Tag Archives: விஜயபாரதம்

ராம மந்திரம் ஓது

25 Mar
 .
அலைகளை மீறி எழுந்தது பாலம்
அதுதான் ராமர் பாலம் – ஆணவ
அலைகளை மீறி எழுந்தது பாலம்
அதுதான் ராமர் பாலம்!
 .
சமுத்திர ராஜன் அகம்பாவத்தால்
சடுகுடு ஆடிய நேரம் – வீர
வில்லை வளைத்தான் தசரத ராமன்
வீழ்ந்தது அலைகளின் வேகம்!
 .
வணங்கிப் பணிந்து வருணன் விலக
வளர்ந்தது ராமர் பாலம் – மனம்
இணங்கி இணைந்த வானர சேனை
இசைத்தது துந்துபி மேளம்!

Continue reading

Advertisements

வேர்களின் தவம்

8 Mar

கண்ணுக்குத் தெரியாத இருப்பால்

மரத்தின் வேர்கள் மதிப்பிழந்து விடுவதில்லை.

பூமிக்குள் புதைந்திருப்பதால்

வேர்களுக்கு வருத்தமில்லை.

மண்ணுக்குள் மறைந்திருப்பதால்

மடிந்தும் போய்விடுவதில்லை.

உண்மையில்-

கம்பீரமான மரத்தின் இருப்பு

கண்ணுக்குத் தெரியாத

வேரில் இருக்கிறது. Continue reading

நதிநீர் முழுதும் நாட்டின் உடமை!

19 Feb

தலைக்காவிரி

(காவிரியின் சுயசரிதையும் அறிவுரையும்)

.

தட்சிண கங்கை என்பது நானே!

அட்சய பாத்திர அமுதும் நானே!

கன்னட நாட்டின் தலைக்காவிரியில்

என்னது அடிவேர் புறப்படுகிறது!

என்கரை எங்கும் லட்சுமி நடனம்!

என்னது மூலோர் அகத்திய முனிவர்!

பற்பல ஊர்கள், நற்பல நகரம்,

சிற்றெனக் கடந்து சீறிப் பாய்ந்தேன்!

.

செல்கிற பாதை எல்லாம் பசுமை

பல்கிட வளத்தைப் பெருக்கிடுகின்றேன்!

மண்ணைப் பொன்னாய் மாற்றியதாலே,

தண்ணீர் தானே எனக் கருதாமல்-

பொன்னி என்றே போற்றிடுகின்றீர்!

அன்னை என்றே அன்புடன் சொன்னீர்!

எல்லாம் அந்த ஈஸ்வரன் கிருபை!

வல்லான் அவனை வாழ்த்துகள் சேரும்!

.

பெண்களின் பருவம் மாறுதல் போலே,

என்னுடை நீரும் போக்குகள் மாறும்!

துள்ளிக் குதித்து, துந்துபி பாடி,

அள்ளித் தெளித்து அருவியுமாவேன்!

மெல்லப் பதிந்து நடந்திடு போதில்

எல்லை தெரியா ஏரிகள் ஆவேன்!

கண்ணாமூச்சி காட்டிடு வண்ணம்

நுண்ணிய நூலாய் மாறுவதுண்டு!

.

மடைகள் பலவும், அணைகள் பலவும்

தடைகள் செய்யத் தவழ்ந்திடுகின்றேன்!

யாத்திரைத் தலங்கள், ஈஸ்வரனுறைந்து

காத்தருள் செய்யும் ஆலயம் பலவும்

என்கரை தனிலே வீற்றிருப்பதனால்,

இன்னருள் வேண்டும் பற்பல மக்கள்

புண்ணிய நதியாய் வணங்கிடுகின்றார்!

எண்ணிய அனைத்தும் ஈடேறிடுக!

.

பாரத நாட்டின் பண்பாட்டைப் போல்

சீரிளம் அழகு சிலிர்த்திடப் பாய்வேன்!

இடையில் சிற்சில வாய்க்கால் ஆவேன்!

கடைசியில் வங்கக் கடலில் கரைவேன்!

பிறப்பது முதலாய், இறப்பது வரையில்

திறத்துடன் அமையும் மனிதரின் வாழ்க்கை-

என்பதுபோலே என்னது சரிதம்

என்பதைச் சொன்னேன்! என்கதை தொடரும்!

***

என்கதை இதுவே, என்னுயிர் மக்காள்!

நன்றொரு சொல்லை உம்மிடம் சொல்வேன்!

எல்லாச் சிறப்பும், எங்கும் அன்பும்,

நில்லாதொழியும் நிலை வரலாமா?

ஒருதாய் வயிற்ருப் பிள்ளைகளே என்

இருவிழிதானே குடகும் தமிழும்?

ஒருவிழி நோக, மறுவிழி காணும்

பிரிவைத் தரவா நதியென ஆனேன்?

.

வேண்டாம் துயரம்! சோதர மக்காள்!

வேண்டும் அன்பு,  ஒற்றுமை எண்ணம்!

புண்ணிய நதியென் சொற்களைக் கேளீர்!

திண்ணிய ஈசன் திருவருள் புரிக!

