Tag Archives: பொது

’கழனி’ மின்னிதழுக்கு வாழ்த்து!

1 Jul

 

பல்லடத்தில் இயங்கும் ’ழ’கரம் இலக்கிய அமைப்பு சார்பில்,

விளம்பி வருடம், ஆனித் திங்கள் 17ம் நாள் (01.07.2018) ஞாயிற்றுக்கிழமை

சகோதரர் திரு. சு.அ.ஹரிஹரனை ஆசிரியராகக் கொண்டு வெளிவந்துள்ள

’கழனி’ மின்னிதழுக்கு எனது வாழ்த்துக் கவி இது…

 

பைந்தமிழ் உழவர்களின் கழனி வாழ்க!

Continue reading

Advertisements

‘திடக்கழிவு மேலாண்மை’ – நாமகரணம் தீர்வாகுமா?

22 May

குப்பை இல்லாத நகரத்தைப் பார்ப்பது ஊழலற்ற அரசியல்வாதியைப் பார்ப்பது போலாகிவிட்டது. நகரங்கள் என்றில்லை, கிராமங்களிலும் கூட இப்போது திடக்கழிவு மேலாண்மை மிகவும் மோசமான நிலையிலேயே உள்ளது. இதற்கு உள்ளாட்சி அமைப்புகளின் பொறுப்பின்மையே காரணம் எனில் மிகையில்லை.

மனித உடலே தினசரி தன்னிடம் சேரும் அசுத்தத்தை வெளியேற்றிக்கொண்டு தான் உயிர் வாழ்கிறது. அவ்வாறே நமது வீடுகளையும் சுற்றுப்புறத்தையும் சுத்தமாகப் பராமரிக்க வேண்டியது அவசியமாகிறது. தினசரி வீட்டைப் பெருக்கி குப்பைகளை அகற்றாத இல்லத்தில் திருமகள் வாசம் செய்ய மாட்டாள் என்ற நம்பிக்கையும் நம்மிடம் உண்டு.

அதேசமயம், நமது வீடு மட்டும் சுத்தமானால் போதும், தெருவும் ஊரும் எப்படிப் போனால் என்ன என்ற அலட்சிய மனப்பான்மை பலரிடமும் உள்ளது. அதன் விளைவையே தெருக்களிலும் முச்சந்திகளிலும் குப்பை மலைகளாக நாம் காண்கிறோம். அவற்றை மூக்கைப் பொத்தியபடி, மறுபுறம் திரும்பியபடி வேகமாகக் கடக்கிறோம்.

இந்தக் குப்பைகளைக் கிளறியபடி வலம் வரும் பன்றிகளும், நாய்களும், கோழிகளும் சுகாதாரக் கேட்டை அதிகப்படுத்துகின்றன. இதுகுறித்து மக்களுக்கும் கவலையில்லை; மக்களால் தேர்வு செய்யப்பட்டு உள்ளாட்சிப் பதவிகளில் அமர்ந்திருப்போருக்கும் கவலையில்லை.

குப்பைகளை அகற்றுவதற்கு ‘திடக்கழிவு மேலாண்மை’ என்ற புதிய நாமம் சூட்டியது மட்டுமே நமது அரசுகளின் சிறப்பு. ஒவ்வொரு உள்ளாட்சியிலும் திடக்கழிவுகளைக் குவிக்க தனியிடம் ஏற்பாடு செய்வதற்குள் நிர்வாகங்களின் விழி பிதுங்கி விடுகிறது. இதற்கு அதனருகே குடியிருப்போர் எதிர்ப்பு தெரிவிப்பது எல்லா ஊர்களிலுமே காட்சியாகி வருகிறது.

இந்தக் குப்பையை உரமாக்க பல லட்சம் செலவில் திட்டங்கள் தீட்டப்படுகின்றன. ஆனால் எந்த இடத்திலும் குப்பைகள் உயிர் உரமாக்கப்பட்டு வெற்றிகரமாக விற்பனையானதாக செய்திகள் இல்லை.

குப்பைகளில் மறுசுழற்சிக்கு உரியவற்றைத் தரம் பிரித்துப் பயன்படுத்துவதும் திடக்கழிவு மேலாண்மையில் ஓர் அம்சம். நிதர்சனத்திலோ, மட்க இயலாத குப்பைகளைத் தீவைத்து எரிப்பதே நிகழ்வாக இருக்கிறது. அந்தப் புகைக்கு அஞ்சியே அதன் அருகிலுள்ளோர் எதிர்ப்பு தெரிவிக்கின்றனர்.

