Tag Archives: வாழ்க்கை

முதுமையிலும் தளரா செயல்வீரர்

14 Feb

திரு. ஜி.வீரப்பிரகாசம்

(1937- 2019 பிப். 14)

குடும்ப நண்பரும், பொறியாளருமான திரு.வீர.ராஜமாணிக்கத்தின் தந்தையார், திரு. ஜி.வீரப்பிரகாசம் (82) அவர்கள் இன்று காலை (14.02.2019) இறைவனடி சேர்ந்தார். காந்திய நெறியாளரான அவர், தமிழ்நாடு சர்வோதய சங்கத்தின் மாநிலத் தலைவராக 1994 முதல் 1997 வரை பதவி வகித்தவர். Continue reading

Advertisements

பாற்கடல்

31 Jan

புதிதாய்க் கட்டிய வீட்டில் இன்னும்

பால் காய்ச்சவில்லை.

அதற்குள்

மாடிப்படிக்கடியில்

நான்கு குட்டிகளுடன்

குடித்தனம் நடத்துகிறது

எங்கிருந்தோ வந்த பூனை.

தாயில்லாச் சமயம்

கோணிப்பையில் தூக்கிப் போட

நெருங்குகையில்

விரல்களை வேகமாய் நக்குகிறது

கண் திறவாக் குட்டி,

பாற்கடல் ஊற்றென எண்ணி!

வெறுமை

27 Dec

முன்பு போல இப்பொழுதெல்லாம் கவிதை எழுத முடியவில்லை.
ஏன்? என்ன காரணம்? எனது சோம்பலா, வேலைப்பளுவா, நேரமின்மையா, பொறுப்பு அதிகரித்ததாலா?
ஏன்? எது காரணம்?

நினைத்தவுடன் கவிதை எழுதும் வல்லமை எங்கு போனது? ஆசுகவித் திறன் அனைவருக்கும் கிட்டுவதில்லை. அதை வீணாக்கலாமா?
முன்பு கவிதைகள் என் நாட்குறிப்புகளாய் இருந்தது பழைய கனவு தானா? இனி கவிதை ஜனிக்காதா? மனம் தத்தளிக்கிறது; மறுகுகிறது; மயங்குகிறது. என்ன செய்யப் போகிறேன்? நிகழ்காலம் கேள்வி கேட்கிறது.

உருண்டு உருண்டு ஓடும் பந்து எங்காவது நின்றுதான் ஆக வேண்டும். ஆனால் கவிதையும் பந்தும் ஒன்றாகி விடுமா? உருண்டை உலகில் கவிதையே நிலையான சொத்து. ஆனால், மனம் காலியாக, வெறுமையாக, கவிதையற்று இருப்பது ஏன்?

வாழ்க்கை பொருளோடு விளங்க வேண்டுமானால், அதற்கு வரையறை இருந்தாக வேண்டும். வாழ்க்கை வாழப்பட்டதற்கு அடையாளம் ஏதாவது இருந்தாக வேண்டும். என்னைப் பொருத்தவரையில், இதுநாள் வரையில் அடையாளம் கவிதை தான். வரையறை தான் கிட்டாமல் இருந்தது. இப்பொழுது வரையறை கிட்டுகையில் அடையாளம் தடுமாறுகிறதே? இரண்டும் இணைந்த இணைகோடாய் வாழ்வு அமைய முடியாதா?

குளத்தில் நீர் இருந்தால் தான் அதன் சுற்றுப்புறம் பசுமையாய்ப் பரிமளிக்கும். மனதில் நிம்மதி குடி கொண்டிருக்கையில் கவிதைகள் பசுமையாய் வெளிவரும். ‘உள்ளத்தில் உற்சாகம் பொங்கி வழியும் சமயத்தில் எழுத எழுத எழுத்து வளரும்’ – இது கவி கண்ணதாசன் சொன்னது. என் மனதில் நிம்மதி இல்லையா? உற்சாகம் குன்றிவிட்டதா? கவிதை வரம் அளித்த கலைவாணி அது வரளவிட்டு விடுவாளா?

எனது இலட்சியங்கள், வாழ்க்கைமுறை, சுற்றுப்புறம் யாவும் பதிவுகளான முந்தைய கவிதைகள் சரித்திரம் அல்லவா? இனி அவை சங்கமிக்காதா?

வெறுமையை மனம் வெறுக்கிறது. உள்ள வறுமையை எண்ணி வாடுகிறது. இனியாவது இன்கவிதை பிரசவிக்குமா? இதயம் ஏங்குகிறது.

கவிதாவாணி, இது கவிஞனின் வாழ்வுப் பிரச்னை.
உன் கையில் கொடுத்து விட்டேன்.
இனி இது உன் பிரச்னை.

.

எழுதிய நாள்: 01.07.1995

***

குறிப்பு:

23 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு மீண்டும் ஒரு வெறுமை.

முன்பு போல இப்பொழுதெல்லாம் கவிதை எழுத முடியவில்லை.
ஏன்? என்ன காரணம்? எனது சோம்பலா, வேலைப்பளுவா, நேரமின்மையா, பொறுப்பு அதிகரித்ததாலா?
ஏன்? எது காரணம்?…

…………………………….

 

என்னவளின் அன்னை!

9 Dec

வை.பாக்கியலட்சுமி

வை.பாக்கியலட்சுமி

(தோற்றம்: 1940 ஜூன் 23- மறைவு: 2018 நவ. 24)

 

சரியாக மூன்று மாதங்களுக்கு முன்னர் அதிர்ச்சி அளிக்கும் அந்தத் தகவல் தெரிய வந்தது. எனது மாமியாரின் உடல்நிலை கடுமையாகப் பாதிக்கப்பட்டு, வயிற்று வலிக்காக கோவையில் உள்ள மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்பட்டார். திசுப் பரிசோதனையில், அவரது வயிற்றில் புற்றுக்கட்டி வளர்ந்திருப்பது தெரியவந்தது.

வேறு இரு மருத்துவமனைகளில் மறு ஆய்வு செய்தபோதும், புற்றுநோய் உறுதியானது. இதை அவரது இரு மகன்களும் மூன்று மகள்களும் சற்றும் எதிர்பார்க்கவில்லை. குணப்படுத்த முடியாத இறுதி நிலையை எட்டிவிட்டதாகவும், இதற்கான சிகிச்சை அளிக்கும் பின்விளைவுகளுடன்  ஒப்புநோக்கினால், சிகிச்சையை விட வலியில்லாமல் அவரைப் பார்த்துக் கொள்வதே நல்லது என்றும், மூன்று மருத்துவர்களும் கூறிவிட்டனர். இடி விழுந்தது போலானது.

ஆனால், இதை அவரிடமோ, தங்கள் அப்பாவிடமோ சொல்ல முடியாத நிலை. வேறெந்த உறவினருக்கும்கூட இத்தகவல் தெரியாது. எப்படியேனும் தகவல் பரவி அம்மாவின் காதுகளை எட்டிவிடக் கூடாது என்பதே ஐவரது கவனமும். அதனால், அவர் முன்னால் இயல்பாக இருப்பதுபோல நடித்தார்கள்; தனிமையில் கண்ணீர் வடித்தார்கள். அவரது மூன்றாவது மகள் ராதிகாவின் கணவன் என்ற முறையில் இதையெல்லாம் நான் சோகமான  சாட்சியாகப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். Continue reading