சிறிதும் நாட்டமில்லை. எளிய மக்களின் வாழ்க்கைக்கு உதவக் கூடியதாக தனது வாழ்க்கை அமைய வேண்டும் என்பதில் மட்டும் ஜெயப்பிரகாஷ் பிடிவாதமாக இருந்தார்.

விடுதலைப்போரில் அதிதீவிரம்:

காங்கிரஸ் கட்சியில் இருந்தபடியே சமதர்ம சமுதாயம் குறித்தும் சிந்தித்துவந்த ஜெயப்பிரகாஷுக்கு கம்யூனிஸ்ட்கள் விடுதலைப்போரில் காங்கிரஸ் கட்சியுடன் இணைந்து செயல்பட வேண்டும் என்பதே ஆசையாக இருந்தது, ஆனால் காலம் அதற்கு முரணாக இருந்தது. இந்த இடைக்காலத்தில் காங்கிரஸ் கட்சிக்குள் செயல்வேகம் மிகுந்த தலைவராக ஜெயப்பிரகாஷ் உருவெடுத்தார். 1932 -ல் தனது தலைமைப்பண்பை அவர் வெளிப்படுத்த அரிய வாய்ப்பு கிடைத்தது.

அந்த ஆண்டு காங்கிரஸ் அறிவித்த சட்டமறுப்பு இயக்கம் அரசை சீண்டுவதாக இருந்தது. அதையடுத்து காந்தி, நேரு உள்ளிட்ட பெரும்பாலான காங்கிரஸ் தலைவர்கள் கைது செய்யப்பட்டு சிறையில் அடைக்கப்பட்டார்கள். அப்போது காங்கிரஸ் பொதுச்செயலாளர் என்ற பொறுப்பில் இருந்த ஜெயப்பிரகாஷ், தலைமறைவாக இருந்தபடி விடுதலை இயக்கத்தை வழிநடத்தினார்.

முக்கியத் தலைவர்கள் அனைவரும் கைதான நிலையிலும் சட்ட மறுப்பு இயக்கம் தொடர்வதன் காரணம் என்ன என்று ஆராய்ந்த அரசு, இறுதியில் ‘காங்கிரஸ் போராட்டத்தின் மூளை’ ஜெயப்பிரகாஷ் என்று கண்டறிந்து,  சென்னையில்  இருந்த அவரை அதே ஆண்டு செப்டம்பரில் கைது செய்தது. அவர் நாசிக் சிறையில் அடைக்கப்பட்டார்.

நாசிக் சிறைவாசம்  தான் ஜெயப்பிரகாஷ் நாராயணனின் வாழ்க்கையில் பெரும் திருப்பம் ஏற்படுத்திய நிகழ்வாகும். அமெரிக்கா சென்று படித்தபோது இடதுசாரி சிந்தனைக்கு ஆளானது போலவே, நாசிக் சிறையில் உடனிருந்த தோழர்களுடனான விவாதம் காரணமாக இந்திய அரசியலில் ஒரு புதிய பாதையை உருவாக்க வாய்ப்பு ஏற்பட்டது.

நாசிக் சிறையில் இருந்த ராம் மனோகர் லோகியா, அசோக் மேத்தா, மினு மசானி,  அச்யுத் பட்வர்த்தன், யூசுப் தேசாய்  போன்ற சக சிறைவாசிகளுடன்  வாதப் பிரதிவாதங்களில் ஈடுபட்ட ஜெயப்பிரகாஷுக்கு சோஷலிசம் மட்டுமே அனைத்து பிரச்னைகளுக்கும் தீர்வு காணும் என்ற உறுதியான நம்பிக்கை ஏற்பட்டது.

சிறையிலிருந்து தோழர்கள் விடுதலை ஆனவுடன், ஒத்த சிந்தனையுள்ள தலைவர்கள் ஒருங்கிணைந்து (1934) காங்கிரஸ் சோஷலிச கட்சியை நிறுவினர். அதன் தலைவராக ஆச்சார்யா நரேந்திர தேவும், செயலாளராக ஜெயப்பிரகாஷும் தேர்வு செய்யப்பட்டனர். காங்கிரஸ் கட்சிக்குள்ளேயே சோஷலிசம் கொள்கையுடன் தனித்து இயங்கும் ஒரு குழுவாக அக்கட்சி செயல்பட்டது. எனினும் இக்கட்சி, தேர்தல் அரசியலுக்கு ஆரம்ப காலத்தில் காங்கிரஸ் கட்சிக்குள் எதிர்ப்பு தெரிவித்து வந்தது.