இந்நிலையில் வீதிதோறும் குப்பை சேகரிக்கும் ஏற்பாடும் பலவீனமாக உள்ளது. இதனால், ஒவ்வொரு வீட்டிலிருந்தும் வெளியேறும் குப்பை தெருவை நாறடிக்கிறது. குப்பை சேகரிப்பதற்கு உள்ளாட்சிகளில் இருந்த பணியாளர் எண்ணிக்கையும் சிறுகச் சிறுகக் குறைந்து வருகிறது.

உதாரணமாக, திருப்பூர் மாநகராட்சியில் தோராயமாக இருக்க வேண்டிய தூய்மைப் பணியாளர்களின் எண்ணிக்கை: 3,000. ஆனால் இருப்பவர்களோ 1,200 பேர். கிட்டத்தட்ட மலைக்கும் மடுவுக்கும் உள்ள வேறுபாடு. இந்த எண்ணிக்கையிலுள்ள பணியாளர்களைக் கொண்டு மாநகரைத் தூய்மையாகப் பராமரிப்பது எப்படி?

கோவை மாநகராட்சியில் சுகாதார ஆய்வாளர்கள் 72 பேர் இருக்க வேண்டும். ஆனால்  ‘மருந்துக்கும்கூட’ சுகாதார ஆய்வாளரே இல்லை. இந்தப் பணியை தற்போது மேற்கொள்பவர்கள், இதற்கு அடுத்தநிலையில் உள்ள மேற்பார்வையாளர்கள் தான். எனில் மேற்பார்வையாளர்களின் பணியை யார் மேற்கொள்வது?

இதேபோன்ற நிலைதான் பெரும்பாலான உள்ளாட்சிகளில் காணப்படுகிறது. புதிய பணியாளர் நியமனம் பல இடங்களில் நிறுத்தப்பட்டுவிட்டது. இருக்கும் பணியாளர்கள் ஓய்வு பெற்றால் அந்த இடங்கள் காலியாகவே விடப்படுகின்றன. இதன்மூலமாக, செலவினத்தைக் குறைப்பதாக உள்ளாட்சிகளும் அரசும் கருதுவதாகத் தெரிகிறது.

மாறாக, குறைந்த ஒப்பந்தக் கூலியுடன், குப்பை சேகரிக்கும் பணிகளை மகளிர் சுயஉதவிக் குழுக்களிடம் ஒப்படைப்பதும் தொடர்ந்து நடக்கிறது. குறைந்தபட்சக் கூலி, தொழில் நிரந்தரமின்மை, பணிப் பாதுகாப்பின்மை போன்ற காரணிகளால், அவர்களால் இப்பணியில் முழு ஈடுபாட்டுடன் பணிபுரிய முடிவதில்லை. இதிலும் ஊழல் தலைவிரித்தாடுகிறது.

சுகாதாரப் பணியாளர்கள் முடங்கினால் ஊரின் சுகாதாரம் கேள்விக்குறி ஆகிவிடும். எது எதற்கோ கோடிக் கணக்கில் செலவு செய்யும் நமது அரசுகள், நாட்டின் சுகாதாரம் காக்கும் பணியில் தங்கள் உடல்நலத்தைப் பணயம் வைத்துப் பணி புரியும் தொழிலாளர்களுக்கு ஊதியம் அளித்தால் குறைந்தா போய்விடும்?

அரசு ஊழியர்களுக்கு ஆண்டுக்கு பல முறை ஊதிய உயர்வு வழங்கும் அரசுகள், நமது அடிப்படை சுகாதாரத்தைக் காக்கும் பணியாளரின் வாழ்க்கை நிலை குறித்து கவலைப்படாமல் இருப்பது முறையல்ல. பிற அரசுத் துறைப் பணியாளர்களுடன் ஒப்பிடுகையில், இவர்களது ஊதியம் மிகக் குறைவாகவே இருக்கும்.

நகர சுத்தித் தொழிலாளர்கள் தேர்தல் பணியாளர்களாக இருக்கப் போவதில்லை என்பதால், அவர்களது முக்கியத்துவம் இல்லாது போய்விடாது. இதை அரசு உணர்வது அவசியம். திடக்கழிவு மேலாண்மையை திறம்படச் செய்வது எப்படி என்பதற்கான அணுகுமுறைகளை வகுப்பதும் அதைவிட அவசியம்.