ஒருவருக்கொருவர் விட்டுக் கொடுத்து,

இருவரும் நன்றாய் வாழ்ந்திட வேண்டும்!

“நதிநீர் முழுதும் நாட்டின் உடமை”

விதியிது புதிதாய் விரைவினில் காண்பீர்!

.

குறிப்பு:

இக்கவிதையின் முதல் பகுதி எழுதப்பட்ட நாள்: 29.08.1991.

இதன் இறுதிப் பகுதி எழுதப்பட்ட நாள்: 17.08.1998.

இக்கவிதை,  ‘விஜயபாரதம்’ வார இதழில் (28.08.1998) வெளியானது. அப்போதும் காவிரி நீர்ப் பங்கீடு விவகாரம் உச்சத்தில் இருந்தது. அன்றைய பிரதமர் வாஜ்பாய் முயற்சியால் அப்போது பிரச்னை தீர்க்கப்பட்டது. அச்சமயத்தில் வெளியானது இக்கவிதை.

“நதிநீர் தனிப்பட்ட எந்த மாநிலத்துக்கும் சொந்தமானதல்ல; ஒட்டுமொத்த நாட்டுக்கும் சொந்தமானது”- என்று அண்மையில் உச்ச நீதிமன்றம் அளித்துள்ள தீர்ப்பை-  அன்றே கூறியதை நினைவுகூரும் விதமாக இக்கவிதை இங்கு பதிவாகிறது.

.

 

 

 

 

கேவலோசை

18 Oct

சிறுக(வி)தை

காலம்:

ஐப்பசி மழை பொழிந்ததன் ஈரம் படர்ந்த அதிகாலை நேரம்.

இடம்:

பசும்புல் பரவிய மணற் பரப்பும் சார்ந்த இடமும்.

திணை:

நெய்தல்- இரங்கலும் இரங்கல் நிமித்தமும்.

***

இருகரம் வீசி அதிகாலை நடைபயிலும் பொழுதில்

கேட்டது ஓர் ஈனசுரம்.

கவனம் சிதறித் திரும்பிப் பார்த்தால் தெரிந்தது

குருதி வழியக் கிடந்த பரிதாபக் குயில்.

அருகிலேயே கூரிய அலகில் கிழிபட்ட இறகுகளுடன்

உக்கிரப் பார்வை வழியும் அண்டங்காக்கை.

தரையெங்கும் சிதறிக் கிடந்தன குயிலின் இறகுகள்.

காக்கையின் விழிகளில் வெளிப்பட்டது-

பரம்பரைப் பகையா, வயிற்றுப் பசியா, வேறு ஏதாவதா?

 

சட்டென கைகளை ஓங்க, வெருண்டோடி

அண்டை மரக்கிளையில் அமர்ந்தது ஓரவிழிக் காக்கை.

நிற்க இயலாமல் தத்தளிக்கும் குயிலை என்ன செய்வது?

அருகில் கிடந்த சிறுகல்லை வீச, தெறித்து அமர்ந்தது காக்கை.

மீண்டும் கல்லெடுத்தேன், மறுகிளை அமர்ந்தது.

புதரில் கிடந்த ஒடிந்த குச்சியால் விசிற, பறந்தது காக்கை.

விழிகளில் உயிராசையுடன் தத்தி அமர்ந்தது குயில்.

அதன் பார்வையில் தென்பட்டது நன்றியாக இருக்கலாம்.

தன்னை மீட்டு எங்கேனும் பாதுகாப்பாக வைப்பேன் என்றும்

அது நினைத்திருக்கலாம்.

எட்டு மணி பேருந்தைப் பிடித்தாக வேண்டிய அவசரத்தில்,

உருக்குலைந்து கிடந்த குயிலைக் கடந்தேன்.

 

சில நிமிட தொலைவுக்குப் பின்

மீண்டும் ஒலித்தது அதே ஈனசுரம்.

திரும்பிப் பார்த்தால்-

அதே குயிலின் அருகே மீண்டும் அதே அண்டங்காக்கை.

பல அடி தொலைவையும் தாண்டி அழைத்தது

குயிலின் மரண ஓலம்.

மானுடன் எனக்கு நிற்க நேரமில்லை.

 

இப்போது சாவகாசமாக இருக்கிறது.

அலுவலக கணினித் திரையில்

குறித்த நேரத்தில் வருகையைப் பதிவு செய்தாகிவிட்டது.

இனி கவிதை எழுதலாம்- எதை எழுதுவது?

சட்டென நினைவுக்கு வந்தது குயிலின் அழுகுரல்.

அதையே எழுதலாம்- நல்ல கரு.

வலிமையே வாழும் என்பதற்கும், உயிராசைக்குமான போட்டி!

‘தீராத பகையும் அலுவலக அவசரமும்’ என்று தலைப்பிடலாம்.

அந்தக் குயிலின் அழுகைதான் நெருடுகிறது-

இனிய குரல் கொண்ட குயிலிடமிருந்தா

அந்தக் கேவலோசை வந்தது?

 

-விஜயபாரதம்- தீபாவளி மலர் 2017