சமதர்மக் கொள்கை கொண்ட கம்யூனிஸ்ட்களையும் தேசிய இயக்கமான காங்கிரசையும் இணைக்கும் முயற்சியில் தோல்வி கண்டாலும், இரு இயக்கங்களின் அடிப்படையான சமதர்ம சமுதாயம், விடுதலைப் போராட்டம் ஆகியவற்றை அடிப்படையாகக் கொண்ட கட்சியை அமைக்க ஜெயப்பிரகாஷால் இயன்றது. இக்கட்சியின் அரசியல் தாக்கம் இன்றளவும் பேரிடம் வகிப்பது கண்கூடு.

புரட்சியாளராக மாற்றம்:

இரண்டாம் உலகப் போர் வெடித்தபோது (1939) காங்கிரஸ் கட்சிக்குள் கருத்து பேதங்கள் ஏற்பட்டன. போரில் ஈடுபடும்  ஆங்கிலேயருக்கு ஆதரவாக இந்தியப் படைகள் செல்ல வேண்டுமா, வேண்டாமா என்பதில் மோதல்  ஏற்பட்டது. இந்த இக்கட்டான சமயத்தைப் பயன்படுத்திக்கொண்டு ஆங்கிலேய அரசுக்கு எதிராகச் செயல்பட வேண்டும் என்பதே ஜெயப்பிரகாஷின்  எண்ணம். காங்கிரஸ் சோஷலிச கட்சியின் பொதுச்செயலாளர் என்ற முறையில், ஆங்கிய அரசின் சுரண்டலுக்கு எதிராக வேலை நிறுத்தத்துக்கு அவர் அறைகூவல் விடுத்தார். போருக்கு ஆயத்தமாகும் ஆங்கிலேயப் படைக்கு இந்தியர்கள் உதவாது போனால் அவர்கள் வேறு வழியின்றி நம் நாட்டை விட்டு தாமாகவே வெளியேறும் நிலை ஏற்படும் என்பதே ஜெயப்பிரகாஷின் கருத்து. ஆனால் காந்தியின் கருத்து வேறாக இருந்தது. எனினும் காந்தி ஜெயப்பிரகாஷை மதித்தார்.

இந்நிலையில், ஆங்கிலேய அரசால் ஜெயப்பிரகாஷ் கைது செய்யப்பட்டார். இந்த நேரத்தில் தான் காந்திஜி – நேதாஜி மோதல் முற்றி நேதாஜி காங்கிரசிலிருந்து வெளியேறி இருந்தார். 9  மாத சிறைவாசத்துக்குப் பின்னர், சிறையிலிருந்து மீண்ட ஜெயப்பிரகாஷ் இவ்விருவரிடையே இணக்கம் ஏற்படுத்த முயன்றார். ஆனால், பலன் கிட்டவில்லை. அதன்பிறகு (1942) வெள்ளையனே வெளியேறு போராட்டத்தை காந்தி துவக்கினார். நேதாஜி காங்கிரசிலிருந்து முற்றிலும் வெளியேறி தனி புரட்சிப்பாதை அமைத்தது தனி வரலாறு.

இதனிடையே ஜெயப்பிரகாஷ் கைது செய்யப்பட்டு மும்பை, ஆர்தர் சாலை சிறையில் அடைக்கப்பட்டார். பிறகு தில்லி சிறைக்கு மாற்றப்பட்டார். அங்கு ஆயுதப் போராட்டத்துக்கு அறைகூவல் விடுக்கும் கடிதங்களுடன் அவர் கைது செய்யப்பட்டார். அவர் மீது, ஆயுதப்போருக்கு மக்களைத் தூண்டுவதாக குற்றம் சுமத்தப்பட்டது. இது குறித்து கருத்து தெரிவித்த மகாத்மா காந்தி, ”ஆயுதப் போருக்கு இந்தியத் தலைவர் ஒருவர் ஆயத்தமாகிறார் என்றால், அதற்கு ஆங்கிலேய அரசின் கீழ்த்தரமான அடக்குமுறை  ஆட்சியே காரணம்” என்றார்.