மீள்பதிவு: குழலும்யாழும் (22.03.2012)

.

சட்டத்தின் காவலர்கள் அடித்துக் கொள்ளலாமா?

20 May

‘சட்டம் ஓர் இருட்டறை; அதில் வக்கீலின் வாதம் ஒரு விளக்கு’ என்பார் அறிஞர் அண்ணா. சட்டம் கூறும் விதிமுறைகள் அனைவருக்கும் புரியாது என்பதால்தான், நீதிமன்றங்களில் வழக்குரைஞர்கள் வாதிகள் சார்பாக வாதாடுகிறார்கள். வாதிகளை அவர்களே சட்ட நுணுக்கங்களைக் கூறி நெறிப்படுத்துகிறார்கள்.

சட்டம் என்பது நம்மைக் காக்க நாமே வகுத்துக் கொண்டது. சமூகக் கட்டுப்பாடுகளுக்கும், குற்றங்களைத் தடுப்பதற்கும் சட்டங்கள் இன்றியமையாதவை. அதேசமயம், சட்டத்தை நடைமுறைப்படுத்த ஒரு நிர்வாக நடைமுறை தேவையாக இருக்கிறது. அதற்காகவே காவல்துறை உருவாக்கப்பட்டுள்ளது.

சட்டத்தை யார் மீறினாலும் அதைக் கட்டுப்படுத்துவது காவல்துறையின் கடமை. சமூக ஒழுங்கிற்குச் சவால்விடும் குற்றங்களைத் தடுப்பதும், குற்றம் நிகழும் தருணங்களில் அதற்குக் காரணமானவர்களைக் கண்டறிந்து தண்டனை பெற்றுத் தருவதும் காவல்துறையின் பணிகள்.

ஆக, வழக்குரைஞர்களும் காவல்துறையும் சட்டம் என்ற நாணயத்தின் இரு பக்கங்களாகவே உள்ளனர் எனில் மிகையில்லை. இந்த நாணயத்தின் எந்த ஒரு பக்கம் அரிக்கப்பட்டாலும் நாணயம் செல்லாது போய்விடும்.

இந்த இரு தரப்பினரும் சுமுகமாக இணைந்து பணியாற்றினால்தான் சட்டத்தின் ஆட்சி நடைமுறைக்கு வரும். ஆனால், சமீபகாலமாக நடைபெறும் இந்த இரு தரப்பினரிடையிலான மோதல்கள், சட்டத்தின் மாட்சிமைக்கே சவால் விடுபவையாக மாறி வருகின்றன.

கடந்த 2011, அக். 7-ல், கோவை அருகே உள்ள துடியலூர் காவல்நிலையத்தில் தனது வாதிக்காக விசாரிக்கச் சென்ற வழக்குரைஞர் ஆனந்தீஸ்வரன் காவல்துறையினரால் கை முறியும் அளவுக்கு கடுமையாகத் தாக்கப்பட்டார். நீதிமன்றத்தில் விசாரிக்கப்பட வேண்டிய நிலஉரிமை தொடர்பான வழக்கை “கட்டப் பஞ்சாயத்து’ செய்ய காவல்துறையினர் முயன்றதே இப்பிரச்னைக்கு அடிப்படைக் காரணம்.

எனினும், இந்த மோதலுக்கு வழக்குரைஞரின் ஆத்திரமூட்டும் செயல்பாடும் காரணமாக இருந்ததாக, காவல்துறையினர் குற்றம் சாட்டினர். இதையடுத்து, காவல்நிலையத்தில் வழக்குரைஞர் மீது தாக்குதல் நடத்திய உதவி ஆய்வாளரும் காவலர்கள் நால்வரும் பணியிடை நீக்கம் செய்யப்பட்டனர்.

இந்நிலையில், மேற்படி காவல்துறையினர் மீது கடுமையான சட்டப் பிரிவுகளில்  நடவடிக்கை எடுக்க வலியுறுத்தி, கோவை மாவட்ட வழக்குரைஞர்கள் தொடர் போராட்டங்களை நடத்தி வருகின்றனர். இவ்வாறு கோர வழக்குரைஞர்களுக்கு உரிமை உள்ளது எவ்வளவு உண்மையோ, அதேபோல, தங்கள் போராட்டத்தை நாகரிகமாக நடத்த வேண்டிய கடமையும் அவர்களுக்கு உள்ளது.