பிறகு காந்தி அறிவித்த ‘வெள்ளையனே வெளியேறு’ போராட்டத்தில் காங்கிரஸ் சோஷலிசக் கட்சி பெரும்பங்கு வகித்தது. ஹசாரிபாக் சிறையில் அடைக்கப்பட்ட ஜெயப்பிரகாஷ் நாராயணன், அங்கிருந்து 5  தோழர்களுடன் சிறைச்சுவரை சுரண்டி ஓட்டையிட்டுத் தப்பினார். அது நாடு முழுவதும் பெரும் பரபரப்பை ஏற்படுத்தியது. பிறகு நேபாளம் சென்ற ஜெயப்பிரகாஷர், ‘ஆசாத் தாஸ்தா’ எனப்படும் விடுதைப்படையைத் திரட்ட முயன்றார். எனினும் ரயிலில் பஞ்சாப் செல்லும்போது 1943, செப்டம்பரில் மீண்டும் கைது செய்யப்பட்டார். டிசம்பரில் இவர் ‘அதிமுக்கியமான அரசாங்கக்  கைதி’ என்று அறிவிக்கப்பட்டார்.

லாகூர் சிறையில் அடைக்கப்பட்ட ஜெயப்பிரகாஷரை ஆங்கிலேய அரசு கடுமையான சித்ரவதைக்கு உட்படுத்தியது.  அவரை விடுதலை செய்ய வேண்டும் என்ற கோரிக்கை நாடு முழுவதும் வலுப்பெற்று வந்தது. இதன் விளைவாக 1945, ஜனவரியில்  16  மாதங்கள் கழிந்த நிலையில் ஜெயப்பிரகாஷர் ஆக்ரா சிறைக்கு மாற்றப்பட்டார்.

விடுதலைப்போரின் இறுதிக் கட்டத்தில் நாடே கொந்தளித்திருந்த காலம் அது. அரசுடன் பேச்சு நடத்த வேண்டுமானால் சிறையிலுள்ள ராம் மனோகர் லோகியாவையும் ஜெயப்பிரகாஷரையும் அரசு உடனடியாக விடுவிக்க வேண்டும் என்று மகாத்மா காந்தி நிபந்தனையிட்டார். அதன்படி இருவரும் 1946, ஏப்ரலில் விடுதலை செய்யப்பட்டனர். அவர்களது விடுதலையை நாடே கொண்டாடியது. ‘இந்திய  இளைஞர் இதயங்களின் மன்னன்’ என்று ஜெயப்பிரகாஷ் புகழப்பட்டார்.

கட்டமைப்புப் பணியில் ஈடுபாடு:

அதன்பிறகு காங்கிரஸ் கட்சிக்குள் இருந்த சுயநலமிகளால் சோஷலிச கட்சியினர் புறக்கணிக்கப்பட்டனர். தேசப்பிரிவினை கட்டாயமானது என்றே சோஷலிசக் கட்சியினர் கருதினர். இதுபோன்ற கருத்து வேற்றுமைகளால் காங்கிரஸ் தலைமையிலான விடுதலைப் போராட்ட  மைய நீரோட்டத்திலிருந்து காங்கிரஸ் சோஷலிசக் கட்சியினர் விலகினர். பிற்பாடு தேசம் பிரிவினை செய்யப்பட்டபோது (1947)  நிகழ்ந்த சோகங்கள் சோஷலிசக் கட்சியினரையே அதிரவைத்தன.

நாடு சுதந்திரம் பெற்ற பிறகு, ஆட்சி அதிகாரத்தில் நாட்டமில்லாத சோஷலிச கட்சியினர் தனியே எதிர்க்கட்சியாக இயங்கினர். அவர்கள் ஒருங்கிணைத்து ‘பிரஜா சோஷலிஸ்ட்’  கட்சியைத் துவக்கினர். காந்தியின் மறைவுக்குப் பின் ஜவஹர்லால் நேரு முன்னெடுத்த தொழில்மயமாக்க  அடிப்படையிலான சோஷலிசக் கனவினை  ஜெயப்பிரகாஷால் ஏற்க முடியவில்லை. சுதந்திர இந்தியாவில் நேரு தலைமையிலான காங்கிரஸ் கட்சிக்கு கடிவாளமாக சோஷலிஸ்ட்கள் செயல்பட்டனர்.