ஆனால், கோவையில் நடந்துள்ள நிகழ்வுகள் வருத்தம் அளிப்பதாக உள்ளன. தங்கள் கோரிக்கையை முன்னிறுத்தி கோவை மாவட்ட காவல் கண்காணிப்பாளர் அலுவலகத்தை இரு வாரகாலம் தொடர் முற்றுகையிட்டு வழக்கறிஞர்கள் போராடினர். தவிர தங்கள் நீதிமன்றப் பணிகளையும் தொடர்ந்து புறக்கணித்து வருகின்றனர். இதனால் வழக்குகளில் தொடர்புடையவர்கள் கடுமையாக பாதிக்கப்பட்டனர்.

ஒரு போராட்ட நாளில் காவல் கண்காணிப்பாளர் அறைக்குள் வழக்குரைஞர்கள் அத்துமீறி நுழைய முயன்றதும், அப்போது தள்ளுமுள்ளு ஏற்பட்டதும், கண்டிப்பாகத் தவிர்த்திருக்கப்பட வேண்டும். இந்த களேபரத்தில் மாவட்ட காவல் கண்காணிப்பாளர் அறையை ஒருநாள் பூட்டிவைக்க நேர்ந்தது.

இதைவிட மோசமான நிகழ்வு, எதிர்கால வழக்குரைஞர்களான சட்டக் கல்லூரி மாணவர்களின் நடத்தை. துடியலூர் காவல்நிலையத்தை முற்றுகையிட்ட கோவை சட்டக் கல்லூரி மாணவர்கள் தாங்கள் கைது செய்யப்பட்டபோது, காவல்துறையினரின் வாகனத்தை உடைத்து நொறுக்கினர். இதுதான் சட்டத்தை இவர்கள் காப்பாற்றப் போகும் லட்சணமா?

இதுபோன்ற சம்பவங்கள் பல பகுதிகளில் அடிக்கடி நிகழ்ந்து வருகின்றன. 2008, செப். 12-ல் சென்னை உயர்நீதி மன்ற வளாகத்தில் சட்டக் கல்லூரி மாணவர்கள் இரு பிரிவாக மோதிக் கொண்டதையும், தங்களுக்குள் கொலைவெறித் தாக்குதல் நடத்திக் கொண்டதையும் யாரும் மறக்க முடியாது. அப்போது, நீதிமன்ற வளாகத்திற்குள் நுழையத் தயங்கி, காவல்துறையினர் வேடிக்கை பார்த்த அவலமும் நடந்தேறியது.

அதே காவல்துறையினர், அதே சென்னை உயர்நீதி மன்றத்தில், 2009 பிப். 19-ல் வழக்குரைஞர்களுடன் மோதியபோது, துரத்தித் துரத்தி தாக்குதல் நடத்தியதும், வழக்குரைஞர்களால் நீதிமன்ற வளாக காவல்நிலையம் எரிக்கப்பட்டதும், தமிழக வரலாற்றில் கறை படிந்த பக்கமாக பதிவாகி இருக்கின்றன.

ஒரே நாணயத்தின் இரு பக்கங்கள் இவ்வாறு மோதிக் கொள்ளலாமா? சட்டத்தைக் காக்க வேண்டியவர்களே, அதை மதிக்காவிட்டால், பிறகு சட்டத்தை யார் மதிப்பார்கள்? இதைத் தடுக்க வேண்டிய நீதிபதிகளும் அரசும் வேடிக்கை பார்க்கலாமா?

இந்த இரு தரப்பிடையிலான மோதலுக்கு, பரஸ்பர நல்லுணர்வு இல்லாததே காரணமாக உள்ளது. இருவரில் யார் பெரியவர் என்ற ‘ஈகோ’ மோதலும் பிரச்னையை வளர்க்கிறது. இதற்கு என்னதான் தீர்வு? இரு தரப்பிலும் நடுநிலையானவர்கள் ஒருங்கே அமர்ந்து விவாதிக்க வேண்டிய தருணம் இது.

காவல்துறையினரும் நீதித்துறையினரும் உரசிக்கொள்ளும் நேரங்களில் சமரசப்படுத்தத் தேவையான ஒரு வியூகத்தை அரசு வகுக்க வேண்டியதும் காலத்தின் கட்டாயமாகி இருக்கிறது. சட்ட விதிமுறைகளை காவல்துறையினருக்கு தெளிவாகச் சொல்லித் தர வேண்டிய கடமையும் அரசுக்கு உண்டு.

அமைதியை நிலைநாட்டுவதில் அரசுக்கு உள்ள பங்கைவிட காவலர்களுக்கும் வழக்குரைஞர்களுக்குமே அதிகமான பொறுப்பு உள்ளது. ஏனெனில், வீண் பிடிவாதமும் அகந்தையால் மோதிக் கொள்வதும் இரு தரப்புக்கும் என்றுமே பெருமை சேர்க்காது.

மீள்பதிவு: குழலும்யாழும் (07.09.2011)

.

நாற்றங்காலில் அழுகல் நாட்டிற்கு நல்லதல்ல…

9 Apr

“வேலியே பயிரை மேய்ந்தால் விளைவது எப்படி?’ என்ற பழமொழியைக் கேட்டிருப்போம். சமுதாயத்தைக் காக்க வேண்டிய ஆட்சியாளர்கள் தடம்புரளும்போது அடிக்கடி பயன்படுத்தப்படும் இதே பழமொழியை, சட்டம் காக்கும் கடமையைக் கண்ணாகக் கொண்ட கல்லூரி மாணவர்களுக்கும் அடிக்கடி நினைவுபடுத்த வேண்டி இருப்பது கவலை அளிக்கிறது.

விடுதலைப் போராட்டக் காலத்தில் பல தலைவர்கள் வழக்கறிஞர்களாகவே இருந்தார்கள். மகாதேவ கோவிந்த ரானடே, பாலகங்காதர திலகர், சித்தரஞ்சன் தாஸ், வ.உ.சி, கோபாலகிருஷ்ண கோகலே, மகாத்மா காந்தி, முகமது அலி ஜின்னா, அம்பேத்கர், ராஜாஜி,… என அவர்களின் பட்டியல் நீளும். சட்டத்துறை தேசத்தின் மனசாட்சியாக விளங்கிய காலகட்டம் அது. தனது பிராபல்யமான தொழிலை நாட்டு விடுதலைப் போராட்டத்திற்காக அர்ப்பணித்தவர்கள் நமது அரும்பெரும் தலைவர்கள்.

அதே துறையின் நாற்றங்காலில் இப்போது நேரிட்டிருக்கும் அழுகல்நோய், நாட்டிற்கு அபாய எச்சரிக்கையாகவே உள்ளது. எதிர்கால சட்டமேதைகளையும் நீதிபதிகளையும் உருவாக்கும் களமான சட்டக் கல்லூரிகள், சமீபகாலமாக ஜாதிமோதல்களின் நிலைக்களனாகவும், வன்முறையாளர்களின் புகலிடமாகவும் மாறி வருகின்றன. அண்மையில் (மார்ச் 11) கோவை சட்டக் கல்லூரியில் நமது தேசியக்கொடியை எரித்த சட்டக் கல்லூரி மாணவர்கள் வெளிப்படுத்துவது இதனையே.

கோவை சட்டக் கல்லூரியில் பெண் பேராசிரியர் ஒருவரை பதவிநீக்கம் செய்ய வலியுறுத்தி மாணவர்களில் ஒரு பிரிவினர் சுமார் 20 நாட்களாக உள்ளிருப்புப் போராட்டம் நடத்தி வருகின்றனர். இதுபோன்ற போராட்டத்தை வேறு எந்தக் கல்லூரியிலும் நடத்துவது சாத்தியமில்லை என்பது அனைவரும் அறிந்ததுதான். பொதுவாகவே, சட்டக் கல்லூரி மாணவர்களுக்கு சட்டத்தை மீறும் முன்னுரிமை இருப்பதாக நம்பப்படுகிறது.

சட்ட மாணவர்களால் குற்றம் சாட்டப்படுபவர், மாவட்ட குடும்பநல நீதிபதியாகவும் அரசு வழக்கறிஞராகவும் பல்லாண்டுகள் பணியாற்றியவர். மாணவர்களின் அதிருப்தியை அவர் எப்படி சம்பாதித்தார், யார் மீது தவறு என்ற கேள்விகள் இப்போது அநாவசியம் ஆகிவிட்டன. பேராசிரியர் மீதான வெறுப்பை தேசியக்கொடி மீது மாணவர்கள் காட்டியபோதே அவர்களது நியாயம் செத்துவிட்டது.