1954 -ல் ஆச்சார்யா வினோபா பாவே துவங்கிய சர்வோதய இயக்கத்துக்கும் பூதான  இயக்கத்துக்கும்  ஆதரவளிப்பதாக அறிவித்த ஜெயப்பிரகாஷர்,  ஹசாரிபாகில் அதற்கென ஓர்  ஆசிரமத்தை நிறுவினார். ”கிராமங்களை  முன்னேற்றுவதே  தனது நோக்கம்” என்று அவர் அறிவித்தார். இந்நிலையில், பிரஜா சோஷலிஸ்ட் கட்சியுடன்  சித்தாந்தம் தொடர்பான  கருத்து வேறுபாடுகளால் 1957 -ல்   அக்கட்சியிலிருந்து ஜெயப்பிரகாஷர் விலகினார். அதன்பிறகு நேரடி  அரசியலில் ஆர்வம் குறைந்த அவர் சர்வோதயப் பணிகளில் ஈடுபட்டார்.

1964 -ல் ஜம்மு காஷ்மீர் மாநிலத்துக்கு சுயாட்சி தொடர்பாக இவர் ஹிந்துஸ்தான் டைம்ஸ் பத்திரிகையில் எழுதிய கட்டுரை அரசியல் அரங்கில் புயலைக் கிளப்பியது. இதற்கு கடும் எதிர்ப்பு கிளம்பியபோதும் தனது கருத்தை அவர் மாற்றிக்கொள்ளவில்லை.

முழுப்புரட்சியும் நெருக்கடி நிலையும்:

1970 -களில் பிகாரில் தீவிர அரசியலுக்கு ஜெயப்பிரகாஷர் மீண்டும் திரும்பினார். அம்மாநிலத்தில் நிலவிய ஊழலுக்கு எதிராகவும், மக்களின் அடிப்படை உரிமைகளைக் காக்கவும், தார்க்குண்டே உடன் இணைந்து முழுப் புரட்சி இயக்கத்தைத் துவக்கினார். இந்த இயக்கம் மாணவர்களின் போராட்டமாக உருவெடுத்து இந்திய அரசியலில் மாபெரும் மாற்றத்தை ஏற்படுத்தியது. இன்றுள்ள பிரதானமான அரசியல் தலைவர்கள் பலர் (முலாயம் சிங்,  லாலு,  நரேந்திர மோடி, நிதிஷ் குமார்  உள்பட பலர்)  அந்தக் காலத்ததில் வார்க்கப்பட்டவர்களே.

முழுப்புரட்சி இயக்கத்துக்காக,  ஜனநாயகம் வேண்டும் குடிமக்கள்  (1974), மக்கள் குடியுரிமைகளுக்கான  மக்கள் கூட்டமைப்பு (1976) என்ற அரசு சாரா அமைப்புகளைத் தோற்றுவித்தார்.

அதே காலகட்டத்தில், தனது பதவிக்கு வந்த ஆபத்திலிருந்து தற்காத்துக்கொள்ள   முயன்ற அன்றைய பிரதமர் இந்திரா காந்தியால் நாட்டின் (25.06.1975) மீது நெருக்கடி நிலை (Emergency) ஏவப்பட்டது. பெரும்பாலான எதிர்க்கட்சித் தலைவர்கள் கைது செய்யப்பட்டு சிறையில் தள்ளப்பட்ட நிலையில், ஜெயப்பிரகாஷரும் கைதானார். சண்டிகார் சிறையில் தனிமைச்சிறையில் அடைக்கப்பட்ட அவர் சிறுநீரக பாதிப்புக்கு ஆளானார். நாடு முழுவதும் கொந்தளித்த  நிலையில், அதே ஆண்டு நவம்பரில் ஜெயப்பிரகாஷர் விடுதலை ஆனார்.

நெருக்கடி நிலைக்கு எதிரான போராட்டம் குறித்து மட்டுமே தனி ஒரு அத்தியாயம் எழுதப்பட வேண்டும். நாடு முழுவதும் ஒடுக்கப்பட்ட எதிர்க்கட்சிகளை ஒன்று திரட்டுவதில் ஜெயப்பிரகாஷரின் பங்கு அளப்பரியது. பல்வேறு சித்தாந்த வேறுபாடுகள் கொண்ட பிரஜா சோஷலிஸ்ட், லோக்தளம், பழைய காங்கிரஸ், சுதந்திரா, பாரதீய ஜனசங்கம் உள்ளிட்ட இடதுசாரிகள் அல்லாத கட்சிகளை இந்திரா காந்தியின் அடுக்குமுறை  ஆட்சிக்கு எதிராக ஒன்றுபடுத்தினார் ஜெயப்பிரகாஷர். அதன் விளைவாக ஜனதா கட்சி மலர்ந்தது. நெருக்கடி நிலைக்கு எதிராக நாடு முழுவதும் ஆர்.எஸ்.எஸ். அமைப்பு நடத்திய தலைமறைவுப் போராட்டமும் ஜெயப்பிரகாஷர் ஆசியுடன் நடைபெற்றது.

நெருக்கடி நிலைக்கு எதிரான மக்கள் போராட்டங்கள், உலக நாடுகளின் எதிர்ப்புகளால் மிரண்ட இந்திரா காந்தி தேர்தல் நடத்துவதாக அறிவித்தார். அந்தத் தேர்தல் தான் ஜனநாயகத்தை நாட்டுக்கு மீட்டுத் தந்த தேர்தல். நெருக்கடி நிலைக் காலத்திலேயே எதிர்க்கட்சிகளை ஒன்றுபடுத்திய ஜெயப்பிரகாஷர், இந்திரா காந்தியின் அடக்குமுறை அரசியலுக்கு சவாலானார்.

இந்தத் தேர்தலில் ஜெயப்பிரகாஷர் வகுத்த வியூகம் வென்றது. இந்திரா காந்தி தோல்வியுற்றார்; ஜனநாயகம் மீட்கப்பட்டது; ஜனதா கட்சியின் மொரார்ஜி தேசாய் பிரதமர் (24.03.1977) ஆனார். அதன் பிறகு ஜனதா கட்சிக்குள் நிலவிய குழப்பங்கள் ஜெயப்பிரகாஷருக்கு மனவேதனை அளித்தன. அவரது உடல்நலமும் குன்றிவந்தது.

ஆட்சியை மாற்றியபோதும் பதவியை நாடாத அந்த உத்தமர், வாழ்நாள் முழுவதும் எளிய மக்களின் வாழ்க்கை முன்னேறுவது குறித்து சிந்தித்த அந்த தவயோகி,  தனது  ஒப்பற்ற தலைமையால் இந்திய ஜனநாயகத்தை மீட்ட அந்த மாவீரர், நாட்டுநலனே  உயிர்மூச்செனக் கொண்ட  அந்த லோக்நாயகர்,  உடல்நலக்குறைவால் 1979, அக். 8-ல் மண்ணுலகை விட்டு மறைந்தார். அவருக்கு பாரத நாட்டின் உயரிய விருதான ‘பாரத ரத்னா’ 1998 -ல் வழங்கப்பட்டது.

ஜெயப்பிரகாஷ் நாராயணன் ‘இந்திய  மனங்களின் மனசாட்சி’ என்று வர்ணிக்கப்படுகிறார்.

அவர் ஒருபோதும் அதிகார அரசியலை நாடவில்லை. 1977-ல் அதிகாரவர்க்கமே அவர் முன் மண்டியிட்டபோதும், அவர் ஒரு சித்தராக, தபஸ்வியாக வாழ்ந்து மறைந்தார். அவரது வாழ்க்கை நமக்கு என்றும் வற்றாத ஆற்றலை வழங்கும் ஜீவநதியாகும்.

நாட்டில் ஊழல் மலிந்த இன்றைய சூழலில், ஜே.பி. குறித்த நினைவுகளே நமக்கு ஒரே நம்பிக்கையூற்றாகும்.

மீள்பதிவு: தேசமே தெய்வம்

.