தற்போது தேசியக்கொடியை எரித்த குற்றத்திற்காக 76 மாணவர்கள் மீது காவல்துறை வழக்கு பதிவு செய்துள்ளது; ஆயினும் எந்த நடவடிக்கையும் எடுக்கப்படவில்லை. இதே குற்றத்தை சாமானியர் யாராவது செய்திருந்தால், பிணையில் வெளிவர இயலாதபடி அவர் சிறைக்குள் தள்ளப்பட்டிருப்பார்.

தேசியக்கொடியை எரித்த மாணவர்கள் அந்தக் குற்றத்தை காவல்துறையினர் முன்னிலையில்தான் அரங்கேற்றினார்கள் என்பதிலிருந்தே, சட்ட மாணவர்களைப் பொருத்த வரை சட்டம் வெறும் பொம்மைதான் என்பது உறுதியாகிறது. இதன்மூலம், தங்கள் போராட்டத்திற்கான அறத்தையும் அவர்கள் இழந்திருக்கிறார்கள்.

கோவை சட்டக் கல்லூரியில் மோதல்கள் நிகழ்வது புதிதல்ல. ஜாதிரீதியான மோதல்கள், பிற கல்லூரி மாணவர்களுடன் மோதல்கள், பொதுமக்களுடன் மோதல்கள் என, பல்வேறு தகராறுகளில் கோவை சட்டக் கல்லூரிக்கு முன்அனுபவம் உண்டு. எப்போதும், சர்ச்சைக்குரிய மாணவர்கள் மீது சட்ட நடவடிக்கைகள் எடுக்கப்படுவதில்லை. சட்டம் படிப்பவர்கள் என்பதே, சட்டத்தை மீறுவதற்கான துணிச்சலை அந்த மாணவர்களுக்கு அளிக்கிறது.

சென்னை அம்பேத்கர் சட்டக் கல்லூரியில் 2008, நவ. 12 ல் நிகழ்ந்த வன்முறை வெறியாட்டம் அனைவருக்கும் நினைவிருக்கும். அப்போதும், இதேபோன்ற முன்னுரிமைகளுடன், சட்டத் துணிச்சலுடன் தான் வன்முறை அரங்கேறியது. அந்தச் சம்பவம் தொடர்பாக தமிழக அரசு விளக்கம் அளிக்குமாறு உச்ச நீதிமன்றம் கடந்த பிப். 25ல் உத்தரவிட்டிருக்கிறது.

இத்தகைய அத்துமீறல்களுக்கு, அரசின் செயலற்ற தன்மையே காரணமாகிறது. இதேபோன்ற காட்சிகளை பல்வேறு சட்டக் கல்லூரிகளிலும் நாம் தொடர்ந்து கண்டு வருகிறோம். ஆனால், அரசு தனது பொறுப்பை உணர்வதில்லை. நாளைய சட்ட வல்லுநர்களும் எதிர்காலத் தலைவர்களும் படிக்க வேண்டிய வயதில் பாழாவது குறித்துச் சிந்திக்க வேண்டிய பொறுப்பு, கடமை தவறா நீதிபதிகள் மீதுதான் சுமையாக விழுந்திருக்கிறது.

விதைகள் நாற்றங்காலிலேயே அழுகிவிடுமானால் விளைச்சல் கிடைக்காது. இது அனைத்துத் துறைகளுக்கும் பொருந்தும். வழிதவறித் தடுமாறும் சட்டக் கல்லூரி மாணவர்களுக்கு, வ.உ.சி. போன்ற தியாகமயமான வழக்கறிஞரின் சரிதங்களை நினைவுபடுத்த வேண்டியது காலத்தின் கட்டாயம். சட்டத்தின் முன்பு அனைவரும் சமம் என்பதை உறுதிப்படுத்துவதும் அரசின் கடமை மட்டுமல்ல, நீதித்துறை முன்னவர்களின் கடமையும் கூட.

.

– இணையப் பிரசுரக் கட்டுரை (22.03.2011)

படம்: 2008, நவ. 12 ; சென்னை சட்டக் கல்லூரியில் நடந்த அராஜகம்.

.